- Διαβάζω και ξαναδιαβάζω το editorial του Στάθη Τσαγκαρουσιάνου στη Lifo αυτής της εβδομάδας και όπως και να το ερμηνεύσω το νόημα μένει πάντα το ίδιο. Ευθέως προβάλλεται ο ισχυρισμός περί του ότι αν τελικά εκλεγεί ο Καμίνης Δήμαρχος στην Αθήνα, αυτό θα είναι κατόρθωμα της Lifo. Και προφανώς (αυτο υπονοείται) της φωτισμένης καθοδήγησης Τσαγκαρουσιάνου, που έβγαλε τον Καμίνη στο εξώφυλο, είχε τον Βαλλάτο στο ψηφοδέλτιο, έδωσε εντολή στον Διοσκουρίδη να γράψει το άρθρο για το χάλι της Αθήνας και κατά του Κακλαμάνη, έβαλε την Τριβόλη να σχολιάζει με έξυπνη ειρωνία το εκλογικό του περίπτερο, δεν πήρε τα φράγκα για τη διαφήμιση του Κακλαμάνη, ανήρτησε την συνέντευξη της ντροπής στο διαδίκτυο και άλλα τέτοια ηρωικά. Στάθης Βελουχιώτης, όπως σωστά επεσήμανε και ένας φίλος. Ρε μπας και μοιράσανε και φυλλάδια και μας το κρύβουνε;
- Καμιά αντίρρηση στο ότι ο καθένας βοηθάει και συνδράμει με τον τρόπο του στο να καταστεί γνωστό το αυτονόητο (που θέλει τον Κακλαμάνη να είναι ο χειρότερος δήμαρχος που εμφανίστηκε ποτέ όχι στην Αθήνα, αλλά στο πανελλήνιο). Καμιά αντίρρηση στο ότι ο σκοπός αγιάζει και τα μέσα και την υπερβολή αυτών, αλλά να μην ξεχνάμε ότι η πολιτική είναι ένα φαινόμενο πολύ πιο σύνθετο από ότι οι ντιρεκτίβες του εναλλακτικού lifestyle (που μέχρι προχθές το έπαιζε και απολιτικ, όπως σωστά μου επισημαίνει ο Κανελλόπουλος, το απολιτίκ δεν είναι που τρέφει τον κάθε Κακλαμάνη ή κάνω λάθος;), ότι οι εκλογές κρύβουν πίσω τους μηχανισμούς που καλώς ή κακώς ακόμη δεν έχουν ξεπεραστεί από την κοινωνική δικτύωση, καθώς και ότι η μεγαλομανία και η έπαρση από όπου και αν προέρχονται στο τέλος στο Δαφνί θα καταλήξουν.
- Νομίζω πώς το ότι εδώ και χρόνια όλοι στις ιδιωτικές, διαδικτυακές και ενίοτε δημόσιες συζητήσεις μας αναπολούμε το περιοδικό 01 περισσότερο από την πρώτη μας γκόμενα ή το πρωτάθλημα του ΠΑΟΚ το 1985, έχει δημιουργήσει στον Τσαγκαρουσιάνο την ψευδαίσθηση ότι είναι ο τελευταίος σημαντικός άνθρωπος στον πλανήτη-έντυπα. Και μη χειρότερα να λέμε δηλαδή...
- Μία παγιωμένα σαθρή και τελικά ολοκληρωτικά σάπια κατάσταση, υπάρχει η τάση να προκαλεί ανάλογα σάπιες αντιδράσεις. Κανόνας του δικαίου, αλλά και της χημείας αν θυμάμαι καλά. Την ίδια, δε, μέρα που ο Στάθης Τσαγκαρουσιάνος ανακοίνωσε ότι είναι στο παρά ένα από το να σώσει την Αθήνα με την μαγική του πένα, βγήκε στη φόρα και ένα ανελέητο ξεκατίνιασμα με τον επί τετραετία συνεργάτη του και σημαία της Lifo, Pitsiriko. Ούτε με νοιάζει τι κάνουν μεταξύ τους, ούτε αγωνιώ για το πόσα secret tweeter accounts κρατάει ο Τσαγκαρουσιάνος. Και τον Πιτσιρίκο άλλωστε ποτέ δεν τον πήγα. Αν είναι να διδάξουν Σεφερλή στα πανεπιστήμια, ας το κάνει ο ίδιος, όχι μέσω αντιπροσώπων.
