Η είδηση τις θέλει τον ερχόμενο χειμώνα να μοιράζονται τη σκηνή του Παλλάς και να ξανατραγουδούν μαζί, μετά από πολλά χρόνια. Ο λόγος για τη Χαρούλα Αλεξίου και τη Δήμητρα Γαλάνη. Που ανήκουν στην ίδια ερμηνευτική γενιά, με διαφορετικές, όμως, αφετηρίες η καθεμιά: Από το λαϊκό η πρώτη, από το έντεχνο η δεύτερη.Ιδού πως η Δήμητρα Γαλάνη περιέγραψε τα χαρακτηριστικά αυτής της γενιάς, στην οποία κατατάσσει, εκτός από την ίδια και την Αλεξίου, το Μητσιά, το Νταλάρα και τον Πάριο: «Πολύ αξιόλογες φωνές κατ αρχήν. Παράλληλα, κάποια σκέψη. Μια κάποια μεγαλύτερη καλλιέργεια απ ότι οι προηγούμενες γενιές. Αυτή η διαφορά. Και φυσικά, ότι μεγαλώσαμε και γαλουχηθήκαμε με σεβασμό και δέος απέναντι στους δημιουργούς και το έργο τους. Αυτό είναι πολύ σοβαρό» («Άνω τελεία», εκδόσεις «Φ. Νάκας»).
Στο δίσκο «Ένα χαμόγελο», με τραγούδια του Δήμου Μούτση σε στίχους του Νίκου Γκάτσου, πρωτακούσαμε τη Δήμητρα Γαλάνη, το μακρινό 1969. Λίγα χρόνια μετά, το 1972, η Χάρις Αλεξίου ηχογραφούσε τα πρώτα της τραγούδια στη «Μικρά Ασία» του Απόστολου Καλδάρα και του Πυθαγόρα. Ο πρώτος προσωπικός της δίσκος με «12 λαϊκά τραγούδια» -ανάμεσά τους η «Δημητρούλα» και το «Όταν πίνει μια γυναίκα»- κυκλοφόρησε τρία χρόνια αργότερα. Ήταν 1975, τη χρονιά που η Δήμητρα Γαλάνη μοιραζόταν μαζί μας τις δισκογραφικές της «Λεπτομέρειες», ουσιαστικά τον πρώτο της προσωπικό δίσκο.
Από τότε κύλησε πολύ νερό στο αυλάκι του χρόνου. Οι δυο τους, αν και κινήθηκαν στον ίδιο χώρο, εντούτοις λίγες φορές συναντήθηκαν δισκογραφικά. Τον Απρίλιο του 1981, με «Τα τραγούδια της χτεσινής μέρας», παρουσίασαν ένα δίσκο που «πέρασε εύκολα απ τη μνήμη στην καρδιά». Τραγούδησαν ένα υλικό που περιλάμβανε και Μάνο Χατζιδάκι («Θάλασσα πλατειά», «Αγάπη που γινες δίκοπο μαχαίρι») και Μίκη Θεοδωράκη («Φαίδρα», «Το τραίνο φεύγει στις οχτώ») και Γιάννη Μαρκόπουλο («Όχι δεν πρέπει να συναντηθούμε») και Γιάννη Σπανό («Κίτρινη πόλη») και Νότη Μαυρουδή («Φώναξέ με»). Αλλά και πολύ Μάνο Λοΐζο: «Ο αρχηγός», «Τζαμάϊκα», «Ο δρόμος», «Το παλιό ρολόι». Και μαζί μ αυτά, τα νεοκυματικά «Έλα μαζί μου» και «Μη κουραστείς να μ αγαπάς», το «Άντρα μου πάει» και το «The house of rising sun».Δεν ήταν μόνο τα τραγούδια που έκαναν το δίσκο αυτό τόσο αγαπητό, κάτι που μετρήθηκε και στις πωλήσεις του. Ήταν, πάνω απ όλα, ο «τρόπος» των δύο ερμηνευτριών. Απλός κι απέριττος. Τρόπος της «χτεσινής μέρας». Μέσα από τα sola, τις διφωνίες και τα σιγόντα, κατέθεσαν κάτι απ την ψυχή τους στη δουλειά αυτή. Κάτι τόσο αγαπησιάρικο, που χρόνια είχαμε ν ακούσουμε και που αργήσαμε πολύ να ξανακούσουμε έκτοτε. Τις ακούς να τραγουδούν «Τα τραγούδια της χτεσινής μέρας» και νιώθεις να σ αγκαλιάζουν οι φωνές τους
Υπήρχε, βέβαια, και η στενή προσωπική τους σχέση, στην οπαία αναφέρεται η Δ. Γαλάνη σ ένα κείμενο για τη «Φιλεναδούλα» της, που δημοσιεύτηκε στο περιοδικό «Ντέφι», (τ. 17, Νοέμβρης - Δεκέμβρης 91):
«Και τα καλά και τ άσχημα πάντα μαζί. 1980, η συνεργασία στο Ζυγό. Τεράστια επιτυχία, αλλά και τι ζόρια περνάγαμε κι οι δυο μας. Τόσα προσωπικά προβλήματα. Βλέπεις ήταν αυτά τα διαολεμένα τριάντα που μπαίναμε περίπου τότε. Αλλά πάντα η μια για την άλλη και τη σκαπουλάραμε που λένε Πονάει η ρημάδα η ζωή, αλλά κάπως έτσι πληρώνεται το τίμημα. Πως αλλιώς θα τραγουδούσαμε. Με πονάει να θυμάμαι, αλλά και μου ζεσταίνει την ψυχή. Τι να θυμηθώ. Το φευγιό του Μάνου, τα τραγούδια της χτεσινής μέρας».
Όμως με τη Χαρούλα Αλεξίου και τη Δήμητρα Γαλάνη, θα συνεχίζουμε και την επόμενη εβδομάδα
