Δε μπορώ να πω ότι συγκαταλέγομαι σε εκείνους που περίμεναν τη χθεσινοβραδινή συναυλία πως και πως. Αναγνωρίζω ότι οι RHCP είναι ένα από τα σημαντικότερα συγκροτήματα των τελευταίων χρόνων στην παγκόσμια μουσική σκηνή, ωστόσο ποτέ δεν συμπεριλαμβάνονταν στα δικά μου «αγαπημένα». Αυτό, βέβαια, καμία σημασία δεν έχει και καθόλου δεν επηρέασε την απόφασή μου να πάω να τους ακούσω. Η μπάντα αυτή έχει χαράξει ανεξίτηλα την παγκόσμια μουσική και δεν θα μπορούσα (και δεν ήθελα επ' ουδενί) να χάσω αυτό το live. Προμηθεύτηκα μάλιστα το εισιτήριό μου από τις πρώτες ημέρες της προπώλησης.
Άξιζε τον κόπο; Αν έπρεπε να απαντήσω ευθέως, χωρίς περαιτέρω αναλύσεις, θα έλεγα ότι άξιζε και παρα-άξιζε. Παραμερίζοντας τις δυσκολίες που παρουσιάστηκαν, για άλλη μια φορά, εξαιτίας της μέτριας διοργάνωσης, στην προσέγγιση του χώρου και στην είσοδο στην αρένα, τα υπόλοιπα συστατικά της βραδιάς ήταν άκρως ικανοποιητικά. Το set list της συναυλίες περιείχε όλα εκείνα τα τραγούδια που περίμενε ο μέσος fan του συγκροτήματος (δηλαδή εγώ) με ελάχιστες ελλείψεις (Other side, Snow και μερικά άλλα). Τα παιξίματα ήταν εξαιρετικά, ιδιαίτερα όσο περνούσε η ώρα και «έστρωνε» ο ήχος, ενώ και η ενέργεια της μπάντας περνούσε στον κόσμο. Προσωπικά, ο frontman του συγκροτήματος Anthony Kiedis, μου φάνηκε λιγάκι σνομπ και διεκπεραιωτής σε σχέση με τους υπόλοιπους, αλλά μπορώ να τον καταλάβω. Οι RHCP είναι ένα από τα λίγα συγκροτήματα στα οποία ο τραγουδιστής είναι λιγότερο σημαντικός από τα υπόλοιπα μέλη. Και αυτό φάνηκε και σε εκείνα τα αυτοσχεδιαστικά μέρη που έπαιξαν οι τρεις RHCP (Michael Flea Balzary, Chad Smith, Josh Klinghoffer) εν τη απουσία τού Kiedis (είτε από τη σκηνή, είτε από το ηχοτοπίο). Επίσης στις αυτοσχεδιαστικές εισαγωγές των τραγουδιών.
Ο νυν κιθαρίστας της μπάντας, Josh Klinghoffer, με εντυπωσίασε. Καθιστός, εξαιτίας ενός τραυματισμού (σπασίματος, αν δεν κάνω λάθος) στο πόδι, έκανε εντυπωσιακά φωνητικά παράλληλα με τα εμπνευσμένα παιξίματά του. Για τον «Flea» τι να πει κανείς; Ένας από τους κορυφαίους σύγχρονους μπασίστες με αστείρευτη ενέργεια και παιξίματα που, μερικές φορές, δεν τα χωράει ο νους. Στο encore βγήκε στη σκηνή για να πάει στο «πόστο» του, περπατώντας με τα χέρια. Ο ντράμερ, Chad Smith, σταθερός και διεξιοτέχνης, με δυναμικό παίξιμο και πολλές φορές πρωταγωνιστικό ρόλο στα τραγούδια.
Κορυφαία στιγμή της βραδιάς θα χαρακτήριζα την εκτέλεση του «Under the bridge» με μεγάλη, αν όχι ολοκληρωτική, συμμετοχή της «χορωδίας του Ο.Α.Κ.Α», μιας χορωδίας που εχθές το βράδυ αριθμούσε περίπου 80.000 μέλη. Το οργιαστικό αυτοσχεδιαστικό ορχηστρικό που έπαιξε η μπάντα στο τέλος της βραδιάς ήταν για μένα ο καλύτερος αποχαιρετισμός ή ας ελπίσουμε το καταλληλότερο «εις το επανιδείν».
Κρατώ για το τέλος την, από μικροφώνου, προτροπή του «Flea» για στήριξη της ζωντανής επιτέλεσης της μουσικής. Στηρίξτε την ζωντανή μουσική, είπε. Στηρίξτε κάθε μουσική! Τη ροκ, τη jazz, τη metal, τη hip hop. Την ατμοσφαιρική μουσική, την ορχηστρική μουσική, τη δυνατή μουσική, την καλή μουσική, την κακή μουσική. Κάθε μουσική. Γιατί όπως έλεγε κι εκείνο το παλιό τραγουδάκι: «αν όλα σβήσουνε πάνω στη γη, η μουσική θα ζει, η μουσική θα ζει, δεν θα χαθεί».