- Απλά κάθε τόσο επιβεβαιώνω την εξ αρχής άποψη μου για τα free press, το οτιδήποτε αντιπροσωπεύουν και το πως πολτοποιούν το κάθε τι με το οποίο ασχολούνται. Σταδιακά εντείνεται η ανησυχία μου για μερικούς καλούς και ικανούς φίλους που εργάζονται και γράφουν σε αυτά. Ακόμη πιο συχνά γελάω με κάποιους που εμφανίζονται να γράφουν, ενώ είναι εμφανές ότι προσφάτως διδάχτηκαν γραφή. Εξ επαγγέλματος όμως, ξέρω πολύ καλά ότι τα αφεντικά, οι πελάτες μας και γενικά αυτοί με τους οποίους συναναστρεφόμαστε για να βγάλουμε φράγκα, συνήθως δεν είναι και οι τύποι που συμπαθούμε και επιδιώκουμε να γεμίζουν τη ζωή μας, οπότε θα αφήσω κατά μέρους συμβουλές, παραινέσεις και σαχλαμάρες περί ηθικής και θα σημειώσω απλά ότι ο καθένας έχει τη δυνατότητα να ξεχωρίσει ακόμη και στο χειρότερο περιβάλλον. - Κάπως έτσι ξεχωρίζει η στήλη ΒΓΕΣ ΕΠΙΤΕΛΟΥΣ ΕΞΩ του Φώτη Βαλλάτου στη Lifo εδώ και μερικές εβδομάδες, που έχω την αίσθηση ότι φιλοξενεί τα καλύτερα κείμενα του εδώ και αρκετά χρόνια. Με αυτοβιογραφικά (αλλά όχι γλυκανάλατα) ιχνοστοιχεία, με αναφορές σε στοιχεία κουλτούρας που ξεφεύγει από αυτήν των free press και με επιλογές αντισυμβαλλομένων, που κάθε επόμενη φορά σπάνε την μονοτονία. Αυτή τουλάχιστον είναι η άποψη μου. Και για να προλάβω τυχόν ενστάσεις, μπορεί ο Φώτης να είναι πολύ φίλος μου και να μην μας έβαλε στεφάνι, επειδή ο γάμος ήταν πολιτικός και μόνον, αλλά τα τελευταία πέντε χρόνια δεν θυμάμαι να έχω πει ούτε στον ίδιο μια καλή κουβέντα για τα κείμενα του σε Nitro, Free κ.λ.π. Και ούτε ήταν καιρός να το κάνω. Απλά η εν λόγω στήλη, θεωρώ ότι ξεχωρίζει και έχει την αύρα των περιοδικών που όλοι θα θέλαμε να διαβάζουμε, αλλά δεν εκδίδονται πια.
- Στις 9 Νοεμβρίου του 2007 είχαμε βρεθεί στην Πάτρα, στον Πολυχώρο Πολιτεία για την παρουσίαση του (καινούργιου τότε) δίσκου των Abbie Gale, με τίτλο 2 και με κίνητρο τον ενθουσιασμό, που καλά κρατούσε από το Family Life, το πρώτο τους άλμπουμ. Ήταν ουσιαστικά η αρχή μιας ξέφρενης πορείας για την Inner Ear (η οποία και είχε διοργανώσει την παρουσίαση, σε χώρο και με ήχο που θα άξιζε να πληρώσεις κανονικό εισιτήριο και με το παραπάνω...). Τρία χρόνια μετά, αν τυχόν έκλεινε αύριο η Inner Ear....(λέμε τώρα, χτύπησα ξύλο, ΟΚ) θα ήταν ήδη μια από τις 2-3 πιο άξιες λόγου εταιρείες στην ιστορία της ανεξάρτητης ελληνικής σκηνής. Στις 3 Δεκεμβρίου ελπίζω ότι θα μπορέσουμε να βρεθούμε στον ίδιο χώρο και πάλι στην Πάτρα για την παρουσίαση του No Inspiration. Πρόκειται για το νέο, τρίτο, άλμπουμ του συγκροτήματος, που μόλις σήμερα πήρα στα χέρια μου και χωρίς να το έχω ακούσει ακόμη, σκέφτομαι ότι μόνη η εφευρετικότητα της εταιρείας τους στο artwork του δίσκου, τους υποχρεώνει να μην κάνουν βήμα πίσω από την αστείρευτη έμπνευση της προηγούμενης φοράς. Λεπτομέρειες σύντομα...- Μία άκρως εντυπωσιακή και δισκοφιλική κίνηση της Inner Ear και πάλι, που απ ότι πληροφορούμαι ενθουσίασε μέχρι και τον απαιτητικό Φώντα Τρούσσα αρχισυντάκτη του Τζαζ και Jazz- , είναι η κυκλοφορία σε βινύλιο του δεύτερου άλμπουμ των Ισλανδών Rokkuro. Το προηγούμενο άλμπουμ τους, παρότι εξαιρετικής αισθητικής και περιεχομένου πέρασε στα αζήτητα εντελώς και -αν δεν μου διαφεύγει κάτι- εντός συνόρων το είχε παρουσιάσει μόνον ο Αντώνης Ξαγάς (http://www.mic.gr/cds.asp?id=16064). Οι Rokkuro στην πατρίδα τους ανήκουν στην 12 Tonar μία εξίσου με τη δική μας ενδιαφέρουσα και δραστήρια ανεξάρτητη εταιρεία.
