Μπορεί εμένα να μην μου άρεσαν και πολύ οι Red Hot Chili Peppers χθες το βράδυ, η Άννα Νταλάρα όμως καθώς φάνηκε στις VIP θέσεις πρέπει να τους ευχαριστήθηκε πολύ (όταν δεν... κοίταγε προς τα πίσω να... δει αν την... κοιτάνε). Όπως και ο Αντώνης Κανάκης, και αυτός πρέπει να την ευχαριστήθηκε τη συναυλία, είχε άλλωστε μαζί του και τον προσωπικό του φωτογράφο -φίλος του- να απαθανατίζει τις στιγμές. Ο Γιάννης Λάτσιος πάλι ασχολιότανε συνεχώς με το κινητό του, ζήτημα να είδε ένα-δύο τραγούδια όλα και όλα. Εντάξει όμως, δεν έπαιζε και η Νατάσα Θεοδωρίδου, δεν είχε καν γαρύφαλα να πετάξει στον Αντώνη Ρέμο. Ο Γιώργος Νταλάρας που λέτε έσκασε μύτη στη συναυλία με μπλουζάκι Bon Jovi. Έκανε και αυτός τη ροκ επανάστασή του έστω και αν παρακολουθούσε βλοσυρός τα τεκταινόμενα. Τι (να) σκεφτότανε άραγε; Ήμασταν, όπως καταλαβαίνετε, μία ωραία ατμόσφαιρα...
Κατά τα άλλα, ως λαός έχουμε και τους διοργανωτές που μας αρμόζουν. Έτσι, η αρένα είχε χθες όσο κόσμο μπορούσε να χωρέσει, δεν υπήρχε ούτε εκατοστό ελεύθερο. Τουλάχιστον δεν ήταν τόσο στριμωγμένα, (ήταν σχετικά άνετα προς τα πίσω όπως μου γράφουν -update- και στο twitter). Στο εξωτερικό όμως sold out σημαίνει γεμάτα τα 2/3 του χώρου, στην Ελλάδα «μην ανησυχείτε, υπάρχουν ακόμα κι άλλα εισιτήρια», αρκεί προφανώς να ανέβεις στον ώμο του φίλου σου. Ούτε θέλω να σκεφτώ τι θα συνέβαινε σε μία «στραβή». Άλλωστε, η κοπέλα στα εκδοτήρια του Ticket House ήταν αφοπλιστική το Σάββατο: «πήγαμε τη σκηνή λίγο πιο πίσω και χωράει περισσότερος κόσμος». Στην επόμενη συναυλία στο ΟΑΚΑ το stage θα στηθεί στην Σπύρου Λούη, απ' έξω. Να ευχαριστηθούν και άλλοι, ακόμα περισσότεροι, όχι μόνο οι 80 χιλιάδες που βρέθηκαν χθες στο ΟΑΚΑ.
Χάος. Και δεν ξέρω πόση ώρα θα έκαναν οι κακόμοιροι οι θεατές με το πέρας της συναυλίας να βγουν από τη μία και μοναδική έξοδο (στην οποία βρίσκονταν και οι τουαλέτες, εκατέρωθεν - προφανώς για να κάνεις την ανάγκη σου μετά από τόση αναμονή). Στη... Μαβίλη πάντως έβλεπα κόσμο να έρχεται στις 2 μετά τα μεσάνυχτα (όχι πως αυτό σημαίνει απαραιτήτως κάτι). Αν και υπήρχαν και κάποιες γέφυρες που ένωναν την αρένα με τις κερκίδες. Κάποιοι θα έφυγαν από εκεί, υποθέτω, οπότε δεν θα τράβηξαν και δεύτερη ταλαιπωρία, ακόμα μία μετά από εκείνη της... εισόδου. Κι εγώ για να μπω μέσα χρειάστηκα τρία τέταρτα με μία ώρα. Στριμωγμένος, φουλ. Ενώ κάναμε και όλο το γύρο του γηπέδου μέχρι να μην μας πει κανένας από τους σεκιούριτι που (δεν) είναι η είσοδος. Σήμανση; Υπήρχε, ναι, αλλά έμοιαζε παραπλανητική.
