Διαβάζω μεταξύ άλλων ετούτες τις ημέρες το βιβλίο του Σωτήρη Κακίση οι Απέναντι από τις εκδόσεις Κίνητρο. Το οποίο και αποτελείται από συνεντεύξεις του από το χώρο του κινηματογράφου ηθοποιούς και σκηνοθέτες. Είναι έκδοση του 2005 αλλά αδικεί τον εαυτό της. Και αυτό ασχέτως του αν οι συνεντεύξεις αυτές (με τις απολαυστικότατες μεταξύ άλλων αυτές της Μάρθας Βούρτση, του Αντρέα Μπάρκουλη αλλά και του Δαμιανού) έχουν δημοσιευθεί σε εφημερίδες και περιοδικά (πάντα με την υπογραφή του κ. Κακίση) εντούτοις εδώ χρειαζόταν μια διαφορετική μεταχείριση το κάθε κείμενο. Στο βωμό της αμεσότητας ο κύριος Κακίσης δείχνει να μην κατανοεί (και μου κάνει τρομακτική εντύπωση αυτό γνωρίζοντας το εύρος (σε αριθμό και φάσμα ύφους) των βιβλίων που έχει εκδώσει) ότι το συντακτικό του ομιλούμενου λόγου αδυνατεί να χαραχθεί στο έντυπο χωρίς απώλειες. Γι αυτό και υπάρχουν αστοχίες που αποπροσανατολίζουν τον αναγνώστη. Σε αυτό προσθέτω ότι σε μερικά σημεία υπάρχουν προτάσεις που αφορούν τη διαδικασία της παραγωγής μιας ταινίας και οι δρόμοι αυτοί δεν είναι πάντα γνωστοί στο κοινό. Σε αυτά προσθέστε μια κακής επιλογής γραμματοσειρά και μια άναρχα και χωρίς αισθητική τοποθέτηση του πλούσιου φωτογραφικού υλικού και έχετε στα χέρια σας ένα βιβλίο που χάνει 40% από το μπράβο που θα έπαιρνε από το οποιονδήποτε το διαβάσει.
Το ότι οι Bangles θα έβγαζαν πραγματικά καλό δίσκο εν έτη 2011 πραγματικά δεν το περίμενα. Να όμως που το τρίο (πια) είχε τα κότσια να γράψει όχι μόνο καλά τραγούδια αλλά να κάνει και μια σπαθάτη παραγωγή που μόνο εμμηνόπαυση δε θυμίζει. Μπράβο κυρίες μου!
Μπράβο ειδικότερα στη ακμαιότατη Susanna Hoffs που στέκεται όπως ακριβώς βλέπετε πίσω από το μικρόφωνο. Με μπρίο.
Ο Άμλετ τον οποίο παρακολούθησα στο Badminton σαφώς είχε μια καλοκουρδισμένη σκηνοθεσία σε επίπεδο ρυθμού ακόμα και αν το συνεχόμενο 2ωρο κούρασε αλλά κατανοούμε τη σκηνοθετική ματιά που δεν ήθελε να τραυματίσει τη ροή με ένα διάλειμμα. Από την άλλη είχε έναν Αιμίλιο Χειλάκη που ενώ μπήκε κάπως αμήχανα στις πρώτες αναγνωριστικές του ρόλου του ατάκες εντούτοις σε κάποια σημεία έντασης κατάφερε να μεταδώσει το διαχρονικό σταυροδρόμι συναισθημάτων που διατρέχει τον σαιξπηρικό ήρωα. Ο Μάνος Βακούσης πάντως ήταν απολαυστικός.