- Παράλληλα με την βινυλιακή κυκλοφορία του I ANNEN HEIM, κυκλοφορεί και το 7των FILM , Harmur Fuglsins, με τα φωνητικά να ανήκουν στην τραγουδίστρια των Rokkuro, Hildur Kristn Stefnsdttir (μη νομίζεις, copy paste το έκανα αυτό δε γράφεται με τίποτε. Ωραία πράγματα! Θυμίζω ότι η Inner Ear πέρα από τις δικές της κυκλοφορίες, έχει τιμήσει σε βινυλιακά τυπώματα τα τελευταία άλμπουμ των Last Drive και Κόρε δρο, συγκροτήμάτων που δεν ανήκουν (ακόμη) στο δυναμικό της. Περιμένουμε και το άλμπουμ του Φοίβου Δεληβοριά, αλλά από ότι πληροφορούμαι έπεται ακόμη πιο συγκλονιστική συνέχεια.
- Οι The Dillinger Escape Plan που εμφανίζονται αύριο Σάββατο 12/11 στο Gagarin πέραν του ότι είναι κατά την προσωπική μου γνώμη η πρώτη πραγματικά σπουδαία hardcore μπάντα μετά τους Σουηδούς Refused (που ζούμε και τους θυμόμαστε), είναι διάσημοι για τα από σκηνής έκτροπα των ζωντανών εμφανίσεων και το ότι έχουν την τάση να παρασύρουν σε αυτά ακόμη και το πιο ήσυχο και κοιμισμένο κοινό. Είμαι περίεργος για το τι είδους κόσμος θα σκάσει αύριο στο Gagarin. Πλειοψηφία από πάνκηδες ή από μεταλλάδες; Η indie κοινότητα θα δώσει το παρόν ή τα πράγματα είναι πολύ ακραία για τα γούστα της; Θα έχουμε έκτροπα ή θα κοιτάμε σαν χάνοι; Ακούγεται ότι πρόκειται για την πιο σπουδαία συναυλία των τελευταίων ετών στην Ελλάδα, από ένα όνομα που αν συνεχίσει έτσι θα αλλάξει την πορεία του σκληρού ήχου και θα καθορίσει σε μεγάλο βαθμό την μελλοντική εξέλιξη του. Δεν απέχουν καθόλου από την αλήθεια όλα αυτά και μην αμελήσετε να το διαπιστώσετε από μόνοι σας.- Όσοι έχετε λογαριασμό στο facebook κάντε τον κόπο και τσεκάρετε αυτό το post. Αναφέρεται σε κάποια reviews στο διαδικτυακό μουσικό περιοδικό Tranzistor.gr τα οποία φέρονται να είναι τελικά λέξη προς λέξη μετάφραση από κριτικές σε μεγάλα site του εξωτερικού όπως αυτό του BBC ή του Pitchfork Media...
- Να ξεκαθαρίσω ότι το Tranzistor το θεωρώ ένα από τα καλά μουσικά site, τουλάχιστον ως προς την ποιότητα κάποιων κειμένων του. Άλλωστε εκεί γράφει ο Μάρκος Φράγκος και όλα τα υπόλοιπα περιττεύουν. Με τους συνεργάτες του μπορεί να την πατήσει ο καθένας, αν δεν είναι προσεχτικός μέχρι εξαντλήσεως. Την είχαμε πάθει και στο Mic.gr με έναν τύπο που έκανε ακριβώς την ίδια δουλειά. Κανείς δεν το πήρε πρέφα και μας το επεσήμαναν κάποιοι αναγνώστες στο blog. Η πλάκα είναι ότι ο τύπος στο ενδιάμεσο πούλαγε και ιστορία σε εμάς τους υπόλοιπους.... Στο τέλος ζήτησε συγνώμη ή κάτι τέτοιο, λέγοντας ότι προσπαθεί να στήσει ένα βιογραφικό και άλλα τέτοια φαιδρά. Μάλιστα μετά από 3-4 χρόνια επανήλθε, ζητώντας και πάλι συνεργασία και ας παν στην ευχή τα παλιά.... που λέει και το άσμα. Πλάκα έχουν μερικοί...
- Για να δούμε και την αντίδραση του Tranzistor βέβαια...
- Από Δευτέρα ακούμε μόνο Arcade Fire μπας και εμπεδώσουμε τελικά αυτόν τον δύσκολο τρίτο δίσκο λίγες μέρες πριν το live της Βαρκελώνης....
