Επιλεκτικό τελικά το μαύρο δάκρυ που χύνεται για την κρίση στα media, τα κλεισίματα, τα λουκέτα και τις αναστολές λειτουργίας. Το Esquire έβγαλε το τελευταίο του τεύχος αυτό το μήνα και κανείς από όσους έκλαψαν γοερά για το Δίφωνο ή παλιότερα για τον City 99.5 δεν βγήκε να δηλώσει κάτι ως συμπαράσταση, έστω στους εργαζόμενους στον τίτλο. Μπορεί όσοι εργάζονταν εκεί να ήταν τα Παιδιά του Εωσφόρου (λέγε με και Πέτρο Κωστόπουλο), αλλά εργαζόμενοι είναι και αυτοί, όπως και να το δεις. Νομίζω τουλάχιστον. Μπορεί ακόμη να μην ανακοινώθηκαν απολύσεις, αλλά ο νομοθέτης την εργασιακή υποβάθμιση την θεωρεί εξαναγκασμό σε παραίτηση, και άρα απόλυση. Ενίοτε, δε, δημιουργεί και πιο δυσάρεστες από την απόλυση καταστάσεις.- Τελικά αποδεικνύεται πλέον ότι τα περιοδικά του Κωστόπουλου δεν τα αγόραζε ποτέ και κανείς. Δεν πουλούσαν ποτέ δεκάδες ή και εκατοντάδες χιλιάδες τεύχη και δεν ήταν το πιο επιτυχημένο προϊόν των ελληνικών media τα τελευταία 20 χρόνια.
- Αυτή την αίσθηση έχω τα τελευταία χρόνια με όσα ακούω και διαβάζω. Όποιον κι αν ρωτήσεις σήμερα θα σου πει ότι ο Κωστόπουλος και η αυτοκρατορία του life style (που μάλιστα θεωρείται δικό του/ κατ αποκλειστικότητα δημιούργημα) ευθύνονται για το χάλι στο οποίο φτάσαμε σήμερα σχεδόν όσο και οι κυβερνώντες. Του αναγνωρίζεται γενικά και αόριστα μία κάποιου τύπου πρωτοπορία εκεί στην πρώτη περίοδο του ΚΛΙΚ, αλλά από εκεί και πέρα το Χάος. Και δεν μιλάω μόνο για τους πρώην συνεργάτες, οι οποίοι κάποιο λόγο έχουν τουλάχιστον για τη χολή που βγάζουν. Αναφέρομαι στη γενική αίσθηση που υπάρχει. «Εγώ να διαβάσω Nitro και Esquire; Ποτέ! Ούτε καν έχω βρωμίσει τα χέρια μου αγγίζοντας τα σου λέω».
- Όλοι ξύπνησαν μία ημέρα το λοιπόν και συνειδητοποίησαν ότι το μόνο περιοδικό που αγόραζαν στα νιάτα τους ήταν το 01. Και λίγο αργότερα τα πρώτα τεύχη του Οξύ. Μερικοί από αυτούς τρέχουν μάλιστα και στα παλαιοβιβλιοπωλεία μπας και βρουν τίποτε ξεχασμένα τεύχη, για ευνόητους λόγους. Μερικοί ήταν οχτώ χρονών όταν κυκλοφορούσε το 01, αλλά αυτό δεν τους εμποδίζει να το νοσταλγούν!-Σε ότι με αφορά ομολογώ ότι έχω δώσει πολλά λεφτά στα κατά καιρούς περιοδικά του Κωστόπουλου. Και στο ΚΛΙΚ φυσικά, και στο Nitro τον πρώτο καιρό, αλλά και στο Esquire. Σώνει και καλά δηλαδή πρέπει να αποδείξω ότι στα 90s αγόραζα μόνο το Face; Αφού δεν είναι έτσι.
- Το Esquire το παρακολούθησα ανελλιπώς τα πρώτα 2-2,5 χρόνια. Ο τίτλος είχε μεγάλο credibility βέβαια (αγόραζα και το αμερικάνικο κάποτε με συνέπεια), το artwork ξεχώρισε εξ αρχής από τα υπόλοιπα εγχώρια περιοδικά και νομίζω ότι μέχρι ένα σημείο το πήγε αρκετά καλά. Τα τελευταία χρόνια, και παρότι γράφει επιτελικά σε αυτό ο Θεοδόσης Μίχος, ομολογώ ότι δεν το παρακολουθώ και ειλικρινά δεν ξέρω τι εξέλιξη είχε σαν περιεχόμενο. Όταν σταμάτησα να παίρνω πάντως το ελληνικό Esquire σταμάτησα σχεδόν παράλληλα να αγοράζω και το αμερικάνικο. Προφανώς δεν με ενδιέφερε πλέον αυτό το στυλ των περιοδικών. Και έκτοτε (εδώ και μία πενταετία) δεν έχω ξαναγοράσει παρόμοιο περιοδικό. Ούτε το GQ ούτε τίποτε. Δεν βρίσκω κανένα λόγο όμως να ισχυριστώ ότι ποτέ δεν το αγόρασα ή δεν με ενδιέφερε.
