ΜΕΣΩ ΤΗΣ POP (ART) ΣΤΗ ΝΕΟΚΛΑΣΙΚΟΤΗΤΑ

Αρχιτεκτονικές δομές και προτάσεις που μέσω νεφελωμάτων του ανέφικτου δίνουν μια έκφανση της επείγουσας ανάγκης για αναδιάρθρωση της μητρόπολης


Πάγιο το κόλλημα της στήλης με την αρχιτεκτονική. Πάγιο όμως είναι και το αίτημα για φρέσκες και αναζωογονητικές προτάσεις στο χώρο του αστικού σχεδιασμούς (ειδικότερα στις μέρες μας που ο ζόφος της μητρόπολης ως αποτέλεσμα των ρηξικέλευθων αποφάσεων περί της πόλης στη δεκαετία του 50 έχει γίνει τρισδιάστατος έμπροσθεν (για να μην πω έσωθεν) όλων μας.
Από 26 έως 29 Νοεμβρίου στο ΕΚΕΠ στη Μεταμόρφωση Αττικής έγινε το Interior Design Show 2010 (περισσότερες πληροφορίες στο www.interiordesignshow.gr) που ασχολείται γενικότερα με το design αλλά αυτό που προσωπικά ενδιέφερε εμένα ήταν το κομμάτι των αρχιτεκτονικών προτάεων. Από αυτές ξεχωρίσαμε τους Point Supreme Αrchitects [που συμμετείχαν με το έργο Χώρισμα (Partition) βλέπε φωτο #1 του φωτογράφου Γιάννη Δρακουλίδη και bio του γραφείου στο τέλος του κειμένου] και προχωρήσαμε σε γνωριμία και ιντερνετική συνομιλία/συνέντευξη μαζί τους

 Είναι φανερό ότι όχι μόνο αρχιτεκτονικά αλλά και άλλα ρεύματα είτε από το χώρο της μουσικής είτε γενικότερων εκφραστικών δομών σας έχουν επηρεάσει. Πως εγκολπώνονται οι επιρροές αυτές στο έργο σας;
Πράγματι η ιστορία και οι εξελίξεις στη μουσική και τις τέχνες τροφοδοτεί τη δουλειά μας. Οι τέχνες βασίζονται στην εμπειρία. Φιλτράρουν και καταγράφουν την πραγματικότητα. Η  ανθρώπινη εμπειρία είναι ο στόχος και το αποτέλεσμα κάθε αρχιτεκτονικής πράξης, άρα ο αρχιτέκτονας οφείλει να παρακολουθεί πώς η εποχή του ζει και πώς αυτή η εμπειρία ερμηνεύεται. Πιστεύουμε πως η αρχιτεκτονική πράξη που επηρεάζεται και ενσωματώνει επιρροές μόνο από τις εξελίξεις και την ιστορία της ίδιας της αρχιτεκτονικής, έχει περιορισμένες δυνατότητες να είναι σύγχρονη και ουσιαστική.

  Θα ήθελα να μου αναλύσετε την πρόταση για την κτιριακή δομή που εικονικά κατασκευάσατε στις παρυφές της Ακρόπολης. Μιλώ φυσικά για την πρόταση σας Dionysiou Aeropagitou- Legitimization 2

Θεωρούμε πολύ γόνιμο, συναρπαστικό και φυσικό το ότι ένα κομμάτι πόλης παρεμβάλλεται ανάμεσα στο νέο Μουσείο της Ακρόπολης και τον Ιερό Βράχο, δεδομένης βέβαια της συγκεκριμένης θέσης του μουσείου. Το πρόβλημα με τα δύο κτίρια στη Διονυσίου Αρεοπαγίτου είναι πως παρεμβάλλονται με τρόπο συμπτωματικό και ανεπίσημο στη σχέση μεταξύ του νέου Μουσείου και του Ιερού Βράχου. Η πόλη εμφανίζεται με την πίσω της όψη η οποία αυτομάτως και ξαφνικά μετατρέπεται σε πρόσοψη.
Προτείναμε λοιπόν δύο λύσεις: στην πρώτη καλύφθηκαν οι πίσω όψεις των δύο κτηρίων ε ένα φανταστικό κουκούλι το οποίο θα καταστήσει την παρουσία τους περισσότερο αφαιρετική. Αυτό επιτεύχθηκε με το καμπύλωμα όλων των ακμών που εμφανίζονται πάνω στην κτιριακή επιφάνεια. Έτσι οι σκιές του ιερού βράχου εμφανίζονται πιο έντονες.  Στη δεύτερη βάψαμε τις πίσω όψεις των κτιρίων με ένα στρώμα ύλης χρυσού χρώματος. Άρα και πάλι αφαιρείται από την εικόνα των κτιρίων η επιμέρους πληροφορία, ενώ το χρυσό χρώμα συμπληρώνει την επισημότητα και υψηλή αισθητική που τους έλειπε με τον πιο αυτόματο τρόπο.

