Με αρκετή καθυστέρηση, είν η αλήθεια, παρουσιάζουμε σήμερα μερικές τις πιο σημαντικές για μας δισκογραφικές κυκλοφορίες της χρονιάς που πέρασε, χωρίς αξιολογική σειρά.
Μπορεί η συγκομιδή να ήταν πενιχρή, μπορεί η ελληνική δισκογραφία να ζει μέρες παρακμής, υπήρξαν, όμως, κάποιοι δίσκοι άξιοι λόγου και, κυρίως, ειλικρινών προθέσεων:
Άλκηστις Πρωτοψάλτη - Στέφανος Κορκολής: «Ένα πιάνο μια φωνή».Για τις ωραίες ερμηνείες της Άλκηστης Πρωτοψάλτη. Με λυρισμό και εσωτερική δύναμη, χωρίς ακκισμούς και υπερβολές.
Βασίλης Δημητρίου - Γιάννης Κακουλίδης: «Συντομογραφίες».
Για το «χειροποίητο» των τραγουδιών. Το μεράκι και το ταλέντο των δύο δημιουργών γέννησε καινούργια λαϊκά τραγούδια που χαίρεσαι να τα ακούς! Τραγουδά ο Μανώλης Μητσιάς και συμμετέχει η Γιώτα Νέγκα.
Ελένη Τσαλιγοπούλου: «Τα-ρι-ρα».
Για το καθόλου αυτονόητο ρίσκο της Ελένης να «πει» δικά της τραγούδια, που μόνο αδιάφορα δεν τα λες. Ωραίος ο ήχος τους, ενδιαφέρουσες και οι στιχουργικές υπογραφές τους.
Δήμητρα Γαλάνη Vassilikos: «Live στο Gazarte».
Από τις συναντήσεις επί σκηνής, που αποδείχτηκε πως έχουν λόγο και ουσία ύπαρξης και καταγραφής. Ακούς τη Δήμητρα Γαλάνη και το Vassiliko να τραγουδούν ξεχωριστά, αλλά και μαζί και με τις φωνές τους σε συνεπαίρνουν.
Νότης Μαυρουδής: «Στου χρόνου τις καταπακτές».Για την επιμονή του Μαυρουδή να δίνει ακόμα το δισκογραφικό του παρόν, με τραγούδια μελωδικά και καλογραμμένα.. Λαμπερή στιγμή του δίσκου, το τραγούδι «Σε χρόνο παρακείμενο» σε στίχους Χρ. Παπαδόπουλου.
Θανάσης Παπακωνσταντίνου: «Ελάχιστος Εαυτός».
Γιατί η γραφή του εξακολουθεί να έχει ταυτότητα.
Σταύρος Λάντσιας: «Ημερολόγιο ονείρων».
Γιατί τα όνειρα θα είναι το διαρκές μας ζητούμενο. Και γιατί ο Λάντσιας, στην εκπνοή του 2011 πραγματοποίησε, μ αυτό του το άλμπουμ, μια κατάθεση τέχνης.
Αλέξια: «Re-Be».
Για το επί της ουσίας ξάφνιασμα της επανόδου της. Μακράν ό,τι πιο «πειραματικό» ακούσαμε -για να είμαστε ακριβείς, ο δίσκος της Αλέξιας κυκλοφόρησε στα τέλη του '10.
