Δεν είναι η προ ετών βράβευση του Θοδωρή Ρακόπουλου αυτή που κάνει αναγκαία την παρουσία του στα σημερινά ελληνικά λογοτεχνικά δρώμενα, αλλά η φανερή προσπάθειά του να βρει τη δική του γλώσσα, κάτι που γίνεται φανερό στη νέα του ποιητική συλλογή...
Ξεκινώντας από το πολύ καλό (και σύγχρονο) εξώφυλλο ετούτης της ποιητικής συλλογής, που απόλυτα συνάδει με το ύφος του Ρακόπουλου, περνάω στο ουσιαστικό εσωτερικό της έκδοσης. Και αυτό διότι όπως έχουμε ξαναπεί η έρμη η ποίηση όση σταθερή βάση έχει στην ημεδαπή άλλη τόση κακομεταχείριση βρίσκει δεξιά και αριστερά κάθε χρόνο. Και όχι μόνο αυτό αλλά σημειώστε ότι πολλές φορές οι νεωτερισμοί που βλάπτουμε ενίοτε καταλήγουν σε αισθητικές και λεκτικές τραγωδίες. Ο Ρακόπουλος τις περισσότερες παγίδες τις απέφυγε. Η αυτοναφορικότητα του δεν είναι παρούσα παρά μόνο υποδόρια. Παρατηρεί και μεταγράφει. Είναι φανερό ότι αυτό κάνει ο Ρακόπουλος. Προσπαθεί τη ματιά του να την εξελίξει (και όχι απλά να την καταγράψει) σε λόγο. Κατασκευάζοντας μικρά σιδερένια κουτιά λόγου ΔΕΝ κάνει το λάθος (επίσης) να περιορίσει τα ζητήματα του σε εσωτερικές διαδρομές της ψυχής που τόσο μας έχουν τυραννήσει (αποτελώντας ουσιαστικά μια φενάκη έλλειψης όχι μόνο έμπνευσης αλλά και εγκεφαλικής οργασμικότητας). Αντίθετα ο Ρακόπουλος προχωράει σε μια σύζευξη ελλήνων και ξένων ποιητών. Είναι φανερός ο σεβασμός του σε αρμολογήσεις στίχου όπως τις έχουμε δει στην ημεδαπή αλλά παράλληλα και η ανάδευση συντακτικού (όπως και συνειρμού) όπως την έχουμε ζήσει μέσα από εκδόσεις της αλλοδαπής. Με κορυφαία ποιήματα Τη Μπαλάντα για τους Συνοριοφύλακες, το Μικρού Μήκους και (φυσικά) τους Ζηλανδούς κερδίζει το πολύ δύσκολο στοίχημα του επείγοντος και αυθύπαρκτου σε τούτη την κίνηση του.
Θοδωρής Ρακόπουλος
Ορυκτό δάσος
Σελίδες > 54
Εκδόσεις > Νεφέλη (2013)
Ο Στυλιανός Τζιρίτας είναι αρθρογράφος, συγγραφέας και ραδιοφωνικός παραγωγός. Έχει σπουδάσει και εξασκεί performance art στο εκτός και εντός των συνόρων αντίστοιχα. Διατηρεί το blog ανάλυσης γραφόμενων http://teichos.blogspot.gr/
