Εμένα οι φίλοι μου δεν είναι μαύρα πουλιά. Είναι η προσωποποίηση του Δανίκα, του Γιάγκου Αντίοχου και του άλλου από το MAD που δεν καταλαβαίνω ποτέ αν του άρεσε ή όχι η ταινία, μέχρι να βάλει τη βαθμολογία στο τέλος. Άντε να πεις τώρα ότι πήγες στο σινεμά και είδες καμια χαζοκομεντί ή τίποτα βαμπιροέρωτες... Θα σε σταυρώσουν στη Σταδίου έξω από το Αττικόν και παράλληλα θα κάνουν κι ένα μνημόσυνο πάνω στα αποκαϊδια, τρώγοντας νάτσος με τυρί και πίνοντας κόκα-κόλα τη μεγάλη.
Αλλά τι λέω; άμα τρως τους ενοχλείς. Είναι όπως όταν βλέπεις μαζί τους Αγγελόπουλο, που περιμένεις να αρθρωθεί κανένα φωνήεν μπας και μασήσεις επιτέλους την πατάτα που σου έχει κάψει τον ουρανίσκο. Σε τρεις ώρες ούτε τη μισή σακούλα δεν έχεις καταφέρει.
Οι φίλοι μου είναι αυτοί που γελάνε πριν πέσει ο υπότιτλος γιατί έχουν Proficiency (του Cambridge).
Είναι αυτοί που θα σε ρωτήσουν αμέσως μόλις βγεις από τη σκοτεινή αίθουσα "σου άρεσε;" και άντε εσύ τώρα να καταλάβεις τι πρέπει να απαντήσεις. Με μισόλογα, κάτι o πονοκέφαλος, κάτι το τσένταρ που σου 'πεσε βαρύ και σε πόνεσε το στομάχι, τους αποφεύγεις, μέχρι να καταλάβεις αν άρεσε σ' αυτούς και γλιτώσεις το κράξιμο. Γιατί πλέον σε κράζουν και διαδικτυακά, να 'ναι καλά τα τουιτεροφέισμπουκ.
Ταινίες που ντρέπομαι να πω ότι έχω δει στο σινεμά. Γιατί κανονικά σα γνήσια κινηματογραφική χωματερή που είμαι, τα βλέπω όλα (εκτός φυσικά από ταινίες με συντριβές αεροσκαφών και φίδια).
Bridget Jones (και τα δύο)
Τα είδα με τη μαμά μου (ελαφρυντικό;) και την αδερφή μου στο κλειστό πια κι πάλαι ποτέ αγαπημένο Village στη Φραγκοκκλησιάς. Τρία χρόνια διαφορά η μία ταινία με την άλλη, το κόνσεπτ ίδιο και απράλλακτο. Και δεν εννοώ τη ζουμπουρλού Μπρίτζετ και τα αγόρια της αλλά εμάς, μάνα και κόρες. Το τελετουργικό περιλάμβανε: ένα-δυο τσακωμούς στο δρόμο απαραιτήτως, άφιξη στο σινεμά την τελευταία στιγμή, έφοδο της μιας στα ταμεία για τα εισιτήρια και των άλλων δύο στα ζαχαρωτά και τα γιγάντια combo (τότε είχαμε λεφτά). Ευτυχώς, η Μπρίτζετ απενοχοποιούσε πάντα εμάς τις λιχούδες...
Εννοείται ότι καθόμαστε 3-4 σειρά μπροστά λες και είχαμε πάει σε επιθεώρηση και περιμέναμε να μας «γλεντήσει» ο Ψάλτης απ' τη σκηνή και εννοείται ότι η μάνα πέταγε σε όλη τη διάρκεια της ταινίας ατάκες του τύπου: «οι γκουχουγκουχου κι οι τρελές εχουν τις τύχες τις καλές...», «τι καταλάβατε με τις δίαιτες τόσα χρόνια...», «τον τύλιξε το δικηγόρο η χαζοβιόλα...» κ.ο.κ. Στο μόνο που συμφωνούσαμε βγαίνοντας, είναι η αγάπη μας για το μοτίβο άνδρα που ενσαρκώνει ο υπέροχος Χιου, εξού και η επιτυχία μας...
Twilight
Σ' αυτό πήγα μεταμφιεσμένη σε βαμπίρ μήπως και πέσω σε κανένα γνωστό και με αποκηρύξει... ευτυχώς τίποτα τέτοιο δε συνέβη. Ζήσαμε όλοι τον έρωτα μεταξύ Μπέλας και χλωμού προσώπου Έντουαρντ, χαρήκαμε και φύγαμε αλώβητοι χωρίς δαγκωματιά στο λαιμό. Τις επόμενες δύο ταινίες της τριλογίας τις είδα φυσικά, αλλά στο σπίτι αυτή τη φορά. Είναι από εκείνες που βλέπεις όταν σιδερώνεις, αλλά αυτό θα είναι άλλη λίστα. Από τότε δε που το hashtag #Robsten αποδείχτηκε ένα απατηλό όνειρο, εγκατέλειψα κι εγώ τα βαμπίρια.
America's sweethearts
Σαν να λέμε Παπαμιχαήλ-Βουγιουκλάκη στο καραγιαννικό κινηματογραφικό έπος «Η αγάπη μας». Στο πιο κωμικό βέβαια και που ο πρωταγωνιστής τελικά να τα φτιάχνει με την αδερφή της συμπρωταγωνιστριάς του (ε, αυτά δε γίνονται...).
Και πήγα και το είδα. Μόλαταύτα.
Κι ενώ είχα δηλώσει ασθένεια σε γνωστούς, συγγενείς και φίλους κι είχα πάρει τις προφυλάξεις μου (ποτέ δεν ξέρεις), μπαίνοντας τοίχο-τοίχο στον Απόλλωνα, πέφτω πάνω στην έτερη cinelisted. Αχά! Ούτε η Μέδουσα μπροστά στο είδωλό της τέτοιο πάγωμα. Μετά το πρώτο σοκ, το στράβωμα του άνω χείλους (αλά Άντζελα Δημητρίου), το παλ του προσώπου και τις φτηνές δικαιολογίες, απολαύσαμε μία απ' τις μεγαλύτερες μπαλαφάρες του είδους.
Συνοπτικά (από τις Cinelisted)
1. Bridget Jones's Diary (2001) & Bridget Jones: The edge of a reason (2004)
2. Twilight (2008)
3. Americas Sweethearts (2001)
