Μου αρέσει αυτό ακριβώς που κάνει ο «Εν Λευκώ 87,7». Η ισορροπία του ανάμεσα στο underground και το εμπορικό, το ροκ και την soul-jazz-funk, το «ΑΝ club» και το «Gel Royal». Με γοητεύουν οι ακροβασίες που ξεκινούν στην αρχή της Σκουφά στα Εξάρχεια και συνεχίζονται, αλλάζοντας στυλ, μέχρι ψηλά, περίπου στο Κολωνάκι. Λίγοι, ελάχιστοι μπορούν να καταφέρουν κάτι τέτοιο (και να το απολαμβάνουν πραγματικά). Να κατεβαίνουν στο καπνισμένο υπόγειο του ΑΝ club ή να χάνονται ιδρωμένοι στο Gagarin και την ίδια ώρα να διοργανώνουν... κομψά πάρτι με χαρακτήρα στο Nixon και το (φουλ στο δήθεν!) Gel Royal. Είναι όσο η απόσταση ανάμεσα στην... Kafka και τον... Κωνσταντίνο Τζούμα. Για κάποιους μπορεί να μοιάζει μεγάλη, στην πραγματικότητα όμως δεν υπάρχει καν. Είναι, σαν, ένα. Ο εστέτ χαρακτήρας του Τζούμα είναι η πιο σωστή πυξίδα. Γι αυτό και μου αρέσει όταν πηγαίνουν καλεσμένοι στο στούντιο του σταθμού συγκροτήματα όπως οι Acid Baby Jesus. Και ας μην τους γνωρίζει, υποθέτω, η πλειονότητα των ακροατών του «Εν Λευκώ 87,7». Για να μην πω ούτε καν οι παραγωγοί του...
Εδώ λοιπόν έγκειται και η γοητεία που εκπέμπει ο «Εν Λευκώ 87,7». Τα εύσημα στην Κατερίνα Καφεντζή που υπογράφει τη μουσική επιμέλεια αλλά και στους υπόλοιπους παραγωγούς του. Με ένα μείον (το έχω πει και στο παρελθόν): Το ροκ απουσιάζει, εν πολλοίς, από αυτόν, από έναν τέτοιο ραδιοσταθμό. Απουσιάζει χαρακτηριστικά θα έλεγε κάποιος. Αξιοπερίεργο ως γεγονός, όντως. Και παράδοξο...
Η Αλεξάνδρα Δασκαλοπούλου είναι η νέα ιδιοκτήτρια του «Εν Λευκώ 87,7» και, καθώς φαίνεται, περιτριγυρίζεται από... «ροκ άτομα». Είναι όσο η απόσταση (που λέγαμε παραπάνω) ανάμεσα στο... Plissken Festival (και τη Μπέσσυ) και τον... Rufus Wainwright (και την ίδια). Στην πραγματικότητα μπορεί και να είναι το ίδιο πράγμα. Ίσως και όχι βέβαια, ίσως και ναι όμως. Γι' αυτό το τελευταίο δεν μπορώ να σας πω με σιγουριά...
