ΕΝΑΛΛΑΚΤΙΚΗ Ή ΜΗ, ΡΟΚ Ή HIP HOP, ΒΑΡΥΤΟΝΗ Ή AUTO-TUNED, ΑΝ ΠΕΤΥΧΕΙ Η ΜΑΛΑΚΙΑ...

   Σε ημέρες κατά τις οποίες τα ροκ ραδιόφωνα εν μία νυχτί και με συνοπτικές διαδικασίες μετατρέπονται σε πλατώ διαφήμισης λαϊκής ή έντεχνης πίστας, το παρακάτω σχόλιο (και τα παρακάτω από αυτό...)  ίσως και  να ακούγεται και υπερβολικό, από την άλλη όμως δεν βλέπω το λόγο να είμαστε πιο ανεκτικοί, ειδικά σε τέτοιες ημέρες.







   Γύρω στις δέκα το βράδυ της Κυριακής , καθ οδόν προς τους Lanegan/ Campbell στην αρχή της Λιοσίων, συντονίστηκα στον Real FM και για ένα μισάωρο μέχρι να βρω να παρκάρω στους γεμάτους δρόμους γύρω από το Gagarin, υπήρξα αυτήκοος μάρτυρας ελληνικής ροκ ημιμάθειας,  σε βαθμό απαράδεκτο, ειδικά για τον καιρό του internet και της (παν) εύκολης πληροφορίας, που επιτρέπει στον καθένα (μας) με λίγη προσπάθεια να το παίξει ειδικός για οτιδήποτε. Θέλει και λίγη προσπάθεια όμως είπαμε... όχι έτσι σκέτα.
 Τραγούδια από την προσωπική δισκογραφία του Τζίμη Πανούση χρεώθηκαν στις Μουσικές Ταξιαρχίες, ακούσαμε ότι ο Γιάννης Αγγελάκας αποχώρησε από τις Τρύπες για να αφιερωθεί στην προσωπική του καριέρα (....)  και τέλος (πάνω που βρέθηκε η θέση πάρκινγκ) ακούσαμε και ένα τραγούδι από ένα συγκρότημα που σε αντίθεση με τα προηγούμενα δεν διαλύθηκε, αλλά παραμένει ενεργό (σύμφωνα με τους παραγωγούς)! Για τα Διάφανα Κρίνα, επρόκειτο, αν τυχόν αναρωτιέστε... Μην πω για μία κοινωνιολογική ανάλυση στους στίχους του Παύλου Παυλίδη, που άνετα θα τον έκανε να τα παρατήσει όλα και να πάει για κάνα ψάρεμα.

  Εκτιμούμε το γεγονός ότι οι παραγωγοί του Real 97,8 (δεν είναι ότι δεν γράφω τα ονόματα τους επίτηδες, αλλά από το πρόγραμμα του σταθμού στο site του δεν βγάζω άκρη, δύο άντρες και μία κοπέλα ήταν πάντως...) μετέδιδαν Πανούση και Τρύπες την ίδια μέρα που η εφημερίδα του ομίλου ξεπούλαγε (για δεύτερη φορά σε δυο χρόνια) με το νέο CD του Γιάννη Πάριου, αλλά επιμένουμε να ζητάμε περισσότερη προσοχή, γνώση και επιμέλεια.



 

Τα έχουμε ξαναπεί και με αφορμή το ραδιόφωνο και με άλλες αφορμές. Για απροσδιόριστους λόγους η ενασχόληση με το ροκ θεωρείται στην Ελλάδα εκ φύσεως σπουδαίο και αξιόλογο γεγονός, που από μόνο του αγιάζει το μέσο, οπότε συνήθως γίνεται με ευτελή μέσα. Ακούω δηλαδή τον Μάκη Προβατά στο ΒΗΜΑ 99,5 κάθε απόγευμα να βάζει την ίδια live εκτέλεση του Sultans Of Swing, να λέει τον ίδιο πρόλογο και να αναζητά την ίδια προσοχή από τους ακροατές του, εκφράζοντας κάθε μα κάθε- φορά τον ίδιο και απαράλλαχτο θαυμασμό για τις σολιστικές ικανότητες του Knopfler  και πείθομαι ότι τελικά τα πράγματα γύρω μας είναι πολύ ροκ.






  Γεγονός που δεν απέχει πολύ από την μανία του Δημήτρη Κανελλόπουλου να επαναλαμβάνει με τον ξεπερασμένα πια προβοκατόρικο τρόπο, που εδώ και είκοσι τριάντα χρόνια έχει καθιερώσει στο Other Side, τα περί ελιτιστών, εναλλακτικών  και δήθεν, που (δήθεν) κατέστρεψαν τη μουσική στην Ελλάδα. Χωρίς βέβαια να φροντίσει να ενημερωθεί λίγο παραπάνω περί του αντικειμένου του, προτού το αφορίσει συνθηματολογικά.

