Ο πολυσυζητημένος Χάουαρντ Τζέικομπσον βουτάει με χιούμορ στα ενδότερα του μυαλού ενός συγγραφέα και παράγει (με τις όποιες αντιρρήσεις) αυθεντική διασκέδαση...
Πόσοι διαβάζουν, τι διαβάζουν και γιατί το διαβάζουν και το κυριότερο, πώς το διαβάζουν το έρμο το βιβλίο. Αυτό αναρωτιέται ο Χάουαρντ Τζέικομπσον στην Αστική Ζωολογία. Και είναι αρκετά έξυπνος ώστε να μην περιπέσει σε μια ατελείωτη γκρίνια μέσω ενός δοκιμίου ή μελέτης ή ακόμα χειρότερα με το να φτιάξει έναν ήρωα που παραδέρνει ενδοσκοπικά. Γνωρίζοντας, όπως και ο ήρωας του (που είναι όπως και ο πλάστης του, συγγραφέας στο επάγγελμα) ότι δεν υπάρχει πιο κακορίζικο μυθιστόρημα από αυτό όπου ο συγγραφέας τρώει τα λυσσακά του έμπροσθεν των αναγνωστών για το τι πάει στραβά και δεν του έρχεται έμπνευση ή γιατί το βιβλίο έχει πάρει άλλη μορφή και λειτουργία στις μέρες μας, ο Χάουαρντ Τζέικομπσον επιλέγει να αποσυνθέσει μπροστά στα μάτια μας τον ήρωα του. Ο ίδιος ο ήρωας , ο Γκάι Εϊμπλμαν έχει την εξυπνάδα (δεν πρόκειται περί ειλικρίνειας) να περιφέρει γυμνές τις αλήθειες του, τις ανασφάλειές του, τα θέλω του και τις κρυφές επιθυμίες του. Απορεί για το γάμο του, ορέγεται την πεθερά του, επανεξετάζει τους προηγούμενους έρωτές του, στηλιτεύει τους συνεργάτες του στο χώρο, θρηνεί (με πικρό χαμόγελο όσο και αν ακούγεται αντιστικτικό) για την απώλεια των φίλων του, μιας και ο ίδιος περνάει σιγά σιγά στο χώρο των ώριμων (με την κακή έννοια) αντρών.
Ο Τζέικομπσον είναι απαράμιλλα διασκεδαστικός. Πιάνεις την αστική ζωολογία και ψάχνεις χρονική όαση μέσα στην ημέρα για να συνεχίσεις το διάβασμα. Ωστόσο ο εξυπνακισμός του μερικές φορές, αν και είναι κάτω από την τήβεννο του στυλ γραφής του, βερμπαλίζει τα πράγματα. Όχι επειδή θέλει να τα πει όλα και να τα χωρέσει σε μία πρόταση. Όχι. Αυτό, καταλαβαίνεις από την αρχή ότι, είναι μέσα στην εγκεφαλοχώρα του ήρωα του και πρέπει να περιγράψει το πώς εκατομμύρια σκέψεις περνούν μέσα από το μυαλό του, μιας και η αφήγηση είναι σε πρώτο πρόσωπο. Το πρόβλημα είναι ότι μερικές φορές η οπτική της γλώσσας του φαντάζει σαν την τελετουργία της ατάκας στα αμερικάνικα σίτκομ. Ο ηθοποιός λέει τη φράση και αφήνει κενό για να ακουστούν τα γέλια (κονσερβαρισμένα ή όχι). Τα παραπάνω δε μειώνουν στο ελάχιστο την αξία του βιβλίου. Απλά, όπως ο ήρωας του βιβλίου και μιας και το αντικείμενο, η γαία και ο θόλος που κινείται και αναπτύσσεται η πλοκή, έχουν να κάνουν με το χώρο του μυθιστορήματος και του βιβλίου γενικότερα, η γκρίνια είναι αυτονόητη. Όχι σαν στοιχείο του καιρού μας, αλλά σαν μέθοδος που πάντα ενυπάρχει στις παρέες των βιβλιόφιλων, βιβλιοφάγων και λοιπών συγγενών ιδιωμάτων.
Χάουαρντ ΤζέικομπσονΑστική Ζωολογία
Τίτλος Πρωτοτύπου > Zoo Time
Μετάφραση > Γιώργος - Ίκαρος Μπαμπασάκης
Σελίδες > 440
Εκδόσεις > Ψυχογιός (2013)
Ο Στυλιανός Τζιρίτας είναι αρθρογράφος, συγγραφέας και ραδιοφωνικός παραγωγός. Έχει σπουδάσει και εξασκεί performance art στο εκτός και εντός των συνόρων αντίστοιχα. Διατηρεί το blog ανάλυσης γραφόμενων http://teichos.blogspot.gr/
