Στάθης 1.6.09
Αν ξαναζούσε ο Κίπλινγκ. Ο «άνθρωπος που θα γινόταν βασιλιάς» ή ο «Κίμι», θα ξαναπήγαιναν άραγε στην κοιλάδα Σουάτ, στα υψίπεδα μεταξύ Πακιστάν κι Αφγανιστάν να βρουν την τύχη τους;
Ένας έλληνας συγγραφέας που ζει στην Εσπερία, μου διαφεύγει το όνομά του, πάντως ανθρωπιστής και αριστερός, έλεγε σε συνέντευξη του ότι «αν ήταν Αλέξανδρος, δεν θα έκοβε τον Γόρδιο Δεσμό με το σπαθί του, αλλά θα άφηνε κάποιον άλλον να το κάνει»...
Αν ξαναζούσε ο Κίπλινγκ. Ο «άνθρωπος που θα γινόταν βασιλιάς» ή ο «Κίμι», θα ξαναπήγαιναν άραγε στην κοιλάδα Σουάτ, στα υψίπεδα μεταξύ Πακιστάν κι Αφγανιστάν να βρουν την τύχη τους;
Και προχωράμε. Χρόνια τώρα προχωράμε. Κι αναλόγως της ημέρας χρησιμοποιούμε και το ανάλογο ρήμα. Άλλοτε λέμε:περπατάμε. Κι άλλοτε πάλι: πορευόμαστε. Όμως, όπως κι αν το λέμε, χρόνια τώρα, περπατάμε πορευόμαστε προχωράμε...
Τα τσιγάρα δεν τα καπνίζαμε μόνον, μιλούσαμε για αυτά, όπως μιλάμε για τις ποδοσφαιρικές ομάδες ή, κάποτε, για τα φιλμς και τις πολιτικές, Τότε κυριαρχούσαν μάρκες ελληνικές, με λαϊκό ντιζάιν, σχήμα κυρίως συρταρωτό κι ήταν τα πολύχρωμα πακέτα τους...
Όταν, κάποτε, πολλοί από μας πίστευαν ότι «ΕΟΚ και ΝΑΤΟ» είναι «το ίδιο συνδικάτο» τα πράγματα ήταν απλά: είμασταν αντιευρωπαϊστές τελεία και παύλα. Με τα χρόνια διαπιστώσαμε ότι η ένταξη της Ελλάδας στην Ευρωπαϊκή Ένωση (στην οποίαν εξελίχθηκε να είναι η ΕΟΚ) έχει και θετικά και αρνητικά στοιχεία.
Δηλαδή πόσον αστοιχείωτος πρέπει να΄ναι κανείς για να πιστεύει ότι η «ευτυχία είναι απόφαση»; Πόσον άμοιρος, όχι των ελληνικών γραμμάτων και της τραγωδίας μόνον, αλλά και πάσης άλλης μορφής γραπτού ή προφορικού λόγου πρέπει να είναι κανείς για να...
Είμαι ένας εραστής του ραδιοφώνου, ένας ταξιδιώτης των ερτζιανών κι όποιο άλλο κλισέ θέλετε να χρησιμοποιήσω για να περιγράψω τη σχέση μου με αυτό το μαγικό κουτάκι...
Το άσυλο πρέπει να καταστραφεί Αυτή είναι η μόνιμη επωδός, το ουρλιαχτό των λύκων και η προσευχή των φιρφιρίκων.
Κι έτσι κι έγινε κι αυτό.Έπρεπε, φαίνεται, να περάσουν τα χρόνια.Τώρα ασφαλής κυκλοφορώ μόνον μέσα στα τραγούδια.Και τα ποιήματα.
Έλαβα το e-mail της ιστορίας που θα σας διηγηθώ την Παρασκευή 13 Μαρτίου 2009. Μου το έστειλε Έλληνας καθηγητής της Μέσης Εκπαίδευσης που εργάζεται σε ελληνόφωνο σχολείο στο Βερολίνο.
Η Αθήνα είναι μια κακοποιημένη πόλη. Όλοι γνωρίζουμε το πώς και το γιατί. Όπως όλοι επίσης έχουμε διαπιστώσει ότι με το παραμικρό καλό που της κάνουμε, η Αθήνα ομορφαίνει αμέσως και μας ανταποδίδει το δώρο με αντίδωρο στο πολλαπλό.
Και πριν προλάβει να φύγει το καλοκαίρι, το κάψανε... Έβαλαν φωτιά στον Αύγουστο, όπως συνηθίζεται τα τελευταία χρόνια