To θρυλικό ΚΟ.ΔΗ.ΣΟ. ιδρύθηκε στις αρχές του 1979 από τις στάχτες της ΕΔΗΚ και αποχαιρέτησε το μάταιο τούτο κόσμο το 1989, σε ηλικία 10 ετών. Ξεκίνησε τη ζωή του ως κεντρώο μετριοπαθές κόμμα και την ολοκλήρωσε με αριστερή πιρουέτα, η οποία ολοκληρώθηκε με την ενσωμάτωσή του στο νεοσύστατο, τότε, Συνασπισμό της Αριστεράς και της Προόδου. Στην κορυφαία στιγμή του, κατόρθωσε να πείσει το 4,2% του εκλογικού σώματος και να στείλει τον πρόεδρό του, Γιάγκο Πεσμαζόγλου στην Ευρωβουλή.Ξεπέρασαν τους 240.000 οι πολίτες που (στις ευρωεκλογές του 1981) απάντησαν καταφατικά στο θρυλικό ερώτημα που σκαρφίστηκε το περί ου ο λόγος Κόμμα Δημοκρατικού Σοσιαλισμού: «Μήπως είσαι ΚΟΔΗΣΟ και δεν το ξέρεις;». Αυτό το σλόγκαν ήταν η μοναδική κληρονομιά του στην πολιτική ζωή της χώρας. "ΚΟΔΗΣΟ είσαι και φαίνεσαι", έγραψε κάποιος σε έναν τοίχο των Εξαρχείων.
Θυμήθηκα το αείμνηστο ΚΟΔΗΣΟ όταν έλαβα στο e-mail μου το παρακάτω τεστ: www.politicalmap.gr. Αποφάσισα να το δοκιμάσω μήπως και μου έρθει η θεία φώτιση, αφού δεν βλέπω στον ορίζοντα κάποιο κόμμα που θα ψήφιζε ευχαρίστως πολίτης με τα σύγκαλά του στις επερχόμενες εκλογές.Εκλεισα την τηλεόραση για να ξορκίσω τον εφιάλτη που λέγεται Βορίδης-με-γραβάτα-και-χαρτοφυλάκιο, μελέτησα τις ερωτήσεις, τις απάντησα προσεκτικά και με φόβο ψυχής, ώσπου έφτασε η στιγμή της ετυμηγορίας.
Δημοκρατική Αριστερά!
Μήπως είμαι ΔΗΜ.ΑΡ. και δεν το ξέρω;
Υπάρχουν και χειρότερα, θα πείτε. Πολύ χειρότερα. Και θα συμφωνήσω μαζί σας. Το ερώτημα είναι, αν υπάρχουν καλύτερα, από αυτή την ισχνή παραφυάδα του πάλαι ποτε Συνασπισμού.Το ίδιο αναρωτιούνται προφανώς εκείνοι που «ψηφίζουν» το Φώτη Κουβέλη και το νεαρό κόμμα του στις δημοσκοπήσεις των τελευταίων μηνών: το μη χείρον, βέλτιστον. Προτιμότερος ένας σχηματισμός που την Κυριακή καταψηφίζει το μνημόνιο και τη Δευτέρα το υπερασπίζεται, παρά εκείνοι που ευαγγελίζονται το τυφλό «όχι» σε όλα και την επιστροφή στο μεσαίωνα της δραχμής.
Όταν φτάσει η ώρα της κάλπης, τα τρία μεγάλα κόμματα της Αριστεράς ενδέχεται να συγκεντρώσουν ακόμα και το 45% των ψήφων. Ωστόσο, θα συνδυάσουν αυτό το ιστορικό υψηλό με αδυναμία συνεννόησης, στείρο καταγγελτισμό και γιγαντιαίων διαστάσεων παρωπίδες.
Και φυσικά θα χάσουν τη χρυσή ευκαιρία, αφήνοντας και πάλι το πάλκο στους ασπόνδυλους δερβίσηδες του δικομματισμού, αλλά και στους λογής λογής ακροδεξιούς που ξεφυτρώνουν σαν μανιτάρια.Στα μάτια του κοσμάκη που ψάχνει απεγνωσμένα μία φωνή πρόθυμη να συνδυάσει την προοδευτική ρητορεία με το ρεαλισμό, ο προσηνής δημοδιδάσκαλος Κουβέλης με το ανύπαρκτο ειδικό βάρος φαίνεται «μια κάποια λύσις». Η μη χείρων.
Το καλύτερο που έχει να πράξει το κόμμα του για να συγκινήσει τους αναποφάσιστους είναι να υιοθετήσει το παλαιό σύνθημα του μακαρίτη Γιάγκου Πεσμαζόγλου: «Μήπως είσαι ΔΗΜ.ΑΡ. και δεν το ξέρεις;»...
