Οι Μetallica, o Lou Reed και το "περίφημο "Lulu". Καταρχάς,
είμαι υπέρ κάθε καλλιτέχνη- συγκροτήματος που κάνει αυτό που θέλει και, εκφράζεται, μουσικά, όπως του κάνει κέφι κάθε φορά. Αδιαφορώντας, κατά
κάποιο τρόπο, για το να πρέπει απαραιτήτως να ικανοποιήσει τους οπαδούς του. Από
αυτό το πρίσμα καλά έκαναν οι Μetallica και συνεργάστηκαν με τον Lou
Reed. Ήξεραν ότι το αποτέλεσμα δεν θα ικανοποιούσε με τίποτα τους
οπαδούς τους, παρ'όλα αυτά το τόλμησαν. Μεγάλη η χάρη του Lou Reed όμως (που έχει πάνω από είκοσι χρόνια να κάνει κάποια επιτυχία) να συνεργάζεται
με ένα από τα πιο δημοφιλή σχήματα στην μουσική των τελευταίων είκοσι
χρόνων. Οπότε, αυτός χρωστάει στους Μetallica και όχι το αντίστροφο.
Μουσικά δεν περιμέναμε ο δίσκος να είναι στο ύφος των Μetallica, μιας και το είχαν ξεκαθαρίσει ότι εδώ έχουν τον ρόλο της backing band τοu Lou Reed.
Και αυτό τελικά έγινε - το μουσικό περιεχόμενο είναι του Reed, οι
συνθέσεις και οι ιδέες είναι δικές του και πιστεύω πως κακώς μπήκε το όνομα
τους ακόμα και στο εξώφυλλο. Έπρεπε να το κάνουν όπως οι Pearl Jam με τον Neil Young στο Mirrorball. Εκτός και αν ήθελαν να παρασύρουν τους οπαδούς να
αγοράσουν τον δίσκο, μιας και μιλάμε για εκατομμύρια κόσμου που κυνηγούν
και έχουν στην κατοχή τους οτιδήποτε έχει το όνομα Μetallica πάνω του.
Υπάρχουν και στην χώρα μας χιλιάδες τέτοιοι, "άρρωστοι" οπαδοί τους...
Oι δύο μουσικοί κόσμοι δείχνουν όμως ότι δεν κολλάνε καθόλου μέσα από τις συνθέσεις του Lulu. To metal στοιχείο και το avant garde του Lou Reed κινούνται παράλληλα, και, τα σημεία τομής τους, είναι ελάχιστα. Το πρώτο cd τουλάχιστον κάπως ακούγεται, στο δεύτερο όμως τα πράγματα γίνονται πολύ δύσκολα, για να μην πω τίποτα χειρότερο.
Από
όσες κριτικές έχουν γραφτεί για αυτόν και έχουν υποπέσει στην αντίληψη μου,
δεν έχουν γραφτεί και τα καλύτερα λόγια, με άλλα λόγια έπεσε τρελό
θάψιμο. Yπάρχουν και εξαιρέσεις όμως όπως η κριτική του περιοδικού Uncut
που του έχει βάλει 4 στα 5. Δηλαδή θα το έχει πιθανότατα και στα
καλύτερα της χρονιάς(!). Είμαι σίγουρος ότι το σύνολο του metal τύπου θα
το έχει στις top θέσεις των χειροτέρων της χρονιάς και όλα αυτά, μόνο και μόνο για να
ικανοποιήσει ο Lars Ulrich την ματαιοδοξία του. 
