«Δε μας τρομάζουν τα νέα μέτραααα». Θυμάμαι το τραγουδάκι. Θυμάμαι τα ραδιόφωνα να το παίζουν κάθε φορά που μία κυβέρνηση ανακοίνωνε «μέτρα λιτότητας», από το 80 και μετά. Και είχε δίκιο το τραγούδι. Δεν μας τρόμαζε τίποτα. Γιατί κάθε οικονομικό πακέτο κάθε κυβέρνησης που πέρασε από την Ελλάδα ήταν λιγότερο από το σθένος μας. Έβγαινε π.χ. ο Στέφανος Μάνος και ανακοίνωνε περικοπές; Έβγαινε ο Μητσικώστας στο ραδιόφωνο και έλεγε, με τη φωνή του Μάνου, «δε θα ξανακόψω τη σύνταξη από τις γριούλες». Το γέλιο ήταν μεγαλύτερο του δράματος. Υπήρχε, με άλλα λόγια, η αισιοδοξία πως ό,τι και να αποφασίσει μία κυβέρνηση, I will survive.Δεν είναι έτσι πια τα πράγματα. Τα μέτρα τρομάζουν. Το βλέπω στα πρόσωπα γύρω μου. Των φίλων που έμειναν χωρίς δουλειά. Των γνωστών που βγάζουν φέτος τα μισά από πέρυσι. Θα μου πείτε «περίμενε να ανακοινωθούν πρώτα τα μέτρα και μετά μιλάς». Τι να περιμένω; Να μπω στα ρούχα του σχολιαστή; Μα όποιος κρίνει τα σημερινά μέτρα, ξεχνά τα αυριανά, του άλλου μήνα, του φθινοπώρου, του άλλου χρόνου. (Ήδη γνωρίζουμε ότι η ανακοίνωση ενός ακόμη πακέτου μέτρων έχει αναβληθεί για μετά το Πάσχα τεχνηέντως, για να μπορέσουν να πάνε στα χωριά τους τα κυβερνητικά στελέχη χωρίς γιαούρτια). Και να βγαινε άκρη με όλα αυτά; Να πήγαιναν τουλάχιστον οι θυσίες ενός λαού σε κάτι καλύτερο από την ουσιαστική του πτώχευση που έχει ήδη ξεκινήσει αλλά δεν θα ανακοινωθεί ποτέ;
Δεν ξέρω τι να ευχηθώ ύστερα από όλα αυτά. Καλή Ανάσταση; Ποιου θεού; Από τον Δία, την Αθηνά και τον Ποσειδώνα μέχρι τον Βενιζέλο, τον Καραμανλή και τον Αντρέα, οι θεοί έχουν πεθάνει σε αυτή τη χώρα. Άλλοι μας πρόδωσαν, άλλους τους προδώσαμε, σημασία έχει ότι μείναμε χωρίς θεούς. Υπάρχει πάντα η Ανάσταση Κυρίου. Με κατάνυξη κάθε άνοιξη. Θα είμαι εκεί, με το κερί αναμμένο. Αλλά πώς θες Θεέ μου να πιστέψω στην Ανάσταση όταν με έχεις αφήσει μόνο με τον Γιώργο; 