  Πάρτε τους These New Puritans για παράδειγμα. Πριν από τρία χρόνια και έχοντας κυκλοφορήσει μόνο ένα 7 και κάποια τραγούδια που γυρνούσαν από blog σε blog (γεγονός όχι απαραίτητα κακό, μην αφορίζουμε είπαμε ...) ήταν πρώτο όνομα σε ένα από τα πιο παραδοσιακά του είδους garage rock φεστιβάλ στην Pescara της Ιταλίας. Και όποιος ρωτήσει τι σχέση έχουν με το garage, μάλλον δεν τους έχει ακούσει όσο καλά νομίζει.
 Το πρώτο τους άλμπουμ ήταν αρκετά άναρχο σε επίπεδο δομής, παραγωγής και σύνθεσης για να το παρακολουθήσει έστω και το mainstream τμήμα του εναλλακτικού κοινού. Παρόλα αυτά ήταν ένα άλμπουμ χωρίς το οποίο δεν θα μπορούσε να υπάρξει το θαύμα του Hidden. Που με τη σειρά του οφείλει μεγάλο μέρος της ορμής του στη μανία του συγκροτήματος για συνεχόμενα live, χωρίς να ενδιαφέρεται για το μέγεθος του κοινού στο οποίο απευθύνεται. Όλα αυτά έγιναν στο στενά όρια της alternative μαλακίας. H προεργασία υπήρξε η στενή alternative μαλακία, που προφανώς καμία αξία δεν έχει εμπρός στην μαζική αποδοχή και στην αναγνώριση του ΝΜΕ. Ας την διαγράψουμε....

 Θέλετε περισσότερα παραδείγματα alternative μαλακίας εντός στενών ορίων; Όσα θέλετε....
Πολύ πριν τους αναγνωρίσει η ιστορία ως επιδραστικότερους των επιδραστικών, οι Gang Of Four κινήθηκαν αυστηρά εντός ορίων της alternative μαλακίας, και εκτός των άλλων κατορθωμάτων τους (που μπορεί και να μην αφορούν κανέναν) χάρισαν στους U2 τις κιθάρες εκείνες που θα τους επέτρεπαν να κατακτήσουν τον κόσμο. Οι Red Hot Chili Peppers πάλι επέλεξαν να δανειστούν από τους ίδιους alternative μαλάκες, το μπάσο που θα τους επέτρεπε να κατακτήσουν τον κόσμο. Αμφότεροι ελάχιστα πρόσθεσαν σε ότι παρέλαβαν και αν ρωτήσετε τους ίδιους, τα ίδια ακριβώς θα σας πουν. Τα λένε άλλωστε οικειοθελώς και στην κλασσική CD  επανέκδοση του Entertainment από τα 90s.
   Εντύπωση μου κάνουν πάλι αυτοί οι περίεργοι τύποι από την Washington... οι Fugazi. Εδώ και αιώνες επιμένουν να στριφογυρνάνε σε ακόμη πιο στενά όρια, ακόμη πιο εναλλακτικής και ακόμη πιο ανεξάρτητης, άρα και ακόμη πιο μαλακισμένης διαδρομής. Παρά ταύτα έχουν πουλήσει μερικά εκατομμύρια δίσκους (στην κυριολεξία) και συνεχίζουν να το κάνουν ακόμη και σήμερα, που κανείς δεν αγοράζει δίσκους.

   Στην Ελλάδα βέβαια το rock και τη μουσική γενικά την κατέστρεψαν οι δήθεν και οι ελιτιστές, οι μίζεροι εναλλακτικοί και οι σκοταδόψυχοι ανεξαρτητάδες.  Ποιοι να είναι αυτοί άραγε;
*  Το ροκ στην Ελλάδα το κατέστρεψε ο δήθεν Χρήστος Δασκαλόπουλος, που με μανία έγραφε και μετέδιδε για τους Nirvana και τους Girls Against Boys, όταν ο κόσμος ζήταγε ακόμη περισσότερους Guns n Roses, ίσως και λίγους ακόμη Poison. Που αρνιούνταν να ασχοληθεί με την νιοστή επανασύνδεση των  Deep Purple, αλλά αναζητούσε σημάδια ζωής στην εναλλακτική ψυχεδελική Βοστώνη των 80s.
*  Κοντά σε αυτόν και  ο Νίκος Τριανταφυλλίδης μέγας υπεύθυνος για την καταστροφή της μουσικής στην Ελλάδα. Έδωσε σκηνή, μικρόφωνο και κάμερα σε ασημαντότητες του τύπου Gallon Drunk και Flaming Stars, αντί να αντιληφθεί έγκαιρα ότι οι James και οι Purressence είναι που θα μαζεύουν αιωνίως κόσμο και κοσμάκη σε πείσμα των δήθεν εναλλακτικών. Αποθέωσε στο πανί τον γεροπερίεργο τον Screaming Jay Hawkins, αντί να κάνει ένα ντοκιμαντέρ για τον  Neil Sedaka, που θα το πούλαγε και στο Star του Νίκου Μαστοράκη εκείνα τα χρόνια και θα κονόμαγε!





