«ΤΟΝ ΡΑΣΟΥΛΗ ΜΗ ΞΕΧΝΑΣ»

Τα αντανακλαστικά μιας κοινωνίας έδειξε ο θάνατος του Μανώλη Ρασούλη. Από την κρατική τηλεόραση που αμέσως, το ίδιο βράδυ, προέβαλε εκπομπή της Βίκυς Φλέσσα με τον στιχουργό μέχρι το facebook. Πολλά μηνύματα, σκόρπια στιχάκια, αναρτήσεις τραγουδιών του. Εγρήγορση και στο ραδιόφωνο. Από τον Μελωδία 99,2 και το Δεύτερο Πρόγραμμα μέχρι τον Sfera 102,2, όπου πέτυχα τραγούδια του. Χάρηκα, αν μπορείς να πεις αυτή τη λέξη για ένα θάνατο. Το αντίο στον Ρασούλη έδειξε ότι υπάρχει τσίπα στα ερτζιανά, ακόμη και σε εκείνα που λειτουργούν περισσότερο βιομηχανοποιημένα παρά χειρονακτικά.



Για το τι ήταν ο Ρασούλης δεν θα πω τη γνώμη μου. Θα μεταφέρω μία γνώμη πιο σημαντική. Κάθε φορά που μιλάμε με τον Λευτέρη Παπαδόπουλο για στίχους και στιχουργούς, μετά το κλασικό πέρασμα από τους μύθους του παρελθόντος Γκάτσο, Παπαγιαννοπούλου-, όταν ερχόμαστε προς το σήμερα μου λέει: «Τον Ρασούλη μην ξεχνάς. Μέγας ο Ρασούλης». Θα είχε κάθε λόγο να μην το λέει, αφού τον πλέον εμβληματικό δίσκο του Ρασούλη, «Τα τραγούδια της Χαρούλας», ήταν να τον γράψει ο ίδιος. Είχε ξεκινήσει μάλιστα. Είχε γράψει και στίχο πάνω στη μελωδία του «Όλα σε θυμίζουν». Αλλά στα μεγάλα μεγέθη δεν υπάρχουν ζήλιες και απωθημένα. «Τον Ρασούλη μην ξεχνάς. Τον Ρασούλη».


«Αυτός που έχει δύναμη
κι εφτά ψυχές του γάτου
να δούμε αν θα βγει νικητής
την ώρα του θανάτου»

...έγραφε σ ένα τετράστιχο ο Μανώλης Ρασούλης. Εκείνος βγήκε νικητής αυτή ακριβώς την ώρα. Γι αυτό χαίρομαι. Αν μπορώ να πω τη λέξη.