(Εδώ το πρώτο μέρος)
Συνεχίζουμε κι αυτή την εβδομάδα τη μικρή αναφορά μας σε κάποιους από τους δίσκους που κυκλοφόρησαν τη χρόνια που πέρασε.
Μπορεί η συνεργασία τους να αναμένονταν με ιδιαίτερο ενδιαφέρον, μπολιασμένο και με τη λαχτάρα της πρώτης τους δισκογραφικής σύμπραξης, το αποτέλεσμα, όμως, δε μπόρεσε να δικαιώσει αυτή την αναμονή. (Και το γράφω πια συνειδητά, έχοντας καταλαγιάσει προ πολλού ο ενθουσιασμός που συνόδευσε παλιότερη εν θερμώ κριτική μου, ταυτόχρονη σχεδόν με την έκδοση του δίσκου). Ο λόγος για το cd «Εδώ είμαστε» του Σταμάτη Κραουνάκη με το Δημήτρη Μητροπάνο. Μέτρια τραγούδια -με το άλλοθι του λαϊκού τα περισσότερα- και προβλέψιμες ερμηνείες σε ένα υλικό από το οποίο με δυσκολία ξεχώρισαν μετρημένα πράγματα: η «Μαύρη σημαία», «Το ζητιανάκι» (για το πείραμα του Μητροπάνου να τραγουδήσει τσιφτετέλι) και το ποίημα του Παλαμά «Το ταξίδι». Το «Βάλε κατσαρόλα» μόνο ως κράχτης δε λειτούργησε ή κι αν λειτούργησε δεν έφερε τα αναμενόμενα αποτελέσματα. Βλέπετε, η «κραουνάκεια» στιχουργική γραφή στο στόμα του Μητροπάνου δεν μπόρεσε να βρει την έκφρασή της, όπως σε άλλες περιπτώσεις στο παρελθόν (λ.χ. Μακεδόνας ή Μεζίνης), να αφομοιωθεί πειστικά από τον τραγουδιστή και να «περάσει» πειστικότερα στο κοινό. Τα δύο τραγούδια σε στίχους της Λίνας Νικολακοπούλου δεν άφησαν ισχυρό στίγμα, παρόλο που το «Γεια» είχε κάτι να πει.Αμήχανη και η δισκογραφική συνεργασία του Κώστα Μακεδόνα με το Γιώργο Θεοφάνους. Το σουξέ παραδόξως δε βγήκε και ο ερμηνευτής αρκέστηκε, αυτή τη φορά, σε λαϊκά τραγούδια βγαλμένα από τη μηχανή παραγωγής τραγουδιών του συνθέτη.
Απογοητευτικά και «Τα τζιτζίκια του χειμώνα», που παρουσίασε το Τρίφωνο. Κρατάμε μια - δυο καλές στιγμές χαμένες, όμως, στα υπόλοιπα κομμάτια. Διακριτική κι εδώ η παρουσία της Λίνας Νικολακοπούλου (σε σχέση με το προηγούμενο δίσκο των τριών «Προσοχή Τρίφωνο»), χωρίς ο λόγος της να φέρει πια το ξάφνιασμα του παρελθόντος. Κατανοητό και δικαιολογημένο ίσως, αλλά όχι εύκολο στην αποδοχή του, αν σκεφτεί κανείς ότι η συγκεκριμένη στιχουργός με μια ρίμα της παλιότερα τάραζε τα νερά. Μπορεί, βέβαια, να μην εξέλειπε η έμπνευση και να είναι καθαρά θέμα συγκυρίας. Θα φανεί.
Στο ζωντανά ηχογραφημένα «Έχω ένα σχέδιο», ο νεαρός συνθέτης Θέμης Καραμουρατίδης συμπεριέλαβε, κυρίως, τραγούδια από τις μέχρι τώρα συνεργασίες του, που θεωρώ ότι δεν είχαν ακόμα την ανάγκη και μιας live αποτύπωσης σε δίσκο.
Ωστόσο, από το «Σχέδιο» του Καραμουρατίδη κρατώ ανεπιφύλακτα δύο τραγούδια, «Το αίμα» και «Το θρυψαλάκι».
Να καλωσορίσουμε, τέλος, τον Πάνο Μπούσαλη, που με το «Γκέμμα» έκανε τη χρονιά που πέρασε το ντεμπούτο του στη δισκογραφία. Το cd, σε στίχους και μουσική του ίδιου, κυκλοφόρησε από το «Μετρονόμο», που και σ αυτούς τους δύσκολους καιρούς αντέχει και επιμένει να στηρίζει το ελληνικό τραγούδι και τους δημιουργούς του.
Εκεί βρήκαν δισκογραφική στέγη και «Τα έργα της καρδιάς», η πρώτη προσωπική δουλειά της Ασπασίας Στρατηγού.
