Πολύ μελάνι χύθηκε τις τελευταίες μέρες για το «ατόπημα» της κυρίας Μάρθας Φριντζήλα, αναφορικά με το πως παρουσίασε στο κοινό της την Παρασκευή, στο Gazarte που εμφανίζεται αυτό τον καιρό με το Φοίβο Δεληβοριά, τους στίχους του Άλκη Αλκαίου για το τραγούδι «Ρόζα» του Θάνου Μικρούτσικου, από το δίσκο του Δημήτρη Μητροπάνου «Στου αιώνα την παράγκα» (1996).
Πολλοί έσπευσαν να καταδικάσουν την Μάρθα Φριντζήλα, επειδή δε σεβάστηκε το εν λόγω τραγούδι και ειρωνεύτηκε τους στίχους του δημιουργού του, θεωρώντας ότι κατ' επέκτασιν προσβάλλει τον Άλκη Αλκαίο και τη συνεισφορά του στο ελληνικό τραγούδι. Κάποιοι καταλόγισαν ευθύνες και στο κοινό που την άκουγε, χωρίς να αντιδράσει ή να διαμαρτυρηθεί.
Εξηγούμαι. Ποτέ δεν υπήρξα φαν της κυρίας Φριντζήλα ούτε της φωνής της. Μ αρέσει το πως ερμηνεύει κάποια τραγούδια, αλλά ως εκεί. Μη πω ότι μ αρέσουν περισσότερο τα τραγούδια αυτά καθαυτά, παρά η απόδοσή τους από τη συγκεκριμένη τραγουδίστρια. Υπάρχουν σαφέστατα άλλες γυναίκειες φωνές που με συγκινούν περισσότερο κι έχουν στις αποσκευές τους τραγούδια κλάσεις καλύτερα απ' αυτά που πρόλαβε να ηχογραφήσει ως τώρα η Μάρθα Φριντζήλα, είτε πρωτότυπα (κάποια του Θανάση Παπακωνσταντίνου ή, πρόσφατα, του Θέμου Σκανδάμη) είτε σε επανεκτελέσεις στο live διπλό της άλμπουμ «2 νύχτες στα Μέγαρα» (2009).Απ την άλλη, θεωρώ τη «Ρόζα», ένα ζεϊμπέκικο της σειράς. Ένα ακόμα ζεϊμπέκικο στα τόσα που έχει «πει» ο Μητροπάνος, ένα ακόμα στα τόσα που έχει συνθέσει ο Θάνος Μικρούτσικος. Μπορεί ν ακούστηκε και να τραγουδήθηκε πολύ, μπορεί οι στίχοι του να σε κάνουν να πιστεύεις στο πρώτο άκουσμα ότι λένε κάτι ιδιαίτερο, μπορεί να φέρει δυο «βαριές» υπογραφές, Μικρούτσικος Αλκαίος, αλλά αυτό δε σημαίνει ντε και καλά κάτι. Ούτε το αγιοποιεί ,ούτε το θέτει στο απυρόβλητο της κριτικής ή και της παρώδησης ακόμα. Με την τεράστια είναι η αλήθεια απήχησή του, το εν λόγω τραγούδι έδωσε μια μεγάλη ώθηση στο δίσκο που το περιείχε, αλλά από ένα σημείο και μετά έχασε την όποια δυναμική τού φορτώθηκε. Επομένως, πολύ κακό για το τίποτα!
Και να προσθέσω και κάτι άλλο. Δεν ξέρω τι επί της ουσίας είναι περισσότερο ενοχλητικό. Ο τρόπος που συμπεριφέρθηκε στη «Ρόζα» η Φριντζήλα ή το ότι ο Μητροπάνος την πουλάει ευκαίρως-ακαίρως σε τηλεοπτικές κ. α. εμφανίσεις του, προσθέτοντας στο ίδιο πάντα σημείο την εφετζίδικη πια ζεϊμπεκιά -δεν μπορεί κάθε φορά να του βγαίνει αυθόρμητα!- ή το να την τραγουδάει έχοντας δίπλα του, επί σκηνής, την κυρία Πέγκυ Ζήνα.
Οπότε; Οπότε ας αφήσουμε τα τραγούδια και τους δημιουργούς τους να γράφουν την ιστορία τους ή να διαγράφονται από αυτή, χωρίς να σπεύδουμε να τα προστατέψουμε με κινήσεις «έντεχνης» σκοπιμότητας που, πολύ ακριβά την πλήρωσε το ελληνικό τραγούδι.
Αυτά!
