ΣΑΝ ΤΗΝ ΕΛΕΥΘΕΡΙΑ (ΜΑΣ)... ΣΤΟ GAZARTE

Πρέπει να ήταν η πιο καλή Ελευθερία Αρβανιτάκη που έχω δει live τα τελευταία χρόνια. Χθες, βράδυ Κυριακής, στο Gazarte, στήθηκε μία αληθινή γιορτή. Με σπουδαίους παίχτες, με μία μπάντα καλοκουρδισμένη, με εξαιρετικές ενορχηστρώσεις και μία ερμηνεύτρια στα ουράνια. Με τέτοιο «καύσιμο», ρεπερτόριο και μουσικούς, η «δουλειά» γίνεται πιο εύκολη. Ήταν και το set list προσεκτικά επιλεγμένο, είναι και τα τραγούδια «μεγάλα» ούτως ή άλλως (αν με καταλαβαίνετε), δεν ήθελε πολύ ώστε η διασκέδαση με την Ελευθερία να αποτελεί πραγματική... ψυχαγωγία. Πράγμα δύσκολο ούτως ή άλλως,  πιο απαραίτητο από ποτέ όμως τη σήμερον ημέρα.




Και ας μην είχε πολύ κόσμο χθες στο Gazarte (τα μεθεόρτια πάντοτε είναι λιγότερο φασαριόζικα). Κανένα πρόβλημα, η Ελευθερία μετέτρεψε τη βραδιά σε πιο παρεϊστικη. Πως κάθεσαι στο τζάκι, γύρω-γύρω όλοι; Έτσι, σαν μία παρέα. Με κουβέντα και μουσική. Με κρασί και βλέμματα. Με χαμόγελα και νοήματα. Με ένα κλείσιμο του ματιού. Η Αρβανιτάκη το έχει εύκολο αυτό.


Στις 8 και μισή ξεκίνησε το πρόγραμμα, στις 11 και τέταρτο περίπου είχε τελειώσει. Κυριακή βράδυ, νωρίς, ότι πρέπει. Η πεμπτουσία της εξόδου, τέτοια νύχτα, χωρίς τα πλήθη και τις αγέλες του Σαββατόβραδου. Μέχρι και το Γκάζι έδειχνε πιο όμορφο. Και όμως είναι δυνατόν...