Πενήντα επτά χρόνια πλημμύριζες με γέλιο, ευαισθησία, δάκρυα χαράς και συγκίνησης την ύπαρξή μας. Μας δίδαξες αξιοπρέπεια! Και τώρα;... Πως ν' αντέξουμε τη στέρηση; Ξέρεις... τα αδύναμα πλάσματα χρειάζονται τους σπουδαίους ανθρώπους, οι οποίοι ανοίγουν ορίζοντες στη ζωή των άλλων! Πιτσιρίκια, κάναμε τους ρόλους σου, παιχνίδι! Από τότε, καθημερινά κρυβόσουν στις γωνιές του σπιτιού μας και μας αιφνιδίαζες! Από τους δικούς μας ανθρώπους ήσουν ο πιο αγαπητός, αλλά κι ο πιο καρπερός! Δεν ξέρω πως τα κατάφερες, αλλά απόκτησες εκατομμύρια συγγενείς! Από αυτούς, ήσουν ο πιο εντάξει και πάντα γαλαντόμος! Συγγενής που να έχει παράπονο μαζί σου, δεν υπάρχει! Είτε γιορτάζαμε, είτε όχι, μας έκανες δώρα!... Πολλά δώρα! Σπουδαία δώρα! Γι αυτό σε λατρέψαμε! Ίσως, αν δεν υπήρχαν οι θρησκείες, να γινόσουν ο θεός μας!
Όμως, καλύτερα που σε νοιώθουμε συγγενή. Οι θεοί -όπως λένε οι εκπρόσωποι τους- μας θεωρούν κατώτερα όντα γι αυτό προσπαθούμε να διαλύσουμε το σύμπαν. Εσύ, καλλιέργησες με άλλο τρόπο, πολύ καλύτερο, τη σχέση σου μαζί μας γι αυτό -τουλάχιστον εγώ- σε θεωρώ ως τον σπουδαιότερο των σπουδαίων! Μου έδωσες πολλά χωρίς ποτέ να σε φιλήσω. Πως να σε ξεχάσω καλέ μου άνθρωπε;...
