Πληθαίνουν οι αντιδράσεις για το λουκέτο στον καλό ραδιοσταθμό της Θεσσαλονίκης 9.58 που ανακοίνωσε ο κ.Μόσιαλος. Την στήριξή τους επιβεβαίωσαν ήδη η πλειοψηφία των ακροατών του σταθμού, όλοι οι παραγωγοί του, ο Σύλλογος Καλλιτεχνών Βορείου Ελλάδος και πολλοί ακόμα. Παρακάτω, σταχυολογούμε μερικά κείμενα που γράφτηκαν εδώ κι εκεί από παραγωγούς του σταθμού και όχι μόνο..
Γιάννης Σημαντήρας (παραγωγός του σταθμού)
Τούτες τις ώρες, παίρνω και θυμάμαι όσους συναδέλφους δεν είναι, παρά
τη θέλησή τους, στον 9.58. Και δεν πάει ο νους μου σε πανεπιστημιακούς
ή σε λογοτέχνες. Αλλά σε μουσικούς παραγωγούς, Γιατί ο 9.58, πέρα από
τη συμβολή του στο πεδίο γραμμάτων, τεχνών, εκδηλώσεων, έχει γράψει
μια ιστορία στη μουσική ραδιοφωνική παραγωγή. Γκρος, Αρχιμήδης, Κοσμάς
και Τσικάρα. Η Τσικάρα ήταν μόνη της ένα μεγάλο κεφάλαιο του Σταθμού.
Δούλευε τις εκπομπές της με λεπτομέρεια. Και στην πρόζα. Και στη
μουσική επένδυση. Ένα περίπου χρόνο πριν, μου είχε ζητήσει να γράψω
μια ιστοριούλα για την εκπομπή της. Το έκανα στο πατ-κιουτ. Την έγραψα
σε ένα χαρτί. Και τη διάβασα σε ένα ψηφιακό σκατουλάκι ("σωστήρι") που
έφερε, έξω από τον 9.58, για να πάρουμε θορύβους τού δρόμου. Την
έπαιξε στην εκπομπή της. Το χαρτάκι παράπεσε. Το πλακώσαν ο χρόνος και
πολλά τεύχη ξένων περιοδικών, μουσικού περιεχομένου. Χτες, που σκάλισα
τη χαρτούρα μου το βρήκα. Και είπα να δώσω στην ιστορία σάρκα ψηφιακή
και facebookική, σκαλίζοντας και κορφολογώντας ελάχιστα σημεία της:
Όλα βαίνουν κατά το σύνηθες αυτόν τον Νοέμβρη στη Θεσσαλονίκη. Όλα
βαίνουν κατά το σύνηθες αυτό το μουντό κι ολόχλωμο κυριακάτικο απόγεμα
στη Θεσσαλονίκη.
Στην Ολύμπου είμαι και σε περιμένω να κατέβεις από το διαμέρισμά σουστον έκτο, να φωτίσεις επιτέλους μια στάλα τη μέρα μου και την ψυχή
μου. Ένας γεράκος δίπλα μου, ανήμπορος, κουτσαίνει (προς τα πού; προς
τα πού άραγε;), με μια σακούλα στο ένα χέρι και το μπαστούνι στο άλλο.
Οι γάτες τής γειτονιάς κλαίνε πένθιμα, ίδιες γιαγιάδες που
μοιρολογούν. Ένας τζάνκης παραπατάει με αδειοσύνη στο βλέμμα. Οι
σειρήνες τού ασθενοφόρου θα μας αναστάτωναν, αν δεν τις είχαμε
συνηθίσει κι αυτές. Ένας μπόμπιρας, βουτηγμένος στο γκρίζο τού
σαλονικιώτικου νοεμβριανού απογέματος, ρουφάει τη μύξα του κλαίγοντας.
Κάτι φριχτά ντολμαδάκια στήνουν τσάμικο στο έρμο το στομάχι μου, που
έχει δεθεί κόμπος.
