Xθες, ανήμερα της γιορτής μου, οδήγησα Κλεμμένο Αυτοκίνητο. Ετρεχα στους απορημένους δρόμους και στις έρημες λεωφόρους. Ολη τη νύχτα, χωρίς σταματημό. Ακούγοντας ένα cd, που έπαιζε ξανά και ξανά και ξανά. Περίμενα, σχεδόν προσευχόμουν, να με σταματήσουν και να με συλλάβουν. Αλλά δεν ήρθε κανείς.
Θα ξαναβγώ απόψε. Και αύριο. Και μεθαύριο, μέχρι να με πιάσουν. Ή μέχρι να μη νιώθω πια 100 χρονών.
Ο πιο ευαίσθητος καλλιτέχνης των καιρών μας επιστρέφει, παρ' όλο που θα αισθάνεται, και αυτός, 100 χρονών - εδώ. Η ψυχή του είναι κατάμαυρη και το αυτοκίνητο που οδηγεί κλεμμένο. Έρχεται για να μας μιλήσει για όσα αδυσώπητα του μάτωσαν την καρδιά τα τελευταία 4 χρόνια.
Αλλά και για τη δική μας ζωή που κρύβεται, ολόκληρη, μέσα στους στίχους του. Για να επουλώσει με βάλσαμο τις πληγές μας, μαζί και εμείς τις δικές του. Τον χρειαζόμαστε και μας χρειάζεται. Σαν φάρμακο.
Θα σας συναντήσω λοιπόν το καλοκαίρι, κάπου εκεί έξω, στις έρημες λεωφόρους. Μέχρι να σταματήσουν το Κλεμμένο μας Αυτοκίνητο.