*   Ή μήπως δεν το κατέστρεψε το ροκ εν Ελλάδι ο Γιάννης Πετρίδης, που έβαλε τη Virgin να υπογράφει Τρύπες, Ξύλινα Σπαθιά και λοιπούς εμπορικά παραπληγικούς καλλιτέχνες, αντί να ποντάρει όπως πρόσταζαν οι καιροί σε ροκ μεγαθήρια του τύπου Μαχαιρίτσα, Μηλιώκα και Τσακνή. Θα ήταν άδικο για όλους αυτούς, να ισχυριστούμε ότι δεν κατέστρεψαν το ροκ στην Ελλάδα ...
   Και ουδόλως δέχομαι ως εκ του αντιστρόφου το παράδειγμα. Ότι δηλαδή ο Πετρίδης πρόβλεψε τον εμπορικό θρίαμβο των παραπάνω και φρόντισε να τους προσεγγίσει έγκαιρα. Ο ίδιος έχει πόσο δύσκολο ήταν για αυτόν να κρατήσει ένα σχήμα σαν τις Τρύπες σε μία πολυεθνική, ειδικά στην Ελλάδα, όπου οι μεγάλες εταιρείες έχουν συνδέσει το όνομα και την ιστορία τους με το εύκολο και το ευτελές. Μη νομίσουμε δηλαδή ότι η ελληνική Virgin ως μετανσάρκωση της βρετανικής μητρικής αποφάσισε μια μέρα να σπάσει το κατεστημένο υπογράφοντας τους Έλληνες Sex Pistols. Αστεία πράγματα.


  Τέλος, καλό είναι όταν αναφερόμαστε σε κάτι να το έχουμε διαβάσει στην ολότητα του και να μην μένουμε στους υπέρτιτλους και στις βαθμολογίες. Το ξερό 10άρι του pitchforkmedia.com στο τελευταίο -αισθητικά και μόνο- απαράδεκτο άλμπουμ του Kanye West, τάραξε και ενθουσίασε μόνον όσους αρκέστηκαν να διαβάσουν τον τίτλο του άλμπουμ και τη βαθμολογία.
  Μία προσεχτική ανάγνωση του κειμένου οδηγεί αβίαστα στο συμπέρασμα, ότι το Pitchfork κρίνει το εν λόγω άλμπουμ στις ηχητικές/ αγοραστικές/ αισθητικές συνθήκες της μουσικής του 2010, το εντάσσει σε αυτές ως στοιχείο που τις ακολουθεί με θρησκευτική ευλάβεια και στη συνέχεια τις επανακαθορίζει με παπική πονηριά και κάπως έτσι το παραδίδει ως το αριστούργημα που αξίζει στη μουσική βιομηχανία του σήμερα.
    Οι ροκ γραφιάδες έχουν σήμερα τα κριτήρια που τους βοηθούν να μην απαξιώσουν το επόμενο Thriller, αλλά να σταθούν με κριτικό ενθουσιασμό απέναντι του. Μην είστε τόσο σίγουροι όμως, ότι θα πέσουν μέσα!
 Οι τύποι στο pitchfork την τελευταία πενταετία έχουν επιδοθεί σε μία ολοκληρωτική αναθεώρηση της pop & rock ιστορίας, αναζητώντας μέσα από αυτήν την αναπόφευκτα αμφίδρομη σχέση ανάμεσα στα underground και τα mainstream  μουσικά φαινόμενα. Αυτό εύκολα το αντιλαμβάνεται κανείς διαβάζοντας τα βιβλία τους, αλλά και τα περιεκτικά αφιερώματα που κατά καιρούς δημοσιεύουν στο site.
  Παίζοντας ριψοκίνδυνα ανάμεσα στο δίπολο του ξεδιάντροπα εμπορικού και του εξεζητημένα εναλλακτικού, προσπαθούν να επεξηγήσουν με ποιο τρόπο συνδράμει έκαστο στρατόπεδο στις ηχητικές προτιμήσεις ενός κοινού, που τελικά στη συντριπτική του πλειοψηφία έρχεται αντιμέτωπο και με υπόγεια και με μαζικά μουσικά ρεύματα. Κάπως έτσι στο Pitchfork ψυλιάστηκαν πρώτοι από όλους το Crazy και την εν γένει ικανότητα του Danger Mouse να σαρώσει τα πάντα, κάπως έτσι αποθεώνουν κάθε τόσο ισόποσα την Kelly Klarkson και τους Excepter.
-    Κάπως έτσι το Pitchforkmedia καταστρέφει τη μουσική γύρω του, χωρίς βέβαια κανείς να ασχολείται με αυτό...