Η Ζωή Παπαδοπούλου έγινε γνωστή στο πανελλήνιο από τη συνεργασία της με τη Χάρις Αλεξίου. Αν θέλουμε να ακριβολογούμε, η Αλεξίου μάς την σύστησε και τραγούδησε μαζί της ένα τραγούδι που οι περισσότεροι γνωρίζουμε, το «Αχ και να σε είχα εδώ». Με τέτοιες περγαμηνές, το σίγουρο είναι ότι η Ζωή Παπαδοπούλου είναι εξαιρετική τραγουδίστρια. Με αφορμή την εμφάνισή της, το Σάββατο 16 Απριλίου στο Small (Αριστοτέλους 10) στον Πειραιά, η Ζωή μίλησε στο e-tetRadio για τη σχέση της με τη μουσική και το τραγούδι, αλλά και για το τοπίο που επικρατεί στους ραδιοφωνικούς σταθμούς.Πότε ξεκίνησες να ασχολείσαι με τη μουσική και με ποιον τρόπο;
H μουσική ήταν αναπόσπαστο κομμάτι της ζωής μου απ'την παιδική μου ηλικία.Στο μυαλό μου είναι πάντα ζωντανή η εικόνα από τις οικογενειακές συγκεντρώσεις, ειδικά τις Κυριακές, με τη μαμά να παίζει ακορντεόν και εγώ με τις αδελφές μου να προσπαθούμε να παραβγούμε η μία την άλλη στον αριθμό των τραγουδιών που γνωρίζαμε.
Η δισκογραφία πότε και πως μπήκε στη ζωή σου
Η δισκογραφία μπήκε στην ζωή μου πολύ ξαφνικά έτσι όπως, ξαφνικά και σχεδόν μαγικά, γνώρισα την Χαρούλα (Αλεξίου). Μετά από προτροπή, λοιπόν,της ίδιας, να αναλάβει την παραγωγή του δίσκου, μπήκαμε στην διαδικασία προετοιμασίας του. Οφείλω να ομολογήσω ότι όταν συνέβη όλο αυτό ήμουν τελείως «ψαρωμένη» και δεν το είχα συνειδητοποιήσει..
Χρησιμοποιείς το διαδίκτυο και τα sites κοινωνικής δικτύωσης (facebook, twitter, myspace κλπ) για την προώθηση της δουλειάς σου;
Τα χρησιμοποιώ αρκετά και ειδικά σε σχέση με την προώθηση της δουλειάς μου, μιας που θεωρώ οτι είναι το πιο δυνατό μέσο προώθησης, αυτή την στιγμή, σε σχέση με την επικοινωνία του έργου σου. Αλλά μέχρι εκεί. Δεν ασχολούμαι παραπάνω, προτιμώ την πιο άμεση επικοινωνία.
Εκτός από το τραγούδι, ασχολείσαι με κάτι άλλο; Tο τραγούδι και η μουσική καταλαμβάνουν τον μεγαλύτερο χώρο στην ζωή μου.
Όταν δεν ασχολούμαι ή δεν σκέφτομαι την μουσική αφιερώνω χρόνο στους ανθρώπους της ζωής μου ή παρακολουθώ θεατρικές και μουσικές παραστάσεις.
Αν «έπρεπε» να ασχοληθείς με κάποια άλλη τέχνη εκτός από τη μουσική, ποια θα ήταν αυτή και γιατί;
Το τραγούδι ήταν πάντα η τέχνη για την οποία ήθελα και θέλω να ζώ και να μαθαίνω.
Ποια είναι τα μελλοντικά σου σχέδια;
Τα μελλοντικά μου σχέδια έχουν να κάνουν με την προετοιμασία και ολοκλήρωση του τρίτου μου δίσκου, πιό συγκεκριμένα, σε πρώτη φάση, την κυκλοφορία ενός τραγουδιού στα ραδιόφωνα. Παράλληλα περιμένω πώς και πώς το καλοκαίρι!
Τι θα ακούσουμε στο Small του Πειραιά στις 16 Απριλίου;
Θα ακούσετε τραγούδια που βασίζονται στο δισκογραφικό μου ρεπερτόριο καθώς και μια πολύ προσεκτική επιλογή αγαπημένων τραγουδιών μεγάλων δημιουργών. Τραγούδια που σκοπό έχουν να συγκινήσουν και να ψυχαγωγήσουν τον κόσμο που θα έρθει. Με συνοδεύουν οι εξαίρετοι μουσικοί Χρυσόστομος Καραντωνίου στην κιθάρα και ο Λάζαρος Σαμαράς. Μετά το Small, στο οποίο παίζουμε για δεύτερη φορά, θα συνεχίσουμε την περιοδεία μας σε διάφορες πόλεις της Ελλάδας.
Με ποιους καλλιτέχνες θα ήθελες να συνεργαστείς στο μέλλον;Με τον Αλκίνοο Ιωαννίδη, τον Κωνσταντίνο Βήτα και πολλούς πολλούς άλλους από την νέα γενιά.
