Πόσο απέχει το δήθεν από το τραγικό; Όσο ο Δημήτρης Παπαϊωάννου από τη Λένα Πλάτωνος στην παράσταση Κ.Κ. (Κωνσταντίνος Καβάφης δηλαδή). Το μόνο καλό που είχε αυτό που είδα χθες στο Παλλάς ήταν ότι κράτησε μόλις 40 λεπτά. Τελικά και το μέγεθος φαίνεται πως έχει σημασία...
Ανύπαρκτο το μουσικό σκέλος της παράστασης που υπέγραφε η Λένα Πλάτωνος. Αφαιρετικό (μάλλον δηλαδή), άνευ ουσίας, χωρίς ειρμό, έμοιαζε με ασκήσεις ύφους, ηλεκτρονικού προσανατολισμού που δεν οδηγούν πουθενά. Αδιέξοδο. Βασιζότανε στα ποιήματα του Κωνσταντίνου Καβάφη και, πέραν τούτου, ουδέν. Δεν ξέρω, τότε η Πλάτωνος ήταν πρωτοποριακή. Ήταν, όντως. Τότε που έβγαζε δίσκους με ήχους πρωτόγνωρους για την εγχώρια μουσική σκηνή. Πλέον όμως δεν μας λένε τίποτε οι μουσικές της. Το comeback, αυτό το πολυδιαφημισμένο comeback, είναι τζούφιο, κενό.
Όσο για τα βίντεο που επιμελήθηκε ο Δημήτρης Παπαϊωάννου και τα οποία έντυναν την παράσταση, ήταν σχολικού επιπέδου. Σαν να πήγε καλοκαιρινές διακοπές ο καλλιτέχνης, να τράβηξε μερικά κλιπάκια για να τα προβάλλει μετά στην παρέα του. Μέτρια, τραγικά, βαρετά, άσχετα.
Άσε το ακατάλληλο του πράγματος. Το Αυστηρώς Ακατάλληλο της παράστασης. Γιατί; Επειδή έδειξε ένα πέος και δύο άντρες με ψηφιδωτό της εικόνας μάλιστα, ώστε να μην κολαστούμε- να κάνουν σεξ; Τόσο ακατάλληλο, ειλικρινά, δεν το αντέχουμε, κλείσαμε τα μάτια μας
Μόνο ο (πάντοτε, συγκλονιστικός στην ερμηνεία του) Γιάννης Παλαμίδας σώζεται από την οικτρή αυτή παράσταση...
Ευτυχώς που ο Κωνσταντίνος Καβάφης πρόλαβε και πέθανε...
(Η φωτογραφία του Παπαϊωάννου και της Πλάτωνος είναι από το blog του Αντώνη Μποσκοϊτη)