- Θυμάμαι πολύ καλά, αντίθετα, ότι υπήρχε μια περίοδος κατά την οποία «όλοι» όχι μόνο διάβαζαν τα περιοδικά του Κωστόπουλου, αλλά και «όλοι» ήθελαν να δουλέψουν σε αυτά, παρότι όλοι πλέον το αρνούνται. Τα αρχικά εισαγωγικά τα βάζω για να υπονοήσω τις εξαιρέσεις, που εννοείται ότι πάντα υπήρχαν. Σε συντριπτικό ποσοστό όμως, το life style ήταν για πολλά χρόνια καθεστώς και ως τέτοιο αφορούσε σχεδόν τους πάντες ή ήθελαν να τους αφορά, αλλά δεν το κατάφερναν, αρκετοί από αυτούς.
- «Η εποχή μύριζε θειάφι/ παντού κυκλοφορούσε χρήμα» λέει σε ένα τραγούδι του ο Δεληβοριάς και νομίζω αποδίδει με τον καλύτερο τρόπο το νόημα του όλου πράγματος. Σήμερα που παντού δεν κυκλοφορεί χρήμα, όλοι ανακάλυψαν την χαμένη τους εναλλακτικότητα και έγιναν όψιμοι θιασώτες ενός υβριδίου, που αν κάτσεις και το αναλύσεις στις ορθές του διαστάσεις, θα δεις ότι είναι χειρότερο από αυτό που πλάσαρε ο Κωστόπουλος. Γιατί είναι μάλλον ανειλικρινές και αποτέλεσμα ανάγκης που έγινε και καλά- φιλοτιμία. Και οριακά ελλιπές στις περισσότερες περιπτώσεις.
- Κατά τα λοιπά διαβάζω και το σχετικό κείμενο στη Lifo, που αποχαιρετά με ενθουσιασμό το Esquire και σκέφτομαι ότι ο καθένας μπορεί να έχει την άποψη του, δεν είναι αυτό που με ενοχλεί. Άλλωστε κι εγώ με ανάλογο ενθουσιασμό υποδέχτηκα το κλείσιμο του Διφώνου (εδώ), το οποίο και θεωρούσα «κατάντια» στην τελευταία του μορφή. Γιατί πρέπει να ντραπώ για αυτό, με δήθεν ανθρωπιστικά επιχειρήματα, που όπως διαπιστώνουμε πλέον, αξιολογούν εντελώς επιλεκτικά τις καταστάσεις; - Να επισημάνω μόνο το εξής: όλοι οι συντάκτες της Lifo -από όσο γνωρίζουμε- είναι καλά παιδιά, καλόψυχα και χωρίς εμμονές από το παρελθόν. Ούτε και είχαν και καμιά χολή μέσα τους που περίμενε ευκαιρία για να στάξει, άλλωστε ο No.1 εξ αυτών έρχεται απευθείας από τα σπλάχνα της IMAKΟ. Προς τί η ανωνυμία της δήθεν Love Company τότε; Υπάρχει κανείς που αμφιβάλλει για το ποιος έγραψε άλλα δεν υπέγραψε- αυτό το κείμενο;
- Τι σαχλαμάρες και αυτές. Βγες και πες είμαι ο τάδε, που μισώ τον Κωστόπουλο, χαίρομαι που κλείνουν τα περιοδικά του και καταρρέει η αυτοκρατορία του, ενώ εγώ επιβιώνω έστω και έτσι, και θέλω να τον δω να καταστρέφεται και να τον χωρίσει η γυναίκα του και να βουλιάξει και το σκάφος του. Και που ξέρεις; Μπορεί να σε χειροκροτήσουμε κι όλας
- Παράλληλα με το κλείσιμο του Esquire, ήρθε προς το τέλος της προηγούμενης εβδομάδας η είδηση για την επ αόριστο αναβολή στην έναρξη λειτουργίας του διαδικτυακού ραδιοφώνου του Protagon.gr, με αιτία την οικονομική κρίση και την αδυναμία εξεύρεσης χορηγιών. Πολύ αισιόδοξο σενάριο το να περιμένεις σε τέτοιους ζόρικους καιρούς εκ των προτέρων και εν λευκώ χορηγίες, επειδή κάθε Κυριακή βράδυ πουλάς εναλλακτική δραματουργία σε prime time, ήταν η πρώτη μου σκέψη, αλλά μετά ηρέμησα.- Εγώ όλο αυτό το εγχείρημα το είχα δει ως αντιφατικό και μη πειστικό εξ αρχής και το είχα πει και στον Κανελλόπουλο, που μου το περιέγραφε με ενθουσιασμό. Γενικά είμαι καχύποπτος με τις προσπάθειες που εμφανίζονται μεν ως εναλλακτική λύση στην δεδομένη κατάσταση, αλλά τελικά όταν είναι να δράσουν το κάνουν με απολύτως συμβατικό τρόπο και χωρίς να σπάνε δήθεν κάποιον κανόνα.