Εκτός από το τραγούδι, έχεις ασχοληθεί με κάποιον άλλο τρόπο με τη μουσική; Γράφεις ίσως μουσική ή στίχο;
Το τραγούδι και ερμηνεία του ήταν πάντα το κύριο μου θέμα και η βασική μου ενασχόληση. Με τον στίχο ασχολούμαι πολλά χρόνια αλλά για προσωπική μου ψυχοθεραπεία και βοηθάει μπορώ να πώ πολύ..
Από τις συνεργασίες που έχεις κάνει στο παρελθόν ποιες θα ξεχώριζες και γιατί;
Είχα την τύχη να τραγουδήσω δίπλα σε πολλούς καταξιωμένους και αξιόλογους καλλιτέχνες. Στα πρώτα μου βήματα τραγούδησα με τον Δημήτρη Μητροπάνο, ο οποίος ήταν και ο λόγος που κατέβηκα στην Αθήνα από τη Θεσσαλονίκη. Μετά γνώρισα την Χαρουλα (Αλεξίου), με την οποία ξεκίνησε μιά άλλη εποχή στην ζωή μου. Κατόπιν συνεργάστηκα με την Ελευθερία Αρβανιτάκη, τον Γιάννη Κότσιρα, το Δημήτρη Μπάση, το Μανώλη Φάμελλο, τον Κώστα Μακεδόνα και το Χρήστο Νικολόπουλο. Αυτές οι συνεργασίες ήταν όλες ξεχωριστές και με βοήθησαν να μάθω και να προχωρήσω στο τραγούδι. Δεν μπορώ όμως να ξεχάσω την πρώτη συνεργασία που είχα μόλις ξεκινούσα το τραγούδι στην Θεσσαλονίκη στο πλευρό του Μανώλη Ρασούλη. Ο Μανώλης ήταν ένας εκρηκτικός συνδυασμός καλλιτέχνη, φωτισμένου ανθρώπου με συνέπεια στον λόγο και στο ήθος, από τον οποίο έμαθα να έχω πάντα ψηλά το τραγούδι και να ακολουθώ την δική μου αλήθεια και όχι των άλλων.
Οι πωλήσεις των δίσκων είναι πια περιορισμένες. Ο παραδοσιακός τρόπος κυκλοφορίας και διάδοσης της μουσικής αλλάζει. Πως βλέπεις το μέλλον; Πως θα κυκλοφορεί η μουσική στα επόμενα χρόνια κατά τη γνώμη σου;
Είναι αλήθεια ότι τα πάντα πιά κινούνται μέσω διαδικτύου, κάτι που θα συνεχίσει να υφίσταται και μέσα στα επόμενα χρόνια. Μεγάλη δύναμη θα έχουν τα live. Εκείνος που θα θέλει να επικοινωνήσει το έργο του, πιστεύω ότι, θα μπορεί ίσως πιο εύκολα να το κάνει μέσα από αυτά. Όπως και νά χει, οι εποχές αλλάζουν με γοργό ρυθμό αλλά η μουσική θα έχει πάντα την δύναμη, είτε κυκλοφορώντας μέσω διαδικτύου, είτε αλλιώς, να βοηθάει τον κόσμο να ξεχνιέται, να επουλώνει τις πληγές του και να ελπίζει.
Υπάρχει κάποιο τραγούδι ελληνικό ή ξένο που σου έχει «κολλήσει» αυτό τον καιρό εκτός από τα δικά σου;Ένα ρετρό τραγούδι το οποίο λέω και στις παραστάσεις μου. Το έχει τραγουδήσει η Σοφία Βέμπο. ''Το πρωί με ξυπνάς με φιλιά''.
Ποια είναι η σχέση σου με το ραδιόφωνο; Τι σταθμούς ακούς; Πως σου φαίνεται η σημερινή τακτική πολλών ραδιοφωνικών σταθμών να χρησιμοποιούν τη λεγόμενη playlist;
Το ραδιόφωνό μου είναι πάντα ανοιχτό σε σταθμό που δεν παίζει με λίστα. Κι όμως υπάρχουν ακόμη κάποιοι σταθμοί που έχουν απομείνει, καθώς βέβαια και το ιντερνετικό ραδιόφωνο. Είναι λυπηρό να αποφασίζει ένας ή πέντε άνθρωποι που φτιάχνουν μια λίστα τί θα ακούσει ο ακροατής όλη την ημέρα, κάτι που σε αρκετές περιπτώσεις γίνεται και σε συνεργασία με δισκογραφικές εταιρείες. Είναι λυπηρό να απαξιώνονται οι ραδιοφωνικοί παραγωγοί και να μετατρέπονται σε απλούς διαχειριστές κονσόλας, χωρίς να έχουν την δυνατότητα επιλογής των τραγουδιών της εκπομπής τους. Είναι σπουδαίο αυτό που σου προσφέρει ένα υγιές ραδιόφωνο,χωρίς λίστες, χωρίς σπόνσορες, αλλά με αγάπη για τη μουσική και τον ακροατή.
Αν γύριζες το χρόνο πίσω θα άλλαζες κάτι;
Δεν θα άλλαζα τίποτα. Όλα όσα έζησα, όμορφα ή άσχημα, με έκαναν να γίνω αυτό που είμαι σήμερα. Καλά είμαι και έτσι. Ή έτσι νομίζω...
