Να τος λοιπόν ο Πύρρος Δήμας, επικεφαλής στο ψηφοδέλτιο Επικρατείας του ΠΑΣΟΚ ν' ανάβει κρυφές φωτιές, υποψιάζομαι, στα μπατζάκια της εκσυγχρονιστικής μερίδας του κόμματος. Αλήθεια πώς μπορείς να υποστηρίξεις αυτή την υποψηφιότητα όταν οι συνειρμοί που ανακινεί αυτομάτως, σε οδηγούν τάχιστα σε αισθήματα «εθνικής» ανάτασης και σε εικόνες με τον τετράκις Ολυμπιονίκη να πανηγυρίζει πανευτυχής, τυλιγμένος με την ελληνική σημαία; Υπάρχει κάποιος που να μην ανακαλεί όσες στιγμές αγωνίας περνάγαμε όλοι μαζί παρακαλουθώντας τον στους τηλεοπτικούς μας δέκτες να προσπαθεί να σηκώσει τα βάρη «για την Ελλάδα» όπως είχε φωνάξει το 1992;
Τί να κάνει λοιπόν αυτή η μερίδα στελεχών και υποστηρικτών; Πως να αποσυνδέσει τον Πύρρο από την έννοια «εθνικός», από τη γαλανόλευκη αρματωσιά του κι από το γεγονός ότι υπερασπιζόμενος κάποτε την ελληνική του καταγωγή, σε πείσμα του δημάρχου Χειμάρας, είχε δηλώσει στην αλβανική εφημερίδα Gazet Shqiptare, «μέλος της ελληνικής μειονότητας»;
Ενας Ολυμπιονίκης και μάλιστα τετράκις, αυτομάτως συνδέεται με την έννοια της εθνικής ομοψυχίας-εννοείται ότι μένουν κατά μέρος άλλες σκέψεις για το οικονομικό βατερλό στο οποίο μας ώθησε η προετοιμασία των Ολυμπιακών, για τη δυσωδία της ντόπας, για τα μεγάλα συμφέροντα κι άλλα τέτοια πικρά. Αλλωστε γιατί πανηγύρισε η Ελλάδα τα μετάλλια του Πύρρου; Γιατί κράταγε την ανάσα της την ώρα που εκείνος μετρούσε ιδρωμένα δευτερόλεπτα κάτω από τη μπάρα; Για το ανθρώπινο μεγαλείο και το προσωπικό επίτευγμα ενός πάμφτωχου μέχρι τότε και συμπαθέστατου αγοριού; Ισως και γι' αυτά, αλλά πρωτίστως οι πανηγυρισμοί ήταν επειδή ένας «δικός μας» χάρισε στην Ελλάδα ολυμπιακά μετάλλια. Αυτό συμβόλιζε εξαρχής ο Πύρρος. Εναν σύγχρονο ήρωα που δεν μπορεί να αποποιηθεί την ταυτότητα του «εθνικού», αφού άλλωστε δεν έχουν ακόμα εφευρεθεί Ολυμπιακοί στους οποίους οι αθλητές δεν θα υπάγονται σε «εθνικές αντιπροσωπείες».Μήπως κι ο Ευάγγελος Βενιζέλος που τον επέλεξε, τέτοιες «πατριωτικές» αναφορές δεν έκανε; Δεν είπε ότι ο Πύρρος «συμβολίζει την Ελλάδα που πρέπει να σταθεί πάλι όρθια»; Δεν τον συνέστησε ως το πρόσωπο που κατεξοχήν «έχει σηκώσει ψηλά τη σημαία και μας έχει κάνει να ακούσουμε υπερήφανοι τον εθνικό μας ύμνο»; Και ο ίδιος ο Πύρρος τί είπε; «Το όνομα της Ελλάδας είναι μεγάλο και πρέπει να παραμείνει μεγάλο». Και τι άλλο; «Η πατρίδα, μας χρειάζεται όλους».
Φυσικά αρκετοί απ' το ΠΑΣΟΚ απέφυγαν να σχολιάσουν τον από μηχανής Πύρρο. Κι άλλοι αρθρογράφοι ή δημοσιογράφοι του εκσυγχρονιστικού μπλοκ επίσης εσίγησαν ή επέλεξαν έξυπνα να μεταφέρουν ξερά την είδηση της παρουσίας του Ολυμπιονίκη στις υψηλές τιμητικές κλίμακες ενός κόμματος που προσπαθεί να προτάξει την ευρωπαϊκή του ιδιότητα και την ευρωπαϊκή ταυτότητα της Ελλάδας. Απορώ ωστόσο πώς ορισμένοι άλλοι υποδέχονται με άλλο τρόπο την επιλογή του Πύρρου Δήμα από το ΠΑΣΟΚ και με άλλο τις χθεσινές δηλώσεις του προέδρου της Ν.Δ. Αντώνη Σαμαρά, όπως π.χ. «το να αγαπάς την Ελλάδα δεν είναι ρηχή άσκηση εθνικισμού, αλλά κοινωνία των μεγαλύτερων κατακτήσεων του ανθρώπινου πνεύματος» καθώς και την επίκλησή του υπέρ της αποενοχοποίησης των εννοιών «πατρίδα», «θεός» κλπ.
Ας είμαστε ειλικρινείς. Η παρουσία του Πύρρου Δήμα για το ψηφοδέλτιο Επικρατείας του ΠΑΣΟΚ απευθύνεται στο θυμικό, ακριβώς με τον ίδιο τρόπο που το έκανε ο Σαμαράς όταν είπε πρόσφατα «με τη βοήθεια του Θεού θα τα καταφέρουμε». Και στη μια και στην άλλη περίπτωση καραδοκεί ένα μυθολόγημα, ένα όμορφο παραμύθι με πρωταγωνιστή έναν υπερήρωα. Το παραμύθι είναι το ίδιο. Ιδιος είναι κι ο συμβολισμός του υπερήρωα. Απλώς διαφέρει τ' όνομά του: Στη μια περίπτωση ο Σούπερμαν με τη γαλανόλευκη μπέρτα είναι ο «Θεός» και στην άλλη ο «Πύρρος». Απομένει να δούμε ποιoς θα σώσει πρώτος την... Γκόθαμ Σίτυ. Η μάλλον αν η Γκόθαμ Σίτυ σώζεται με παραμύθια.
