«Αυτός, ο Γιώργος» γεννήθηκε μια μέρα του Ιούνη του 1939. Στην Αθήνα. Στο Βοτανικό. Κι εμείς σήμερα, χωρίς κάποια συγκεκριμένη αφορμή (αν και το «φαινόμενο» του Γιώργου Μαρίνου αποτελεί μια διαρκή αφορμή), θα αναζητήσουμε τα δισκογραφικά του ίχνη, που μόνο αδιάφορα δεν τα λες. Έτσι κι αλλιώς, ο εν λόγω κύριος υπάρχει με τον ένα ή τον άλλο τρόπο στη δισκογραφία και κατ επέκταση στο τραγούδι για περίπου σαράντα χρόνια! Ήταν αυτός που τραγούδησε, στο ξεκίνημά του το 1962, στο θέατρο πρώτα και μετά σε δίσκο, την «Οδό ονείρων» («Κάθε κήπος έχει μια φωλιά για τα πουλιά») του Μάνου Χατζιδάκι, που είχε πει για το Μαρίνο: «Ο Γιώργος χαρίζει με εντατικό τρόπο χιούμορ, ρυθμό και καλό γούστο. Είναι γνησίως Ευρωπαϊκός και μοναδικός στο χώρο του ακριβού θεάματος».
Στους δίσκους «Μόνον άντρες», «Αυτός, ο Γιώργος» και «Ο παίκτης» αποτυπώνεται καθαρά και, κυρίως, ολοκληρωμένα το δισκογραφικό πρόσωπο του Γιώργου Μαρίνου. Πάμε να τους δούμε έναν έναν. Ο δίσκος «Μόνον άντρες» κυκλοφόρησε τον Οκτώβριο του 1983, με έντεκα τραγούδια του Σταμάτη Κραουνάκη σε στίχους Γιώργου Παυριανού, Γιώργου Ευσταθίου, Λίνας Νικολακοπούλου και Στ. Κραουνάκη. Τα τραγούδια ακούστηκαν για πρώτη φορά στην ομώνυμη μουσική παράσταση του Γιώργου Μαρίνου στη «Μέδουσα» τη χειμερινή περίοδο 1982 - 83. Και μόνο από τον τίτλο του δίσκου, πριν καν προχωρήσει κάποιος στην ακρόαση των τραγουδιών, ψυχανεμίζεται το περιεχόμενο:«Άντρες στα σκοτεινά δωμάτια / σβήνουν το φως, κλείνουν τα μάτια / άντρες με χέρια που ιδρώνουν / σπίρτα αναμμένα που κυκλώνουν / άντρες που ονειρεύονται γυμνοί / κι εκλιπαρούνε τη σιωπή σου / μόνο άντρες / γδύσου».
Το να μιλήσει κανείς στις αρχές της δεκαετίας του ογδόντα με τόσο ευθύ τρόπο για τις ερωτικές σχέσεις μεταξύ αντρών απαιτούσε τόλμη. Ήταν, βέβαια, ο Κραουνάκης που δεν «μασάει», ήταν όμως και ο μέγιστος Μαρίνος που στήριξε τα τραγούδια όπως κανείς δεν θα το επιχειρούσε. Βέβαια, από το υλικό του δίσκου δε διασώθηκε κάτι μέσα στα χρόνια, παρά μόνο το «Ξενοδοχείον Κέκρωψ», που ως «202» το ξαναβρίσκουμε το 1995 -ερμηνευμένο από την Άλκηστη Πρωτοψάλτη, αυτή τη φορά- στο δίσκο του Κραουνάκη «Όταν έρχονται οι φίλοι μου»: «Σε ύποπτο ξενοδοχείο / χωρίς ταυτότητα κι αρχείο / με χαλασμένη υδρορροή / μια ώρα ή ως το πρωί / ένα κρησφύγετο για δύο / το δίκλινο 202».Ένα από τα τραγούδια του δίσκου, «Η οπλαρχηγός Ελένη», υπάρχει ζωντανά ηχογραφημένο με τη φωνή του Κώστα Γανωτή στη «Λεωφόρο Α» (1987) της Άλκηστης Πρωτοψάλτη.
Στο δίσκο «Αυτός, ο Γιώργος», που κυκλοφόρησε το Μάρτιο του 1991 από το «Σείριο», καταγράφεται μια μουσική ιστορία για τον αρτίστα Γιώργο Μαρίνο, γραμμένη με χιούμορ και φαντασία, σαρκασμό και τρυφερότητα, με σατιρικές και με δραματικές στιγμές. Τη μουσική των τραγουδιών έγραψε ο Σταμάτης Κραουνάκης και τους στίχους η Λίνα Νικολακοπούλου, ο Γιάννης Ξανθούλης και ο Σταμάτης Κραουνάκης. Μαζί με το Γιώργο Μαρίνο τραγούδησε η Άννα Παναγιωτοπούλου. Στην ενορχήστρωση και στη διεύθυνση της ορχήστρας ο Νίκος Δανίκας. Ο δίσκος ολοκληρώθηκε μετά από παραγγελία του Μάνου Χατζιδάκι, ώστε να αποτελέσει αυτοτελές μουσικό έργο. Τα περισσότερα τραγούδια είχαν ακουστεί στη θεατρική παράσταση «Σ αγαπάω φίλε», που ανέβηκε στο θέατρο «Βέμπο» τη σεζόν 89 - 90. Η ιστορία των τραγουδιών χωρίζεται σε τέσσερα μέρη: Στο πρώτο μέρος: «Αυτός ο Γιώργος γεννιέται στην κατοχή». «Η σόουγουμαν Τίταρίτα Τίτα Φόνε, Τίτα Πε επιθυμεί την εξαφάνισή του». «Φυγή στην Αίγυπτο». «Η Σοφία Βέμπο σώζει». Στο δεύτερο μέρος: «Αυτός ο Γιώργος στη μεταπολεμική Ελλάδα ελπίζει, μεγαλώνει, παίζει και εκπαιδεύεται». Στο τρίτο μέρος: «Αυτός ο Γιώργος πάει φαντάρος, απολύεται, πάει σινεμά, βγαίνει στην πίστα, ιδρύει σχολή ρούμπας κατά της αρχής, εν καιρώ δικτατορίας». Στο τέταρτο μέρος: «Αυτός ο Γιώργος στην πίστα του».Να μη ξεχάσουμε και την ενδιάμεση συνάντηση Κραουνάκη και Μαρίνου «Στον αστερισμό της Μέδουσας», στο «πρώτο ελληνικό μιούζικαλ», όπως αναφέρεται στο εξώφυλλο του δίσκου. Πρόκειται για τη δισκογραφική έκδοση («ακατάλληλος δίσκος για παιδιά») μιας ζωντανά ηχογραφημένης μουσικής παράστασης στη «Μέδουσα» -χειμώνας 84 - 85- σε μουσική του Σταμάτη Κραουνάκη, στίχους της Λίνας Νικολακοπούλου και κείμενα του Γιάννη Ξανθούλη.