Ποιες είναι οι τομές που οφείλει να προσαρμόζει σε μία γερασμένη πόλη όπως η Αθήνα ένας αρχιτέκτονας (αν θεωρητικά του δοθεί ανάλογο χαρτοφυλάκιο με πλήρη ελευθερία κινήσεων); Κατά μία έννοια στην πρόταση σας Heaven του 2009 υπονοήσατε κάτι τέτοιο...
Θεωρούμε πως η Αθήνα χρειάζεται ιδέες και λύσεις τόσο σε μικρή όσο και σε μεγάλη κλίμακα. Μέρος της δουλειάς του αρχιτέκτονα είναι να συλλαμβάνει και να προτείνει τον τρόπο που η πόλη στο σύνολό της θα εξελιχθεί. Το μέλλον κάθε πόλης δεν μπορεί να προκύπτει τυχαία όπως συμβαίνει στην Ελλάδα. Έπρεπε να αποτελεί αντικείμενο σχεδιασμού. Κάθε πόλη οφείλει να αποφασίζει από πριν τί είδους πόλη θέλει να είναι στο μέλλον. Η πρότασή μας Athens Heaven όπως λέτε, κάνει ακριβώς αυτό. Αφήνοντας το παρόν στην άκρη αναρωτιέται πώς θα έπρεπε να είναι η Αθήνα στο μέλλον για να μπορεί να μοιάζει με παράδεισο.

Η καθημερινότητα σας με ποιο τρόπο μπορεί να αποτελέσει επιρροή στα σχέδια και τις ιδέες σας;
Η καθημερινότητα αποτελεί πολύ ισχυρή επιρροή στις ιδέες και τη δουλειά μας... Η αρχιτεκτονική είναι ο χώρος στον οποίο συμβαίνει η καθημερινότητα, άρα το ζητούμενο σε αυτό που κάνουμε είναι να βελτιωθούν οι συνθήκες της καθημερινότητας και η ζωή να γίνει πιο συναρπαστική. Η καθημερινότητα τροφοδοτεί ανά πάσα στιγμή με παραδείγματα προς μίμηση και άλλα προς αποφυγή.

Δώστε μας κάποια στοιχεία για τις παρουσιάσεις σας στο ID Show...
Στην έκθεση Ιnterior Design Show 2010 παρουσιάσαμε ένα έργο από μάρμαρο. Θελήσαμε να αποκαλύψουμε τις παραμελημένες δυνατότητες και τον πλούτο αυτού του υλικού και άρα το επεξεργαστήκαμε με κάθε είδους ανθρώπινη ή μηχανική τεχνική: κοπές, ανάγλυφα και σκαλίσματα από υπολογιστή, ψηφιακές εκτυπώσεις, γλυπτική και ζωγραφική, φωτισμός. Οι επεξεργασίες συμβαίνουν σε σχέση με το χρώμα, την ποιότητα, την προέλευση και την ιστορία του κάθε είδους μαρμάρου που χρησιμοποιήθηκε. Τελικά παρουσιάζουμε το μάρμαρο με ένα τρόπο εντελώς αντισυμβατικό και καινούργιο, σαν ένα σώμα ζωντανό, σχεδόν σαν ένα ζώο.

Οι αρχιτέκτονες (νεώτεροι και παλαιότεροι) οφείλουν να βαδίζουν στην πόλη, σωστά; Πόσοι από όσους ξέρετε το κάνουν (και δεν εννοώ ονόματα φυσικά).
Όντως οι αρχιτέκτονες οφείλουν να βαδίζουν στην πόλη, αυτός είναι ο κατεξοχήν τρόπος βίωσης του χώρου ζωής μας. Ελπίζουμε πως οι περισσότεροι το εφαρμόζουν και ελπίζουμε σύντομα στην Αθήνα να περιοριστεί η χρήση του αυτοκινήτου και να ενθαρρυνθούν πράγματι το ποδήλατο και το περπάτημα. Ελπίζουμε να δοθούν κίνητρα και το κέντρο της πόλης να επανακατοικηθεί.

Ποιες είναι οι μεγαλύτερες δυσκολίες που αντιμετωπίζει ο σύγχρονος αρχιτέκτονας; Πρωτίστως σε επίπεδο σύλληψης της ιδέας και κατόπιν όταν έρθει η ώρα της υλοποίησης της σε επίπεδο συνεννόησης με φορείς και ανθρώπους που θα αναλάβουν την τρισδιάστατη μεταφορά της ιδέας του...
Η Αρχιτεκτονική είναι ένα δύσκολο επάγγελμα ειδικά αν θέλει κανείς να πραγματοποιήσει έργο υψηλής ποιότητας.  Ειδικά στην Ελλάδα θεωρούμε πιο δύσκολο το κομμάτι της συνεννόησης με φορείς και τεχνίτες, οι οποίοι πρέπει να μοιραστούν τον ενθουσιασμό για το έργο και να αποκτήσουν τη φιλοδοξία να εκτελέσουν εργασίες σε επίπεδο τελειότητας.