Ο Ιανουάριος κάθε καινούργιου έτους πάντα είναι ο πιο χαλαρός μήνας όσον αφορά την ακρόαση καινούργιων δίσκων. Γιατί, πολύ απλά, δεν υπάρχουν και πάρα πολλοί που κυκλοφορούν τον πρώτο μήνα. Έτσι, ο ελεύθερος μου χρόνος είναι σαφώς περισσότερος και μου επιτρέπει να ασχοληθώ με άλλες μουσικές δραστηριότητες...
Είδα επιτέλους την ταινία Until the light takes us. Είχε βγει πριν από δύο χρόνια και εξιστορεί τα γνωστά γεγονότα στο Νορβηγικό black metal. Eνα εξαιρετικό film που είχε αποσπάσει αρκετά βραβεία σε festivals ανά τον κόσμο, μάλιστα είχε κερδίσει και το βραβείο στις Νύχτες πρεμιέρας. Δεν αφορά επομένως μόνο το metal κοινό.
Από τις καινούργιες ταινίες μου άρεσε ιδιαίτερα The girl with the dragoon tattoo". Να μην ξεχάσω, η διασκευή στο Immigrant song από τον Trent Reznor που ακούγεται στην έναρξη της ταινίας, είναι super. Αφού δεν υπάρχει κανένας που να μπορεί να το παίξει καλύτερα από το αυθεντικό των Zeppelin, καλά έκανε ο Trent και το μετέτρεψε/ μπαστάρδεψε σε ηλεκτρονικό κομμάτι. Όσον αφορά την ταινία, πέρα από τις καλές ερμηνείες όλων ( μάλιστα η Rooney Mara προτάθηκε για Oscar γυναικείου ρόλου), απολαυστική είναι και η σκηνοθεσία. Ανατρεπτικό και το σενάριο θα έλεγα, άκουσα ότι σε μερικούς φάνταζε λίγο περίεργο και σοκαριστικό το concept του. Μετά από όλες εκείνες τις ταινίες που έχω δει τα προηγούμενα χρόνια από τον Vinterberg και τους άλλους Σκανδιναβούς σκηνοθέτες τους Δόγματος , αυτό δεν ήταν τίποτα. Αλλά μια απορία: όλα αυτά τα... περίεργα, τους βιασμούς, τις δολοφονίες κτλ, πολύ τα μελετάνε οι Βόρειοι σκηνοθέτες (και συγγραφείς στο προκείμενο). Μήπως τελικά τέτοια γεγονότα συμβαίνουν και στην πραγματική ζωή σε αυτές τις κοινωνίες; Είναι γνωστό ότι στην Νορβηγία οι αυτοκτονίες είναι αρκετές κάθε χρόνο, μήπως πρέπει να εκτιμήσουμε περισσότερο το ότι ζούμε σε μια χώρα που ο ήλιος μας δίνει ζωή και δεν έχουμε τέτοια φαινόμενα σε τέτοιο βαθμό; Λέω μήπως!
Κυκλοφόρησε στα μέσα του 2011 ένα ωραίο πακέτο που αφορά τους MALFUNKSHUN, την πρώτη μπάντα του τραγουδιστή Andrew Wood των MOTHER LOVE BONE (από τιs στάχτες των οποίων προέκυψαν οι PEARL JAM). Αυτό που έχει μεγαλύτερο ενδιαφέρον (μαζί με το cd, return to Olympus) είναι το φιλμ που έχει γυρισθεί με τίτλο Τhe Andrew Wood Story, μια ενδιαφέρουσα ταινία γύρω από την ζωή του αδικοχαμένου Andrew. Ο Cornell, μέλη των PEARL JAM αλλά και άλλοι μιλούν για το ταλέντο του, την προσωπικότητά του και τις φιλοδοξίες του. Δυστυχώς όμως, δεν πρόλαβε να υλοποιήσει όλα όσα ήθελε. Το σίγουρο είναι ότι αυτός ο τύπος θα είχε κάνει περισσότερα πράγματα αν δεν τον προλάβαινε ο θάνατος σε ηλικία μόλις 24 ετών. 
Μια πολύ ενδιαφέρουσα σειρά ντοκιμαντέρ παίζεται αυτόν τον καιρό στο μουσικό κανάλι VH1. Ο λόγος για το Metal evolution, μια σειρά έντεκα επεισοδίων που έχει γυρίσει ο Sam Dunn, ο oποίος έχει κάνει τις ταινίες των ΜΑΙDEN (Flight 666), RUSH (Beyond the lighted stage), Metal: A headbangers Journey, Global metal. H σειρά αυτή, όπως αναφέρεται και στον τίτλο της, αφορά της εξέλιξη του metal ήχου από την αρχή του στα τέλη των 60s μέχρι και τις μέρες μας. Έτσι τα επεισόδια χωρίζονται σε κατηγορίες, Pre metal, 70s στην Βρετανία και στην Αμερική, ΝWΟΒΗΜ, Glam, Thrash, Grunge, Nu metal, Shock Rock, Power metal και progressive metal. Πολύ καλή δουλειά, έχει συνεντεύξεις από μουσικούς, η κάμερα επισκέπτεται σημαντικές πόλεις που έπαιξαν ρόλο στην διαμόρφωση του ήχου (Birmingham, Los Angeles, Detroit, Seattle, San Francisco κτλ) και μέχρι στιγμής έχουν παιχθεί τα 9 από τα 11 επεισόδια της σειράς. Οι νεαροί φίλοι του metal σε πιο μικρή ηλικία αλλά ακόμα και αυτοί που έχουν επιδερμική σχέση με τον συγκεκριμένο χώρο, καλό θα είναι να τα αναζητήσουν για να παρακολουθήσουν και να μάθουν αρκετά πράγματα που αφορούν αυτήν την μουσική. 
Μια εξαιρετική εμφάνιση στο Κύτταρο την προηγούμενη Κυριακή έδωσαν οι Ολλανδοί occult hard rockers ΤΗΕ DEVILS BLOOD, την πρώτη τους στη χώρα μας. Τα έχουμε ξαναπεί εδώ στην στήλη αρκετές φορές, απλά αυτή τους η εμφάνιση με άφησε άφωνο όσον αφορά το παίξιμό τους στην σκηνή. Μια εξαιρετική μπάντα που έπαιξε για δύο συνεχόμενες ώρες ασταμάτητα, με τεράστιες αντοχές, εξαιρετικό ήχο και σκηνική παρουσία. Λόγω της επίσκεψής τους στην χώρα μας, μας πρόσφεραν και μια απολαυστική διασκευή στο Four Horsemen των δικών μας APRODITES CHILD. Απλά, άλλο να τους ακούς στους δίσκους τους και άλλο να τους βλέπεις live. H μπάντα ανέβηκε στην εκτίμησή μου δυο σκαλιά πιο πάνω.
Τέλος, πολύ απολαυστική ήταν η ανάγνωση του βιβλίου Πρωτοπόροι και πειραματιστές για τους RADIOHEAD, που κυκλοφόρησε μαζί με το τελευταίο τεύχος του περιοδικού Sonik. H ανάγνωσή του μου ξεκαθάρισε πολλά πράγματα που αφορούν τόσο την μουσική της εξαιρετικής αυτής μπάντας, τους χαρακτήρες των μελών της όσο και την φιλοσοφία που τους διακατέχει σαν συγκρότημα. Προτείνεται η ανάγνωση του, σε οπαδούς και μη του σχήματος.