Στα μέσα του 90, ο Γιώργος Μαρίνος εμφανίζεται στη δισκογραφία ως «Παίκτης» στον ομότιτλο δίσκο με δέκα τραγούδια του συνθέτη Στάμου Σέμση σε στίχους του Γιώργου Θεοφανόπουλου. Το αξιομνημόνευτο εδώ, είναι η συμμετοχή του Δημήτρη Χορν στο τραγούδι «Μια νύχτα στο Βοτανικό». Με τη φωνή του «Έγινε ο κόσμος σκηνικό μια νύχτα στο Βοτανικό».
Μπορεί το «επίσημο» πεδίο δράσης του να μην ήταν η δισκογραφία, όμως ο Γιώργος Μαρίνος κινήθηκε με άνεση και αυτοπεποίθηση στο χώρο αυτό πάνω από σαράντα χρόνια, αρχής γενομένης από τα τέλη της δεκαετίας του εξήντα σε μικρούς δίσκους, αλλά και στα l.p. «Μια ζωντανή παρουσίαση» και «Σκηνές & εικόνες». Εκείνη την εποχή τραγούδησε, ανάμεσα στ άλλα, τον «Ηθοποιό» του Χατζιδάκι, το «Χριστινάκι» του Σπανού, αλλά και το «Ήπια τα χείλη σου και χάνομαι» του Άκη Πάνου.
Περνώντας στη δεκαετία του 70, αξίζει να σταθούμε σε δύο δισκογραφικές εκδόσεις με το δικό τους ενδιαφέρον. Πρώτα πρώτα, στις «Ροζ προκηρύξεις» (1976), με τραγούδια του επί χρόνια στενού συνεργάτη του Μαρίνου Νίκου Δανίκα σε στίχους του Παύλου Μάτεσι, που ήρθαν ένα χρόνο μετά την μεταπολιτευτική «Αγωγή του πολίτου» του Γιώργου Κριμιζάκη και του Γιάννη Κακουλίδη. Και, βέβαια, στα «15 χρόνια παράσταση», μια ζωντανή ηχογράφηση από τη «Μέδουσα», όπου ο Γιώργος Μαρίνος έλαμψε καλλιτεχνικά και αποθεώθηκε. Για κάτι λιγότερο από μια εικοσαετία, «αλώνισε» τη σκηνή της «Μέδουσας», προσφέροντας ένα ξεχωριστό είδος σόου, που κανείς από τους μεταγενέστερους δε μπόρεσε να προχωρήσει ή, έστω, να διατηρήσει. Στο δίσκο «15 χρόνια παράσταση» (1980) ζωντανεύει, μέσα από νούμερα και τραγούδια, η δεκαπενταετής ως τότε πορεία του στη σκηνή. Είχε προηγηθεί το 1979, σ ένα δίσκο με τίτλο το όνομά του, η μεγάλη επιτυχία της Νινής Ζαχά «Κάνε μου λιγάκι μμμ», ενώ ακολούθησε το «Ό,τι ανεβαίνει κατεβαίνει» (1982), δύο δισκογραφικές δουλειές χωρίς κάποια ιδιαίτερη καλλιτεχνική αξία.
Η τελευταία, μέχρι στιγμής, δισκογραφική παρουσία του Γιώργου Μαρίνου έγινε το 2003, όταν συμμετείχε ως ερμηνευτής -ανάμεσα σε πολλά γνωστά ονόματα- στο δίσκο «Δική μου η χαρά», με τραγούδια του Χρήστου Νικολόπουλου σε στίχους του Λευτέρη Χαψιάδη.Να μη ξεχάσουμε και τον ανέκδοτο κύκλο τραγουδιών «Η παγωμένη θεατρίνα» (1981 - 1991), που είχε γράψει ο Νίκος Γκάτσος για το Γιώργο Μαρίνο και επρόκειτο να μελοποιήσει ο Μάνος Χατζιδάκις. Κάτι που τελικά δεν μπόρεσε να υλοποιηθεί. Οι δύο δημιουργοί έγραψαν για το Γιώργο Μαρίνο και για τις ανάγκες ενός προγράμματός του το τραγούδι «Έλα σε μένα», που κυκλοφόρησε με το Βασίλη Λέκκα το 1983 στον δίσκο της «Πορνογραφίας», από την ομότιτλη θεατρική παράσταση.
