Κάθε φορά λέω ότι δεν θα ξαναπάω σε κλειστό μαγαζί για να ακούσω το Μάλαμα. Και κάθε φορά ξαναπάω. Και κάθε φορά μετανιώνω.Έγραφα στα τέλη του καλοκαιριού για μια εξαιρετική συναυλία του Σωκράτη Μάλαμα σε έναν καταπληκτικό χώρο, κοντά στην Κύμη Ευβοίας, στο χωριό Κάδδι. Τι ωραία που είχα περάσει! Κάτω από τον αυγουστιάτικο ουρανό, με ωραία τραγούδια, κρύα μπύρα, καλούς φίλους και πολύ κόσμο. Τι διαφορά είχε η προχθεσινοβραδυνή μου επίσκεψη σε σχέση με την καλοκαιρινή; Ο αυγουστιάτικος ουρανός είναι αντικατασταθεί από ένα μαγαζί κακής αισθητικής, με τη νοοτροπία σκυλάδικου. Ήμασταν τόσο στριμωγμένοι, που ο αγενής κύριος του διπλανού τραπεζιού ακουμπούσε τον αγκώνα του στο δικό μας (δεν αστειεύομαι ούτε για τον χαρακτηρισμό αγενής, ούτε για τον σαν τον ιδιοκτήτη του αγενέστατο αγκώνα). Σα να μην έφταναν αυτά, ο φωτισμός του μαγαζιού ήταν τόσο δυνατός, που όταν ανάβανε οι μπλε προβολείς ήμασταν αναγκασμένοι να αποστρέφουμε το βλέμμα μας από τη σκηνή. Μπορεί να σκέφτεστε ότι υπερβάλλω. Μια δοκιμή θα σας πείσει.
Κοινός τόπος, μεταξύ της καλοκαιρινής συναυλίας στην οποία είχα παρεβρεθεί και της προχθεσινής βραδιάς, ήταν δίχως άλλο τα τραγούδια του Σωκράτη Μάλαμα. Ακούσαμε και εχθές ένα πολύ ωραίο πρόγραμμα, με επιλογές από όλους τους δίσκους του σπουδαίου τραγουδοποιού. Ο Μάλαμας αμήχανος και έξω από τα νερά του στην αρχή (φαίνεται να κατανοεί ότι το μαγαζί αυτό δεν του ταιριάζει τελικά) όσο περνούσε η βραδιά «κέρδιζε έδαφος». Τελικά κατάφερε, με την αμέριστη συμπαράσταση μιας δουλεμένης ορχήστρας και δύο ικανών τραγουδιστριών (Μαρία Δακανάλη και Φωτεινή Λαμπρίδη), όσο περνούσε η ώρα, να μας κάνει να τα ξεχάσουμε όλα. Και το στριμωξίδι και την κακή αισθητική και τα δυνατά φώτα και όλα. Και να μείνουμε προσηλωμένοι στα τραγούδια. Στα τραγούδια που πάντοτε κερδίζουν και καταφέρνουν να αναδύονται στην επιφάνεια, ακόμα και κάτω από αντίξοες συνθήκες. 
Τέλος, όπως λέγαμε και με το φίλο μου το Νίκο εχθές, ο Μάλαμας έχει καταφέρει να γράψει ένα από τα σημαντικότερα τραγούδια των τελευταίων ετών, ένα στιβαρό ζεϊμπέκικο, την «Πριγκηπέσα». Δεν είναι τυχαίο ότι αυτή τη στιγμή το τραγούδι αυτό παίζεται σε όλες τις μουσικές σκηνές της χώρας. Από τα σκληροπυρηνικά σκυλάδικα μέχρι τις «έντεχνες» μουσικές σκηνές. Παντού. Ούτε εμένα μου αρέσει η εκτέλεση του Βασίλη Καρρά, αλλά το γεγονός ότι έφτασε να το ερμηνεύσει και αυτός κάτι σημαίνει. Σε κάθε περίπτωση, η Πριγκηπέσα είναι ένα από τα σημαντικότερα τραγούδια των τελευταίων χρόνων. Κάθε φορά λέω ότι δεν θα ξαναπάω σε κλειστό μαγαζί για να ακούσω το Μάλαμα. Και κάθε φορά ξαναπάω. Όχι φέτος πάντος.
Υ.Γ. Ένας ακόμα νόμος ψηφίστηκε σε αυτή τη χώρα προκειμένου να μην τηρείται. Σε όλα τα τραπέζια στο μαγαζί υπήρχαν τασάκια και ο κόσμος κάπνιζε ανενόχλητος. Ο αγενέστατος κύριος της διπλανής παρέας, που σας έλεγα πριν ότι στήριζε τον αγκώνα του στο δικό μας τραπέζι, κράταγε στο χέρι αυτό και το τσιγάρο του. Εγώ φταίω. Που δεν καπνίζω.
