Μέρες που είναι, παραμονή της επετείου του «Όχι», η μορφή της η αγέρωχη ξαναζωντανεύει θαρρείς κι η φωνή της ξανακούγεται θριαμβευτική στα «Παιδιά, της Ελλάδος παιδιά» και στα άλλα πατριωτικά τραγούδια που ξεσήκωσαν έναν ολόκληρο λαό τις μέρες του 40.
Η Σοφία της νίκης. Του έρωτα. Του πάθους. Του αγώνα. Η Σοφία Βέμπο. Μοναδική κι ανεπανάληπτη. Πολύ προσωπική και πανελλήνια ταυτόχρονα. Έπος από μόνη της. Έπος αισθήματος και ερμηνείας.
Η Σοφία Βέμπο γεννήθηκε στις 10 Φεβρουαρίου του 1910 κι έφυγε από τη ζωή στις 11 Μαρτίου του 1978, σε ηλικία 68 χρόνων. Έζησε μια ζωή γεμάτη δόξα, έρωτα και χειροκρότημα, αποθεώθηκε όσο λίγοι σ αυτό τον τόπο, έγινε μύθος, έγινε σύμβολο, έγινε η φωνή ενός ολόκληρου λαού, αλλά στο τέλος η μοίρα δεν της χαρίστηκε. Πέθανε απομονωμένη, ξεχασμένη, άρρωστη και παραιτημένη, έχοντας παραμελήσει τον εαυτό της κι έχοντας χάσει τη φωνή της. Είχε, όμως, κατακτήσει την αθανασία.Τραγούδησε με τεράστια επιτυχία μια ευρεία γκάμα τραγουδιών. Μπορεί να διέπρεψε στο ερωτικό τραγούδι, αλλά άφησε το στίγμα της και σε τραγούδια δημοτικοφανή και αρχοντορεμπέτικα. Τραγούδησε Σουγιούλ, Ραπίτη, Χαιρόπουλο, Γιαννίδη και, βέβαια, Τραϊφόρο, που αποτέλεσε το μεγάλο της έρωτα και που έμεινε μαζί της ως το τέλος. Μπορεί να μην είπε τα «μεγάλα» τραγούδια όχι πως κι αυτά έλειψαν από το ρεπερτόριό της ή μόνο τραγούδια αντάξια του ταλέντου της, όμως ο τρόπος της ερμηνείας της παραμένει μέχρι σήμερα μοναδικός και αξεπέραστος. Η Βέμπο ήταν μια σχολή ερμηνείας από μόνη της.
«Ετραγούδαγε η Σοφία, ετραγούδαγε ο Θεός», θα γράψει η Λίνα Νικολακοπούλου πολλά χρόνια μετά το θάνατο της Βέμπο στο «Τραγούδι του Νείλου» του Σταμάτη Κραουνάκη για να αποτίσει έτσι το δικό της φόρο λατρείας στη μέγιστη ερμηνεύτρια. Και δύο νεότερες συνάδελφοί της, η Δήμητρα Γαλάνη και η Αρλέτα, μιλώντας πριν χρόνια για τη Βέμπο, είπαν: «Είχε μια φωνή που ήταν λαϊκή, ήταν δημοτική, ήταν έντεχνη, ήταν σύγχρονη Τα είχε όλα μαζί. Δεν ήταν ούτε γλυκερή αλλά ούτε και σκληρή. Στεκόταν στη χρυσή τομή ακριβώς» (Αρλέτα). «Είχε εκτόπισμα φοβερό, μεγάλη προσωπικότητα, για μένα είναι από τις εξαιρετικές τραγουδίστριες σε παγκόσμια κλίμακα. Η ερμηνεία της είναι κάτι συγκλονιστικό» (Δήμητρα Γαλάνη).
Και δεν είναι μόνο αυτό. Ο Μανώλης Καλομοίρης μίλησε για το κύρος και την αξιοπρέπεια που έδωσε στο τραγούδι η παρουσία της, ο Μάνος Χατζιδάκις εμπιστεύτηκε στη Βέμπο τα τραγούδια του «Το φεγγάρι είναι κόκκινο» και «Ο μήνας έχει δεκατρείς» στη «Στέλλα» (1955) του Μιχάλη Κακογιάννη, η Σωτηρία Μπέλλου τη θαύμαζε και ο Βασίλης Τσιτσάνης της αφιέρωσε στίχους του στο τραγούδι «Για τη Σοφία Βέμπο» κι είπε ότι «η αναντικατάστατη θεία φωνή της σημάδεψε την ιστορία του ελληνικού τραγουδιού». Αλλά κι ο Διονύσης Σαββόπουλος την τραγούδησε στην «Πάροδο» από τους «Αχαρνής»:
«Έλα την Κυριακή
με το βαρύ σου τέμπο
κι οι δυο Σοφία Βέμπο
ακούγαμε εκεί».
Ο τίτλος είναι από στίχο του Ηλία Κατσούλη, από το τραγούδι του Νότη Μαυρουδή «Άρωμα από δάφνη Ερωτικό (στη Σοφία Βέμπο)».