Στη Μαλακάσα η ταλαιπωρία είναι λιγότερη. Είδατε; Που κατηγορώ το Terra Vibe; Mea culpa. Ουδείς αναμάρτητος όμως που λέει και ο Αντώνης Σαμαράς. Θα πάω το Σαββατοκύριακο να φάω σε μία ταβέρνα στη Μαλακάσα να ξορκίσω το κακό.
Live σαν να μην υπάρχει αύριο, σαν να είναι οι συναυλίες μία one-off κατάσταση. Και ίσως και να έχουν δίκιο όσοι λειτουργούν έτσι. Θα έχουν στο νου τους τον... κόσμο. Πολλοί από τους θεατές που ήταν χθες εκεί -όπως οι προαναφερθέντες, στην αρχή του κειμένου- θα ξαναπάνε σε live του χρόνου το καλοκαίρι, οπότε μικρό το κακό. Ταλαιπωρία αλλά σε ροκ πλαίσια οπότε μην διαμαρτύρεστε εσείς που είστε πιο συχνοί επισκέπτες των live. Πάρτε ανάσα και βουτήξτε το κεφάλι μέσα.
Α, ναι, ήταν και οι Red Hot Chili Peppers εκεί. Αλλά εντάξει, δεν αποτελούν το κατάλληλο συγκρότημα για τόσο μεγάλες συναυλίες. Και αυτό δεν είναι αρνητικό, προσφέρεται για διπλή ανάγνωση. Δεν διαθέτουν τα εφέ και δεν προσφέρουν το απαραίτητο θέαμα για να παίξουν μπροστά σε τόσο πολύ κόσμο ώστε να κρατήσουν αμείωτο το ενδιαφέρον του. Δεν είναι show οι εμφανίσεις των Peppers. Μουσικοί είναι οι άνθρωποι, ένα συγκρότημα που ασχολείται περισσότερο με τη... μουσική του για να το θέσω πιο σωστά. Οπότε, εκ των πραγμάτων, δεν είναι για όλους, για τις μάζες. Γι' αυτό και στο Βήμα FM σήμερα το πρωί δεν έκρυβαν τον... ενθουσιασμό τους Ο Anthony Kiedis τραγουδούσε χαμηλά λες και βρισκότανε στο μπάνιο του σπιτιού του, ο Flea έδινε τα ρέστα του, ο Chad Smith ήταν στα drums όπως συνήθως δυναμικός, και ο τραυματίας Josh Klinghoffer έβγαλε τη συναυλία αναγκαστικά σε καρέκλα (όχι πως δεν έκλεψε την παράσταση ακόμα και έτσι).
Είναι καλύτερο να τους δεις σε πιο μικρό και μαζεμένο χώρο. Αν και πάλι δεν παρουσιάζονται και τόσο καλοί στα live τους. Μέτριοι, μετριότατοι. Εντάξει, δεν κάνουν όλα τα γκρουπ για όλες τις δουλειές.
Διαβάστε ακόμα τα reviews του Νίκου Παπαδογιάννη και του Γιώργου Μυζάλη.
Νωρίτερα, πριν τη συναυλία, απονεμήθηκε πλατινένιος δίσκος στο συγκρότημα για το τελευταίο του άλμπουμ. Οι Red Hot Chili Peppers ήταν ευδιάθετοι, πολύ φιλικοί και χαλαροί με όλους. Δέχτηκαν και τα δώρα της Warner, έφυγαν ο καθένας τους με ένα λεύκωμα για την Ελλάδα υπό μάλης. Μακάρι να γίνουν πρεσβευτές μας στο εξωτερικό...