Πότε θα 'ρθεις; Παίρνει να νυχτώνει. Πότε θα 'ρθεις; Στο θυροτηλέφωνο
δεν απαντάς. Στο κινητό σου ούτε. Κάποτε μου 'χες πει: "Εγώ χωρίζω
απρόβλεπτα, απρόβλεπτα και απροειδοποίητα. Και ποτέ δεν το ανακοινώνω,
ποτέ δεν το προαναγγέλλω".
Mεσάνυχτα. Το παλιό, λαϊκό εστιατόριο στη γωνία κλείνει σιγά-σιγά.
Μαζεύουν. Και σβήνουν φώτα. Δεν θα 'ρθεις, λοιπόν. Δεν θα ξανάρθεις
ποτέ. Και θα μείνω να σε περιμένω εδώ, στο άψυχο πεζοδρόμιο στην
απαίσια οδό Ολύμπου, σαν τον μαρμαρωμένο βασιλιά. Για πάντα. Γιατί κι
εγώ σού είχα πει κάτι. Ότι αγαπάω για πάντα.
Κείμενο, από τον ραδιοφωνικό παραγωγό, Αχιλλέα Χεκίμογλου, του πρώην
88μισό, για το κλείσιμο του 9.58, που δημοσιεύτηκε στο tovima.gr
Κανένας λογικός άνθρωπος δεν θα έλεγε όχι στην αναδιοργάνωση και την
ανασυγκρότηση της δημόσιας ραδιοτηλεόρασης. Έχουμε ακούσει δεκάδες
φορές για κραυγαλέες περιπτώσεις «golden boys», αργομισθίας και
οκνηρίας στην ΕΡΤ που σπάνια θα βλέπαμε στον ιδιωτικό τομέα της
οικονομίας, πόσο μάλλον στην άκρως ανταγωνιστική βιομηχανία των Μέσων
Μαζικής Ενημέρωσης.
Επίσης, ορθώς επανέρχεται από αρκετές πλευρές το ζήτημα της
επανεξέτασης του τέλους που πληρώνουν άπαντες οι έλληνες στη ΔΕΗ -
φτωχοί και πλούσιοι- αυτή την πρωτοφανή περίοδο κρίσεως. Στην Ελλάδα
του Μνημονίου και της συρρίκνωσης της οικονομίας το τέλος υπερ της ΕΡΤ
είναι τουλάχιστον άδικο. Και αυτό είναι κάτι που η κυβέρνηση πρέπει να
ξαναδεί.
Από την άλλη, ο αείμνηστος ποιητής, Γιώργος Ιωάννου συνήθιζε να λέειότι «οι νόμοι κατασκευάζονται στην Αθήνα, για να εφαρμόζονται στη
Θεσσαλονίκη». Πίσω από τα παραθυράκια και τις ερμηνείες του νόμου, το
2002, οδηγήθηκε σε αργό θάνατο το καλύτερο ραδιόφωνο που ανέδειξε ποτέ
η Θεσσαλονίκη, ο «88μισο».
Ο 88μισο ήταν για πολλά χρόνια το ραδιόφωνο του διάσημου - και
τιμηθέντος με τη διάκριση Europa Nostra - πολυχώρου της πόλης, του
«Μύλου» και αποτέλεσε το προπύργιο του πολιτισμού στη Βόρεια Ελλάδα,
μένοντας μακριά από παιχνιδάκια της πολιτικής και της παραπολιτικής.
Και, φυσικά, το πλήρωσε. Νέος παραγωγός τότε, έζησα από κοντά εκείνες
τις δύσκολες ημέρες.
Το κενό που άφησε πίσω του ο 88μισο - και δεν καλύφθηκε από άλλες
προσπάθειες της ιδιωτικού τομέα - αγκάλιασε σε μεγάλο βαθμό το δεύτερο
πρόγραμμα της ΕΡΤ3, γνωστότερο ως «9,58».
