Δεν ξέρω αν είναι ποπ ή κάτι άλλο. Μεταξύ μας, δε μ ενδιαφέρει κιόλας. Ξέρω ότι είναι η Ηρώ κι αυτό μου φτάνει. Η Ηρώ, που μετά από δισκογραφική απουσία τριών χρόνων, επέστρεψε «Ψύχραιμα» με μια καινούργια δουλειά.
Έτσι έκανε πάντα. Ερχόταν κι έφευγε. Άλλοτε για μικρά κι άλλοτε για μεγαλύτερα διαστήματα. Από τον πρώτο της δίσκο «Άτιμα τα πράγματα» (1995) μέχρι το δεύτερο άλμπουμ της «Έτσι είμ εγώ» (1999) είχαν μεσολαβήσει τέσσερα χρόνια. Κάποιοι την είχαν ξεχάσει και κάποιοι δεν είχαν καν ανακαλύψει. Όμως, εκείνη δεν το βαλε κάτω. Αμέσως μετά ήρθε η «Απογείωση», το «Κοίτα με, αντέχω...», τα «Χρώματα» (ο καλύτερος κατά τη γνώμη μου δίσκος της Ηρώς, που όμως δεν έτυχε ιδιαίτερης απήχησης), το «Αλλάζω» και τώρα το ολοκαίνουργιο cd «Ψύχραιμα», στο οποίο η Ηρώ συναντά το στιχουργό Γεράσιμο Ευαγγελάτο, γνωστό από τη συνεργασία του με τη Νατάσσα Μποφίλιου. Ο Γεράσιμος Ευαγγελάτος έγραψε τους στίχους σε τέσσερα τραγούδια της Ηρώς.
Όλα αυτά τα χρόνια, η παρουσία της στο τραγούδι μόνο απαρατήρητη δεν πέρασε. Τα τραγούδια της αγαπήθηκαν και μάλιστα κάποια απ αυτά έγιναν επιτυχίες και τραγουδήθηκαν πολύ. Να θυμηθούμε τίτλους; «Έτσι είν οι σχέσεις», «Φανάρια», «Τίποτα», «Μου λείπεις», «Κοίτα με αντέχω», «Απογείωση», «Μόνη μου». Και μαζί μ αυτά, μερικά τραγούδια που «έγραψαν» εντός μας με τρόπο υπόγειο. Κι ακόμα, δυο - τρεις επανεκτελέσεις που έκαναν αίσθηση, όπως το «Γιατί φοβάσαι τη σιωπή», που πρωτόπε η Μαρινέλλα στα χρόνια του 70 ή «Το μεγάλο μυστικό μου» του Κώστα Καπνίση, που πρωτακούστηκε από την Καίτη Χωματά, ντουμπλάροντας τη Νόρα Βαλσάμη, το 1966 στην ταινία του Ντίνου Δημόπουλου «Τζένη - Τζένη». Το δισκογραφικό πρόσωπο της Ηρώς συμπληρώνεται και από τη συνεργασία της με τη σπουδαία Αλέκα Κανελλίδου, το 2002, στο άλμπουμ «Άργησες». Οι δυο τους βρέθηκαν τότε μαζί και επί σκηνής σ ένα πρόγραμμα με το Λάκη Λαζόπουλο σύμβουλο. 
Προσωπικά, θεωρώ, από την πρώτη φορά που άκουσα την Ηρώ «ζωντανά», ότι κάποιες ερμηνείες της είναι πολύ κοντά στον «τρόπο» της Αλέκας Κανελλίδου. Υπάρχουν ακόμα οι συμμετοχές της στο σάουντρακ της τηλεοπτικής «Λάμψης» το μακρινό 1992, στο κινηματογραφικό «Ροζ ολοταχώς» (εκεί τραγούδησε «Της μέρας το γαλάζιο» του Μιχάλη Δέλτα) και στο «Cafe de l art 3» του Νότη Μαυρουδή και του Παναγιώτη Μάργαρη με το τραγούδι «Ο κήπος έμπαινε στη θάλασσα», από τις «Μικρές Κυκλάδες» του Μίκη Θεοδωράκη & του Οδυσσέα Ελύτη. Κι ακόμα, τη συναντάμε στο cd single «Ένα πουλί που το έλεγαν αγάπη» με δικά της τραγούδια.
Η Ηρώ κινήθηκε στο χώρο της αποκαλουμένης ποπ μουσικής με μια ήρεμη δύναμη, χωρίς εξάρσεις και άσκοπο θόρυβο γύρω από την ίδια και τη δουλειά της. Ακόμα και σε κομμάτια που δεν «έλεγαν» και πολλά, μπορούσε κανείς να διακρίνει την αλήθεια των προθέσεών της, Τη συνάντησα για πρώτη φορά πριν από πολλά χρόνια, λίγο μετά την κυκλοφορία του δίσκου της «Έτσι είμ εγώ». Ήταν καλεσμένη της Ελένης Μενεγάκη σε μια απευθείας μετάδοση του «Πρωινού καφέ» από την πόλη των Ιωαννίνων. Μιλήσαμε μέσα σε χίλιους δυο θορύβους και στο γενικό κομφούζιο μιας πολυπρόσωπης ζωντανής εκπομπής η αύρα της Ηρώς με μαγνήτισε. Από εκείνη τη στιγμή παρακολουθώ την πορεία της και μπορώ να πω, έχοντας χαθεί πια μέσα στα χρόνια η αρχική μας επικοινωνία, ότι η Ηρώ ανήκει στα πρόσωπα του ελληνικού τραγουδιού που αγαπώ και εμπιστεύομαι.Κλείνοντας, δυο λόγια για το cd «Ψύχραιμα», από το σχετικό δελτίο τύπου:
Ένα άλμπουμ που έχει περισσότερο από κάθε άλλη φορά την υπογραφή της, ενορχηστρωτικά και δημιουργικά. Τη μουσική των τραγουδιών έχει γράψει η ίδια, καθώς και τους στίχους στο κομμάτι «Μόνο εμείς». Στίχους επίσης έγραψαν οι: Γεράσιμος Ευαγγελάτος, Κώστας Φασουλάς και η πρωτοεμφανιζόμενη Λουσίλ Πετρίδου. Δίπλα στα επτά καινούρια τραγούδια συναντάμε και μια διασκευή, το τραγούδι των Μίμη Πλέσσα και Λευτέρη Παπαδόπουλου «Απόψε σε θέλω». Στο τραγούδι «Το έγκλημα» ένα απροσδόκητο ντουέτο με τον Χρήστο Λούλη. Στο τραγούδι «Μεθυσμένη διαφορά» συμμετέχει η Πολυφωνική χορωδία Πατρών με διεύθυνση του μαέστρου Σταύρου Σολωμού
