Ξυπνάω και είναι δίπλα μου η αγαπημένη μου και κοιτώντας το ρολόι διαπιστώνω ότι είναι μόλις 4 τα ξημερώματα και αν και έχω μόλις 3 ώρες ύπνου στα μπαγκάζια μου πρέπει να σηκωθώ και να αρχίσω δουλειά. Δεν με πειράζει που δεν έχω κοιμηθεί πολύ. Ποτέ στη ζωή μου δε λάτρεψα τον ύπνο. Το μαθα από τη μάνα μου και τον πατέρα μου. Μόνο όσο είναι αναγκαίος. Αποχωρίζομαι την κλίνη λοιπόν και αφού ρίξω μια ματιά στο καναρίνι μου φτιάχνω έναν καφέ (όχι τσιγάρο, καινούργια κατάκτηση αυτή ένεκα ηλικίας) και πάω να κάτσω στο λαπτόπι για να αρχίσω να γράφω και να ακούω. Να ακούω και να γράφω. Ταυτόχρονα και με το ένα να είναι άξονας του άλλου. 
Δεν ακούω μουσική επειδή πρέπει να γεμίσω το χρόνο αλλά επειδή πρέπει να γεμίσει ο χρόνος των άλλων με μουσική που εγώ πρέπει να φιλτράρω είτε ως πληροφορία είτε ως κριτική. Γι αυτό και υπάρχουν προσωπικές στιγμές που η επιλογή μου είναι η απόλυτη σιωπή. Και προσπαθώ ποτέ να μη χάσω το νόημα. Είτε όταν γράφω μια επιφυλλίδα για τον Κανελλόπουλο είτε κάποια κριτική για τον Ήχο είτε διότι η καινούργια παραγωγή της ECM πρέπει να αξιολογηθεί με κάποιο τρόπο (λόγο/αστεράκια) και να βρει έντυπη διαβίωση στις σελίδες (ηλεκτρονικές ή έντυπες). Και μέσα στη σιγαλιά του ξημερώματος έχεις τη δυνατότητα να αφουγκραστείς τον καλλιτέχνη από την Ελβετία ή τις Ηνωμένες Πολιτείες και να επικοινωνήσεις με το έργο του. 
Προχθές μόλις ήρθε στα χέρια μου από παραγγελία μέσω διαδικτύου το νέο πόνημα αοιδού από τις ΗΠΑ που ο δίσκος της δεν εισάγεται οπότε ήταν επιβεβλημένη η αγορά μιας και αγαπημένη επιλογή είναι αλλά και η ποιότητα της φωνής της επέβαλε την παρακολούθηση της νέας πορείας της. Και εδώ είναι που ίσως ακούγομαι παλιομοδίτης ή γραφικός αλλά δεκαράκι τσακιστό δε δίνω όχι για τη γνώμη σας (προς θεού, αυτό μας έλειπε τώρα να γίνουμε ψηλομύτηδες) αλλά για όλες αυτές τις πανδούρες που λένε ότι το μέλλον πρέπει να ανήκει αποκλειστικά στο άυλο mp3 ή δεν ξέρω κι εγώ τι άλλο. Ναι η ηλεκτρονική επανάσταση είναι εδώ. Ναι διευκολύνει τη ζωή μας. Ναι έθεσε καλύτερους όρους στην επικοινωνία. Αλλά θα ήθελα να μου βρείτε εσείς πολύ καλύτερους συντρόφους από αυτόν που βρήκα προχθές μέσα στο μετρό όταν έχοντας παραλάβει το δισκάκι της προαναφερθείσας κυρίας και με αδημονία το άνοιξα μέσα στην οριακά οχλοκρατούμενη αποβάθρα και αργότερα μέσα στο συρμό και εκεί, μέσα στο άναψε σβήσε του εξωτερικού φωτός ένεκα μπες βγες στα τούνελ και τους σταθμούς τα λόγια και οι στίχοι της διαβάζονταν από τα μάτια μου και καταλάβαινα μερικά πράγματα ακόμα για το πώς είναι να είσαι άνθρωπος. Όχι καλός ή κακός άνθρωπος. Απλά άνθρωπος. 
Διότι ένας άνθρωπος σχηματίστηκε μπροστά μου όταν διάβασα τους στίχους του, είδα τις ευχαριστίες του σε φίλους και συγγενείς και μετέφρασα τα «διάβασε πίσω από τις γραμμές» μηνύματα και αγωνίες του. Αυτό αγαπητοί μου δεν μπορεί να μου το δώσει ένα ξερόμπητο αρχείο. Επ ουδενί. Είναι 5+38 π.μ. Ξανακοιτάζω το κείμενο πριν το στείλω στον Κανελλόπουλο. Θα του κοτσάρω και μερικές φωτό γα διάνθιση και καλό ηλεκτρονικό ταξίδι. Σειρά των υπολοίπων κειμένων της ημέρας να λάβουν σάρκα και οστά και να ακολουθήσουν τα λοιπά καθήκοντα της ημέρας. Το βράδυ με τον υιό στους Ζombies και την επομένη μπάλα (πάλι με τον υιό) σε παρεπιδημούν πάρκο προς τέρψιν και ανάκτηση ευκινησίας. Ένα φιλί από την αγαπημένη, ένα καλό αστείο με τον κολλητό σου, ένα γεύμα με τους γονείς, μια αγκαλιά με το παιδί, ένας όμορφος δίσκος στα ηχεία. Αυτά φτάνουν. Στα παλιά μου τα παπούτσια το ΔΝΤ και οι άδειες μου τσέπες. Τα έχω όλα.Σας ευχαριστώ για την ανάγνωση
