Του Γιώργου Σταύρακα
Πριν περίπου έναν χρόνο ανακοινώθηκε η 5η εμφάνιση των θρύλων της metal στην Ελλάδα. Εν ριπή οφθαλμού τα εισιτήρια έγιναν sold out από την προπώληση, περίπου 80.000, πράγμα το οποίο δείχνει πόσο είχαν λείψει οι Metallica από το ελληνικό κοινό. Λογικό, αφού είχαν περάσει 16 χρόνια από την θρυλική εμφάνισή τους το 2010 στο Sonisphere Festival με τους υπόλοιπους πρωτεργάτες της thrash metal.
Δεν μπορώ να κρύψω ότι στο διάστημα που μεσολάβησε από την ανακοίνωση μέχρι το live υπήρξαν πολλά πράγματα τα οποία με προβλημάτισαν. Το πρώτο από αυτά ήταν η υπερπροβολή του live πράγμα το οποίο για metal συναυλία δεν είναι κάτι σύνηθες. Όσοι είμαστε μεταλλάδες από κούνια είχαμε συνηθίσει η αγαπημένη μας μουσική να μην αντιμετωπίζεται σαν κάτι mainstream. Στην συγκεκριμένη περίπτωση με το live αυτό έφτασαν να ασχολούνται όλα τα ελληνικά ΜΜΕ, από δελτία ειδήσεων μέχρι και πρωινάδικα, σαν να είναι ένα επικείμενο κοσμικό event (και μέχρι ένα βαθμό έτσι πλασαρίστηκε).
Βέβαια υπάρχει και η άλλη οπτική που λέει ότι η μουσική δεν έχει στεγανά και είναι κάτι που ενώνει. Οπότε προσωπικά ασπάζομαι και τις δύο απόψεις, και αυτή του μεταλλά (είμαι ένας από αυτούς) αλλά και εκείνη του μέσου ακροατή που απλά ήθελε να πάει για να απολαύσει τους Metallica για πρώτη του φορά.
Ένα άλλο είναι το φαινόμενο ενός είδους μαυραγοριτισμού στα εισιτήρια, πολλοί θεώρησαν ότι μπορούν να εκμεταλλευτούν την αγάπη του κοινού και προμηθεύτηκαν πολλά εισιτήρια με σκοπό να τα πουλήσουν σε τιμή δύο-τρεις φορές πάνω (πόσο το χάρηκα που σας ξέμειναν σε κάποιους και τα δώσατε φθηνότερα απ’ ό, τι τα πήρατε δεν λέγεται)
Αφού λοιπόν παρέθεσα τον πόνο του μεταλλά θα προσπαθήσω να καταγράψω όσο πιο ψύχραιμα μπορώ αυτό που ζήσαμε.
Αρχικά η διοργάνωση ήταν υποδειγματική. Δεν υπήρξαν καθυστερήσεις ούτε στην είσοδο στον χώρο αλλά ούτε και στην έξοδο. Το προσωπικό ευγενικό και εξυπηρετικό όσο έπρεπε, αρκετά stands στα οποία μπορούσε ο καθένας να προμηθευτεί ό, τι ήθελε και το πιο σημαντικό, πολλοί διασώστες και ιατρικό προσωπικό (ναι το παρατήρησα, είμαστε και μιας ηλικίας πλέον οπότε τα κοιτάμε και αυτά...).
Η προθέρμανση του κοινού ξεκίνησε στις 18:00 ακριβώς με τους Knocked Loose. Η μουσική τους είναι μία μίξη metalcore με punk. Προσωπικά δεν μπορώ να πω ότι ενθουσιάστηκα από την εμφάνιση τους, ίσως βέβαια να φταίει και ο κάκιστος ήχος τους ο οποίος ακούγονταν κάπως «μπουκωμένος». Έπαιξαν για περίπου μισή ώρα. Ίσως αν κάποια στιγμή μας επισκεφθούν ξανά σε αποκλειστικά δική τους εμφάνιση, σε πιο μικρό χώρο και με καλύτερο ήχο, να τους εκτιμήσουμε περισσότερο.