Ο «9,58» ιδρύθηκε πριν από 17,5 χρόνια, με την ενεργό υποστήριξη της
Μελίνας Μερκούρη, η οποία τον χαρακτήριζε ως «το δικό μας ραδιόφωνο»,
εννοώντας ότι ήταν το ραδιόφωνο του πολιτισμού.
Σε αυτές τις σχεδόν δύο δεκαετίες έχουν περάσει από τα μικρόφωνα και
τις κονσόλες του σταθμού καλοί παραγωγοί, οι οποίοι για τα δεδομένα
της ελληνικής ραδιοτηλεόρασης, έβαλαν τον πήχυ ψηλά, μεταδίδοντας
ποιοτική μουσική (τζαζ, κλασσική, μουσικές του κόσμου, εναλλακτική
ροκ, ηλεκτρονική κτλ), παρουσιάζοντας εκπομπές για το βιβλίο, την
αρχιτεκτονική και την ιστορία και φέρνοντας συνεντεύξεις από σπουδαίες
προσωπικότητες του πολιτισμού. Λειτουργούσε δηλαδή όπως τα καλά
πολιτιστικά ραδιόφωνα των ευρωπαϊκών πόλεων.
Σε μία τοπική μπάντα των FM που κυριαρχείται από τον «γηπεδικό» και
«οπαδικό» λόγο, από «μπουζουξίδικους» ραδιοσταθμούς,
κουτσουμπολίστικες εκπομπές και τις γνωστές play list των 50 ξένων
«επιτυχιών», που εκβαρβαρίζουν με συνέπεια τη Θεσσαλονίκη και τη
Βόρεια Ελλάδα εδώ και πολλά χρόνια, ο «9,58» αποτελεί μία από τις
ελάχιστες επιλογές του ακροατή για να ακούσει καλή μουσική κι έξυπνο
λόγο σε κανονικά, σωστά ελληνικά.
Η συγχώνευση του «9,58» με τον ενημερωτικό «102» της ΕΡΤ3 και το 3ο
πρόγραμμα (που εκπέμπει στα βραχέα), δεν θα προσφέρει καμία οικονομία
κλίμακος ή πόρων για την δημόσια ραδιοφωνία, καθώς οι ραδιοσταθμοί ήδη
συστεγάζονται, ενώ κατά τον αρμόδιο υπουργό, ουδείς θα απολυθεί. Άρα,
θα πρόκειται για μία συγχώνευση προγραμμάτων, από την οποία το δημόσιο
δεν θα εξοικονομήσει απολύτως τίποτα, ενώ θα πλήξει έναν σταθμό που
του φέρνει με συνέπεια ένα αξιοπρεπές 2,5% στις μετρήσεις.
Η, δε, Μακεδονική πρωτεύουσα, η οποία ήταν η πρώτη πόλη στα Βαλκάνια
που διοργάνωσε φεστιβάλ ταινιών και απέκτησε ραδιοφωνικό σταθμό (στην
1η ΔΕΘ του 1926) θα έρθει ένα βήμα πιο κοντά στην ολοκληρωτική
παράδοσή των κατοίκων της στα ραδιόφωνα της «κουλτούρας» που
χρεοκόπησε την Ελλάδα.
Θα ήταν χρήσιμο για τον κ. Μόσιαλο να ξαναδεί την αυτόνομη λειτουργία
του «9,58» και να ρωτήσει τον κ. Πρωτόπαπα - που βρισκόταν στην ίδια
θέση, όταν αποφάσιζε το κλείσιμο του 88μισο πριν από εννέα χρόνια -
εάν, τελικώς τα email διαμαρτυρίας που έλαβε ο ίδιος και ο τότε
πρωθυπουργός ήταν 65.000 ή 70.000. Και έαν αυτοί που κατέκλυσαν την
πλατεία Αριστοτέλους εκείνη την Κυριακή του Ασώτου του 2002 ήταν
10.000 ή 12.000 «πληγωμένοι» ακροατές.
