To ένα ημισφαίριο του ταλαίπωρου εγκεφάλου μου με διατάζει να μη ξαναπατήσω σε συναυλία επί ελληνικού εδάφους και να δυσφημίσω με κάθε τρόπο τις εταιρίες που διοργανώνουν αυτά τα φεστιβάλ ανοργανωσιάς και προχειρότητας.
Να εκδικηθώ με τον τρόπο μου τους αρπακολλατζήδες, τους αγιογδύτες (ακόμα θυμάμαι τα περυσινά και συγχύζομαι) και κυρίως όσους παίζουν ελαφρά τη καρδία με ανθρώπινες ζωές.
Για να είμαι ειλικρινής, βαρέθηκα να γράφω τα ίδια και τα ίδια. Αδικα χαλάω το σάλιο μου και χάνω τον πολύτιμο χρόνο μου.
Και δεν είναι μόνο οι συναυλίες. Δείτε εδώ, δείτε εδώ και εδώ.
Πρέπει μωρέ να πεθάνουν οπωσδήποτε αθώοι άνθρωποι για να αλλάξει κάτι; Εφτασα στο σημείο να «εύχομαι» (τρόπος του λέγειν φυσικά, για την αξία του σοκ) να συμβεί κάτι απευκταίο και αποτρόπαιο, μήπως και συγκινηθεί κάποια αρχή.
Ακόμα και τότε, όμως, θα μείνουν φοβάμαι- στεγνά από ιδρώτα τα αυτιά των αρμοδίων. Θα αποδώσουν τις ευθύνες σε κάποιο «ανθρώπινο λάθος» (όπως τότε, στη Θύρα 7 του Σταδίου Καραϊσκάκη), θα ξορκίσουν κάποιον αόρατο δαίμονα και θα προχωρήσουν παρακάτω σφυρίζοντας αδιάφορα.
Εάν μου βρείτε έστω μία «sold out» μουσική ή αθλητική εκδήλωση που να γίνεται στην Ελλάδα και να τηρεί τις προδιαγραφές της ασφάλειας και πυρασφάλειας, θα φάω το κομπιούτερ μου με λαδολέμονο και θα ομολογήσω ότι είμαι ένας γραφικός γκρινιάρης σαν τους γέρους του Μάπετ Σόου.
Μέχρι τότε θα παραμείνω οπαδός του μποϊκοτάζ. Ασχετα αν δυσκολεύομαι ο ίδιος να το τηρήσω.
Το έτερον ημισφαίριο του αλαλιασμένου εγκεφάλου μου μού υπενθυμίζει ότι πέρασα καλά χθες στο ΟΑΚΑ, μολονότι η άσκοπη ταλαιπωρία μου χάλασε το κέφι, μολονότι δεν έβλεπα τίποτα από την αρένα (αφού η σκηνή ήταν υπερβολικά χαμηλή), μολονότι πλάκωσαν πάλι οι κοσμικοί (αν και λιγότεροι από τη συναυλία των Μπον Τζόβι), μολονότι ο ήχος ήταν μέτριος, μολονότι τα πάρκινγκ μπούκωσαν από τις έξι, μολονότι τα δρομολόγια του προαστιακού σταμάτησαν νωρίς, μολονότι το στάδιο γέμισε τζαμπατζήδες, μολονότι ο κόσμος φλυαρούσε ακατάσχετα στα χαμηλόφωνα τραγούδια, μολονότι οι Red Hot Chili Peppers «δεν είναι πια αυτοί που ήταν».
«Δεν είναι πια αυτοί που ήταν και δεν είχαν επικοινωνία με το κοινό».
Τι μου λέτε; Αποκτήσαμε λοιπόν την πολυτέλεια να κοιτάζουμε το άλογο στα δόντια και να αμφισβητούμε το γαλάζιο του αίμα; Οι Πέπερς ήταν κατά τη γνώμη μου θαυμάσιοι, μία μπάντα πρώτης γραμμής που απέδωσε επαγγελματικά και αψεγάδιαστα αυτά ακριβώς που την έκαναν να γεμίζει στάδια 70.000 θέσεων ακόμα και στην επαρχία της Ευρώπης. Και επικοινωνιακοί όσο ποτέ άλλοτε, για τα δικά τους δεδομένα.
Ο μπασίστας Flea και ο ντράμερ Chad Smith συγκροτούν μία ραχοκοκκαλιά παγκόσμιας κλάσης, ο τραγουδιστής Αnthony Kiedis αντέχει μια χαρά το ρόλο του μπροστάρη χωρίς φάλτσα και χωρίς ατονίες (θυμηθείτε ξανά το χάλι του Τζον Μπον Τζόβι), ο καινούριος κιθαρίστας Josh Klinghoffer είναι λίγος για τα παπούτσια του Jon Frusciante αλλά καλός.
Και η μπάντα, καλοκουρδισμένη μηχανή. Ποτέ δεν μου άρεσαν ιδιαίτερα οι RHCP, ποτέ δεν κατάλαβα γιατί αρέσουν σε τόσο κόσμο, αλλά χθες τους ένιωσα να κερδίζουν πόντους στην εκτίμησή μου.
Οποιος απαιτεί συναυλιακή παιδεία από τον κοινωνικά αγράμματο νεοέλληνα είναι σαν να ζητάει καλλιγραφία από της μυλωνούς τον πισινό. Και όμως, Το κοινό ήταν καλύτερο και πυκνότερο του αναμενομένου.
Ποιος περίμενε ότι θα μάζευσαν 80 χιλιάδες κόσμο οι Πέπερς, έστω μαζί με τους ποντικούς του τζάμπα, στη χρεωκοπημένη ψωροκώσταινα του 2012;
Οι απανωτοί θρίαμβοι του Roger Waters, των Bon Jovi, των Kasabian, του Morrissey και τώρα των Red Hot Chili Peppers γεννούν σπίθα αισιοδοξίας για το μέλλον της συναυλιακής Ελλάδας. Οι συνθήκες διεξαγωγής των συγκεκριμένων (και πολλών άλλων) συναυλιών σβήνουν τη σπίθα μεμιάς.
Θα έδινα τρία χρόνια από τη ζωή μου για να δω στην Ελλάδα τον Springsteen, αλλά προτιμώ να μη χάσω τη ζωή μου για να δω μία συναυλία. Θα κάνω οικονομίες και θα πάω έξω. Οπουδήποτε αλλού εκτός από εδώ.