Την σκυτάλη πήραν οι αγαπημένοι μας Γάλλοι Gojira. Είναι νωπές οι μνήμες από την περυσινή headline εμφάνισή τους στο Release Festival, στην οποία σάρωσαν, έτσι το κοινό περίμενε πολλά από αυτούς και δικαιώθηκε. Το setlist τους αποτελούνταν από ένα τύπου best of. Ο ήχος δυστυχώς κι εδώ δεν ήταν ό, τι καλύτερο αλλά η ποιότητα των τραγουδιών τους και η μουσική τους δεινότητα επισκίασε τον κακό ήχο. Κομμάτια όπως το Stranded και το Mea Culpa έκαναν το κοινό να κάνει ρυθμικά headbanging και τον χρόνο να περνά γρήγορα.
Ήρθε η ώρα λοιπόν για το κυρίως πιάτο της βραδιάς. Τους λατρεμένους Metallica. Όταν από τα ηχεία ακούστηκε το Ecstasy of Gold του Ennio Morricone (με αυτό ξεκινούν πάντα τα live τους) το κοινό άρχισε να παραληρεί. Πρώτο τραγούδι το σαρωτικό Creeping Death από τον δίσκο «Ride the Lightning» με ένα ολόκληρο στάδιο να σείεται και να το κοινό συγχρονισμένο να κάνει headbanging. Συνέχεια με For Whom The Bell Tolls από τον ίδιο δίσκο και εκεί καταλάβαμε ότι την επόμενη μέρα θα είμαστε πολλοί που θα υποφέρουμε από πόνο στον αυχένα...
Η συνέχεια ήταν καταιγιστική, Moth into flame, King Nothing, Lux Æterna, Fuel και Unforgiven με το κοινό να τραγουδάει ένα από τα πιο αναγνωρίσιμα ρεφραίν στην δισκογραφία των Metallica. Εκεί έρχεται η έκπληξη, Rob και Kirk το ρίχνουν στο συρτάκι. Ναι καλά διαβάζετε, άρχισαν να παίζουν Μίκη Θεοδωράκη, τον Ζορμπά (και πολύ καλά μάλιστα). Μετά είπαν να το πάνε ένα βήμα παραπέρα έπαιξαν το «Δεν χωράς πουθενά» από τις Τρύπες. Ναι, ναι, ενώ το λογικό θα ήταν οι Τρύπες να διασκευάσουν Metallica έγινε το ανάποδο, με τον Rob να τραγουδά «ΤΟΤΕ ΤΙ ΚΡΙΜΑ, ΤΙ ΚΡΙΜΑ. ΤΙ ΚΡΙΜΑ». Ρε Metallica πόσο θέλετε να μας τρελάνετε...
Το δεύτερο μισό του live συμπεριλάμβανε τα γνωστότερα κομμάτια τους, κομμάτια ύμνους της metal μουσικής όπως το Fade to Black, το Seek And Destroy, το Wherever I May Roam αλλά και τα λατρεμένα One, Master of Puppets και Enter Sandman με το κοινό να παραληρεί, να μην πιστεύει αυτό που βλέπει και να συγκινείται σε πολλές περιπτώσεις.
Εν κατακλείδι, είναι σίγουρα η συναυλία της εικοσαετίας, με δεύτερη καλύτερη πάλι τη δική τους το 2010. Πρώτη φορά ένα metal event μάζεψε τόσο κόσμο και τόσο ετερόκλητο κοινό, από ορκισμένους μεταλλάδες μέχρι άτομα τα οποία ουδεμία σχέση έχουν με το μουσικό αυτό είδος, από 60άρηδες που μεγάλωσαν μαζί με τους Metallica αλλά και 12χρονα τα οποία είδαν για πρώτη φορά την αγαπημένη τους μπάντα ως εμπειρία ζωής, γιατί μόνο έτσι θα μπορούσε να χαρακτηριστεί.
Ευχαριστούμε Metallica. Σας αγαπάμε, μην κάνουμε 16 χρόνια πάλι να σας ξαναδούμε...