Κείμενο, από την Βάνα Χαραλαμπίδου, μια εκ των πρωτεργατών, του 9.58,
που βοήθησε στο στήσιμό του, το 1994, αλλά και διευθύντριά του, για 11
συνεχή χρόνια, που δημοσιεύτηκε στο site parallaximag.gr:
Πρώτοι ήταν οι αμαθείς συμπλεγματικοί, που από διάφορες θέσεις
ευθύνης, όπου Κύριος οίδε πως έφτασαν, δεν δίστασαν να ροκανίζουν τη
λειτουργία του, να υπονομεύουν τις προσπάθειές του, να περικόπτουν τον
προϋπολογισμό του, να τον απειλούν εγγράφως με κλείσιμο...
Μετά οι απολίτιστοι με κουλτούρα νυχτομάγαζων, που στην ολέθρια δεξιά
παρένθεση πήραν τις τύχες της ΕΡΤ 3 στα χέρια τους και φρόντισαν για
τη συστηματική συρρίκνωση του, διέκοψαν κάθε παράλληλη δραστηριότητά
του, τον υποβάθμισαν αισθητικά και ποιοτικά, απομάκρυναν από τη
συχνότητά του όλους τους σημαντικούς του πνεύματος και της τέχνης,
αυτούς που τον τιμούσαν με τη συνεργασία τους, για λόγους δήθεν
οικονομικούς, όταν για τα τομάρια τους εξασφάλιζαν μηνιαίο μισθό
πολλών χιλιάδων ευρώ.
στερα τα συντεχνιακά συμφέροντα, οι τεχνικοί που ποτέ δεν επαρκούσαν
για όλες τις βάρδιες, άσε που προτιμούσαν να εργάζονται στα
ολοκαίνουργια μηχανήματα του 102fm, η μνήμη των υπολογιστών, που ποτέ
δεν είχε αρκετό χώρο για να αποθηκευτούν σπουδαίες καταγραφές, η
αδιαφορία για τις παρεμβολές, οι πομποί που όλο έπεφταν χωρίς κανέναν
παρόντα για να φροντίσει την επαναλειτουργία τους...
Ήταν και κάποιοι από τους ανθρώπους του, που γρήγορα ξέχασαν κι ακόμηπιο εύκολα απαρνήθηκαν τους αρχικούς στόχους και βολεύτηκαν χωρίς
αντίρρηση στην πολιτική της <<ήσσονος προσπάθειας>>, που προέκρινε η
διεύθυνση δίνοντας πρώτη το παράδειγμα, όταν αντί για εκπομπή
παρέδιδαν για δέκατη μπορεί και για εικοστή φορά την ίδια επανάληψη,
κι όταν έφταναν στο σταθμό για το <<πάρεργο>> τρία λεπτά πριν βγουν στον
αέρα και έφευγαν πριν τελειώσει το σήμα της εκπομπής τους.
Ήρθε και η έλλειψη κάθε αντίστασης, όταν σε μια νύχτα ο σταθμός έχασε
την έδρα του και με ποικίλα προσχήματα και χωρίς να αντιδράσει ούτε
μία από τις μαριονέτες της διοίκησης, της διεύθυνσης ή των
συνδικαλιστών, μετακόμισε για να υπολειτουργεί στις εγκαταστάσεις του
<<αδελφού>> σταθμού της <<ενημέρωσης>> και των σκυλάδικων, στον οποίο η
λέξη και μόνο Πολιτισμός προκαλεί ανέκαθεν αλλεργία.
