Γεμάτος ο Σταυρός του Νότου την προηγούμενη Παρασκευή, γεμάτη η Αυλαία το Σάββατο, γεμάτο το Μέγαρο Μουσικής στις βραδιές τις αφιερωμένες στο Νίκο Γκάτσο, γεμάτο το Γυάλινο όποτε τιμά το πάλκο του ο Αλκίνοος, αδιαχώρητο στις απανταχού εμφανίσεις του Θανάση. Ουρές στην ισόγεια σκηνή του Σταυρού, όπου ο Κούτρας μοιραζόταν τα μικρόφωνα με τα Υπόγεια Ρεύματα. Και δεν είναι δα σουαρέ του δεκάρικου. Οι καθήμενοι δύσκολα θα γλιτώσουν το 30άρι.
Στο μεταξύ, η προπώληση των εισιτηρίων για τις εν Ελλάδι παραστάσεις του Roger Waters απειλεί τα πανελλήνια ρεκόρ ταχύτητας στις συναλλαγές. Το σουξέ της πρώτης εμφάνισης έφερε τη δεύτερη. Στη συνέχεια, προστέθηκε και τρίτη. Οι τιμές είναι τσουχτερές, αλλά αντάξιες του γεγονότος και ταυτόχρονα χαμηλότερες από τις αντίστοιχες παλαιότερων ροκ συναυλιών. Ή μήπως θα πρέπει να θεωρούνται πολλά τα 55 ευρώ για ολόκληρο Wall;To συμπέρασμα είναι, ότι ο κοσμάκης θα σπρώξει τα ωραία του λεφτά όταν (και αν) κληθεί να μοσχοπληρώσει κάτι που -κατά τη γνώμη του- αξίζει. Και θα ανταμείψει όσους έχουν κάτι ξεχωριστό -και ταυτόχρονα εύληπτο και "σίγουρο" να του πουν. Δεν θα πληρώσουν την κρίση οι Πινκ Φλόιντ ούτε ο Καββαδίας. Ούτε καν ο εύπεπτος και ανώδυνος Μπον Τζόβι της εγγυημένης διασκέδασης. Θα την πληρώσουν αφ'ενός το ευτελές, αφ'ετέρου το ελιτίστικο και το δήθεν. Και φυσικά οι αρπαχτές.
Οι "δύσκολες" ροκ συναυλίες των ημερών διεξάγονται μεταξύ συγγενών και φίλων, ενώ οι μεγάλες πίστες φυτοζωούν. Σε πρώτο πλάνο πέρασε πιά το ένστικτο της μουσικής επιβίωσης. Καλώς ή κακώς, ο μέσος θεατής δεν μπορεί να επιβιώσει με Monochrome Set και με Orb. Ούτε βέβαια με Πέγκυ Ζήνα και Βέρτη.
