Την Τετάρτη ακούμε όλη την ημέρα το καινούργιο άλμπουμ του Jack White, το Blunderbuss.
Aπό τις 9 το πρωί και μετά, ένα-δύο (ή και τρία) τραγούδια ανά ώρα. Στο ακριβώς! Και καταγράφουμε εντυπώσεις, εδώ, σε real time.
Stay tuned.
Missing Pieces
Το πνεύμα των White Stripes κυριαρχεί από τις πρώτες νότες, από τη στιγμή που μπαίνει -σταδιακά- η κιθάρα. Χαμηλοί ως επί το πλείστον τόνοι κι ένα απότομο -όπως χρειάζεται μερικές φορές- αντίο.
Sixteen Saltines
Κάτι έρχεται να μας θυμίσει από τα 70's με ένα riff από το υπερπέραν... Οι ρυθμοί ανεβαίνουν από την εισαγωγή κιόλας. Το τραγούδι μου φέρνει στο νου θρυλικές στιγμές των Yes και αυτό με χαλάει λίγο. Θα ακουστεί πολύ, πάντως. Είναι πιασιάρικο.
Freedom at 21
Aν δεν ήταν η πρώτη solo δουλειά του Jack θα ψάχναμε να βρούμε ποιο είναι αυτό το side project του με τον, τόσο, tribal ήχο (αρχικά) και ο οποίος μετεξελίσσεται σε σύγχρονο blues.
Love Interruption
Πως λέγεται, είπαμε, το επόμενο κομμάτι;
Blunderbuss
Πως λέγεται; Αυτό (το Blunderbuss δηλαδή) ή το επόμενο; Διότι δεν φαίνεται να αλλάζει και κάτι. Ήταν προφανώς το εξάλεπτο low tempo διάλειμμά μας. Καλημέρα σας...
Hypocritical Kiss
Το πιο διαφορετικό, ίσως και μελωδικό, τραγούδι του Jack - εδώ. Μελωδικό, όχι όμως με τη στενή έννοια του όρου... μελωδία.
Weep Themselves to Sleep
Κι επειδή οι αναφορές στους Led Zeppelin είναι φύσει αδύνατον να λείπουν, ιδού ένα τραγούδι που έμεινε έξω από το... Physical Graffiti (αν και το πιάνο, παραπέμπει κάπου αλλού, μας οδηγεί σε πιο art-rock μονοπάτια)...
I'm Shakin'
Το rock and roll δεν είναι ρυθμός, είναι στάση (ή κίνηση;). I'm shakin' άλλωστε...
Trash Tongue Talker
Πλούσιες ενορχηστρώσεις, υφέσεις και κορυφώσεις, μεθυσμένα φωνητικά και μία μουσική ιστορία που ξετυλίγεται σιγά-σιγά (όπως εκείνες οι παλιές)... Το rock and roll δεν είναι στάση, είναι ρυθμός και, βέβαια, κίνηση...
Hip (Eponymous) Poor Boy
Και λέγαμε δεν μπορεί, δεν είναι δυνατόν ο Jack να ξεχάσει την αμερικάνικη παράδοση. Είναι γνωστή άλλωστε η αγάπη του για τους -αμιγώς- αμερικάνικους ήχους παλιών δεκαετιών.
I Guess I Should Go to Sleep
Η συνέχεια του προηγούμενου. Η αδιάφορη συνέχειά του θα έλεγα. Κατάλληλο μόνο για επαρχιακό σαλούν...
On and On and On
Το πιο εγκεφαλικό και εσωστρεφές κομμάτι το άλμπουμ. Και, κατά τη γνώμη μου, το καλύτερο. Από αλλού ξεκινάει, αλλού καταλήγει, ένα ολόκληρο ταξίδι. Αριστούργημα.
Take Me with You When You Go
Και για το τέλος, μία συνοπτική ανακεφαλαίωση (όχι του άλμπουμ, αλλά της μουσικής των τελευταίων δεκαετιών)...
