«Η δυστυχία του να είσαι έλληνας» που θα έλεγε και ο Νίκος Δήμου. Την Παρασκευή το βράδυ έπαιζε στο Gagarin o Arthur Brown. Πέραν του γεγονότος ότι το live (ως live) ήταν καταπληκτικό, μιλάμε για έναν καλλιτέχνη-προσωπικότητα, από τις μεγάλες μορφές της μουσικής. Ζήτημα λοιπόν είναι αν στο Gagarin μαζεύτηκαν εκείνο το βράδυ 300-400 άτομα. Μόνο. Τυχεροί βέβαια αφού απολαύσαμε ένα σπουδαίο live, αλλά δεν βρίσκεται εκεί το ζήτημα. 
Την επόμενη λοιπόν στον ίδιο χώρο έπαιζαν τα Κίτρινα Ποδήλατα. Και το γέμισαν το Gagarin. Και ας τους βλέπαμε για πολύ καιρό, εδώ και εβδομάδες, κάθε Παρασκευή και Σάββατο στο πλευρό του Βασίλη Παπακωνσταντίνου. Δεν θέλω να μειώσω τα Κίτρινα Ποδήλατα, αν υπήρχε όμως μουσική αστυνομία στην Ευρωπαϊκή Ένωση θα έπρεπε να μας συλλάμβανε όλους. Ρε, μπας και χρειάζεται μνημόνιο στη μουσική; (Εντάξει, black χιούμορ είναι ετούτο, μην το λαμβάνετε τοις μετρητοίς κι εσείς). Μπας και έχει δίκιο τελικά ο Νίκος Δήμου; Που έχει, δεν το συζητώ...