- Αυτό συμβαίνει κατά κόρον στο internet αυτή τη στιγμή. Πολλά τα παραδείγματα αυτών που προσπαθούν να εκμεταλλευτούν το (όχι και τόσο νέο πλέον) μέσο, με κανόνες που παραπέμπουν στην προ- internet εποχή. Μεγάλα ονόματα, με αναγνωρισιμότητα, ενίοτε και τηλεοπτική, , «σίγουρα» brand-names, «κονέ» και συμφωνίες για χορηγίες εκ των προτέρων κ.λ.π. και γενικότερη «ικανότητα» εκμετάλλευσης του παλαιού συστήματος που υποτίθεται ότι καταρρέει.
- Η πρόσφατη και σύντομη ιστορία αποδεικνύει όμως πως ειδικά στο internet ό,τι υπήρξε πραγματικά καινοτόμο και στη συνέχεια επιτυχημένο και σε εμπορικό επίπεδο, σπάνια στηρίχτηκε σε συνταγές από το παρελθόν, και τις περισσότερες φορές δεν είχε εξ αρχής έστω και την ελάχιστη εξασφάλιση, αλλά «έπαιξε το παιχνίδι» με νέους και δικούς του κανόνες. Εκτός από τις όποιες επιτυχημένες προσπάθειες, υπήρξαν πολλαπλάσιες που καταδικάστηκαν σε αποτυχία βέβαια, αλλά αυτό συνέβαινε πάντα και παντού. Και δεν θα σταματήσει να συμβαίνει με όσες «συμφωνίες» και αν εξασφαλιστούν, πριν ξεκινήσει η πραγματική δράση. - Όσοι έχουν μάθει να παίζουν εκ του ασφαλώς και δια τούτο προτάσσουν τις «τηλεοπτικές» υπογραφές έναντι αυτών που πραγματικά έχουν κάτι καινούργιο να πουν, να γράψουν και να δώσουν, θεωρώ ότι δύσκολα μπορούν να περάσουν στην ανασφαλή ανησυχία της νέας πραγματικότητας. Και απόλυτα δικαιολογημένα άλλωστε. Σε κάθε δουλειά συμβαίνει αυτό, απλά οι γιατροί π.χ. είναι συνήθως πιο ειλικρινείς και δεν το παίζουν «γιατροί χωρίς σύνορα» όταν τους επισκέπτεσαι στο γραφείο τους στο Κολωνάκι
- Όσοι όμως είναι όντως Γιατροί Χωρίς Σύνορα, έχουν ήδη βρεθεί σε κάποια τριτοκοσμική χώρα για να κάνουν αυτό που πρέπει. Και όσοι πάλι είναι πραγματικά έτοιμοι να μπουν στο «παιχνίδι» με δικούς τους κανόνες, έχουν στήσει ήδη web radios που τρέχουν με κανονικό πρόγραμμα και χωρίς κανένα σχέδιο επιβίωσης έστω και για το επόμενο τρίμηνο. Μόνο με ενθουσιασμό και όρεξη για το αντικείμενο τους. Και με το χρήμα να φεύγει από τις τσέπες τους καθημερινά και να είναι εντελώς αβέβαιο το αν θα επιστρέψει κάποτε.
- Αυτή τη στιγμή στο «διαδικτυακό ραδιόφωνο» απλά ποντάρεις και παίζεις. Το αν θα κερδίσεις ή όχι δεν μπορεί να στο πει κανείς. Έχω όμως την αίσθηση, πως όσοι ποντάρουν μόνο για να κερδίσουν και όχι γιατί απλά θέλουν να παίξουν, είναι οι πρώτοι που θα βγουν χαμένοι. Και αν οι απαιτήσεις ενός ενημερωτικού ραδιοφώνου είναι εύλογα μεγαλύτερες από αυτές ενός μουσικού ραδιοφώνου, τότε έχω την αίσθηση ότι πήγε να στηθεί ένα διαφορετικό ενημερωτικό ραδιόφωνο με τους όρους και τους κανόνες του παραδοσιακού, οπότε πάλι στο ίδιο αποτέλεσμα καταλήγουμε.- Παρότι σε προσπάθειες όπως το Protagon υπάρχουν άνθρωποι που εξ αποστάσεως εκτιμώ αυτό που κάνουν, αλλά και τον τρόπο που το κάνουν (με τον Γιαννακίδη να είναι πρώτος εξ αυτών στη συγκεκριμένη περίπτωση) πάντοτε έχω την αίσθηση ότι το όλο πράγμα γυρνάει κατά βάση γύρω από 2-3 δικαιολογημένα ή αδικαιολόγητα προβεβλημένα τηλεοπτικά υπέρ-εγώ, που αργά ή γρήγορα θα πάψουν να κρύβουν τις προθέσεις τους πίσω από το περιτύλιγμα. Ή έστω δεν θα παίξουν μέχρι τέλους, όταν διαπιστώσουν ότι απουσιάζει η εξασφάλιση στην οποία εύλογα έχουν εθιστεί.