Τέλος, προέκυψε και η λαίλαπα των αδίστακτων νεόκοπων <<κηπουρών>>, των
Γερουλάνων και των Μόσιαλων, που βρέθηκαν στη μοιραία για τον τόπο
κυβέρνηση των ανδρεικέλων του ΔΝΤ, για να κατεδαφίσουν ιστορία και
θεσμούς, που καταφέρανε τη χαριστική βολή στο ραδιόφωνο του
Πολιτισμού, τον 9.58 fm, που το 1994, σε χρόνια δημιουργίας και
ανάτασης δημιουργήθηκε - φαντάσου!- με την υπογραφή του Ευάγγελου
Βενιζέλου, υποστηρίχθηκε με θέρμη από τον Γενικό Διευθυντή Μιχάλη
Αλεξανδρίδη, διαφημίστηκε με τη φωνή της Μελίνας, σηματοδοτήθηκε από
τη μουσική του Θάνου Μικρούτσικου, υπηρετήθηκε με αφοσίωση από
τουλάχιστον πενήντα συνεργάτες, συμβασιούχους με πενιχρές αμοιβές για
να προσφέρει στην υπόθεση του Πολιτισμού, της Θεσσαλονίκης και της
Βόρειας Ελλάδας. Μάταιος κόπος ήταν όλα!
Γι αυτό, τον 9.58 όλοι μαζί τον φάγανε!
Βάνα Χαραλαμπίδου (τυχερή που συμμετείχα στη δημιουργία του, περήφανη
για το έργο που παραδώσαμε επί έντεκα χρόνια και με αισθήματα
απέραντης πικρίας για τη θλιβερή κατάληξη, τα οποία αδυνατώ να
περιγράψω.)
ΑΝΑΚΟΙΝΩΣΗ ΕΡΓΑΖΟΜΕΝΩΝ ΕΡΤ 3Τι σκοπεύει να πράξει η εκλεκτή γνωστή πλειοψηφία του ΔΣ της ΕΣΗΕΜ-Θ
απέναντι στα λουκέτα δύο ραδιοφώνων της ΕΡΤ3; Πώς σκοπεύει να
αντιδράσει στον χαρακτηρισμό της ΕΡΤ3 ως "περιφερειακού" σταθμού; Θα
καταπιεί τη φρασεολογία περί αναβάθμισης; Έτσι είναι η..."αναβάθμιση";
Πού πάει η "ανεξαρτησία" της ΕΡΤ3 με τον κεντρικό έλεγχο από την
Αθήνα; Που πάνε τα σχέδια για κατασκευή Ραδιομεγάρου της ΕΡΤ3 στην
Περαία, αφού σχεδιάζουν να πουλήσουν τον χώρο που θα κατασκευαζόταν;
Πού θα στριμωχτούν όλοι οι εργαζόμενοι σπό τα Τρία Ραδιοφωνικά
Προγράμματα της ΕΡΤ3; Στα τρισάθλια "λευκά κελιά" του 102fm στην
Αγγελάκη 14; Ή θα φέρουν κοντέινερς έξω από το κτίριο στα... "πρότυπα"
της τηλεόρασης της ΕΤ3; Πώς θα αντιδράσουν στις σχεδιαζόμενες
ΑΠΟΛΥΣΕΙΣ συμβασιούχων ορισμένου χρόνου και εν καιρώ και συμβασιούχων
αορίστου χρόνου στο πλαίσιο των "αναδιαρθρώσεων";
Δεν έφταναν οι περικοπές μισθών και επιδομάτων, η εξαθλιώση και η
ανέχεια, τώρα ήρθαν να μας συρρικνώσουν και να μας υποβαθμίσουν με μία
τεχνοκρατική φιλοσοφία που βλέπει μπροστά της μόνο την νεοφιλελεύθερη
ανταγωνιστικότητα και την κερδοφορία και όχι τις ανάγκες των
εργαζομένων, τις θέσεις εργασίας και την αξιοπρεπή μας διαβίωση η
οποία έχει μετατραπεί σε επιβίωση...
Να γίνει ΕΚΤΑΚΤΗ ΕΡΓΑΣΙΑΚΗ ΣΥΝΕΛΕΥΣΗ όλων των εργαζομένων της ΕΡΤ3 στο
κτίριο της ΕΣΗΕΜ-Θ για να παρθούν αποφάσεις.
