Τελικά, ποιο εύκολο είναι να γράφω για κάποιον που, απλώς, τον ακούω και δεν τον γνωρίζω, παρά το αντίθετο. Τον Λευτέρη Κεφαλά τον γνώρισα όταν έκανα εκπομπές την ίδια ώρα με εκείνον στον πάλαι ποτέ Angel FM, ένα διπλό τζάμι μας χώριζε. Και μετά, συνήθως, πηγαίναμε για ποτά, άστα, είχαμε καταστραφεί. Ο Λευτέρης είναι χαρακτηριστική περίπτωση ανθρώπου που δεν σταματά ποτέ να ψάχνεται, μπας και μαζέψει τη σοφία όλου του κόσμου, διαβάζοντας ό,τι πέσει στα χέρια του που είναι γεμάτα ροκ δαχτυλίδια. Αυτά που μαθαίνει τα λέει στην εκπομπή του, τα μοιράζεται με τον δικό του τρόπο που είναι αινιγματικός «μιλάς με γρίφους, γέροντα» - και πάντα θα σε κάνει να τον ακούσεις και μετά να σκεφτείς αυτά που σου είπε. Είτε συμφωνείς μαζί του, είτε όχι... Τον Λευτέρη τον αγαπάω όχι μόνο επειδή λατρεύει το ραδιόφωνο, αλλά επειδή είναι και internet freak και τρελός περιοδικάκιας. Όταν άλλοι, τα ξημερώματα, χτυπάνε φαρμακεία για τα χάπια τους, ο Λευτέρης χτυπάει περίπτερα και πρακτορεία Τύπου για να πάρει τη «δόση» του...
Οι ακροατές ενός ροκ σταθμού είναι πιο σκληροί στην κριτική τους προς έναν παραγωγό ροκ σταθμού;
Από τη στιγμή που το ροκ έχει μακρά ιστορία, αυτός ο οποίος χειρίζεται on air τις μουσικές που το πρεσβεύουν, σαφώς και περνάει από μεγαλύτερο «κόσκινο» σε σχέση με έναν παραγωγό ο οποίος παίζει περισσότερο ποπ ήχους του συρμού (άρα, λιγότερο μουσικό data για αποστήθιση και λιγότερες απαιτήσεις ως προς την παρουσίαση και χτίσιμο ενός συμπαγούς θεματικού playlist). Ο ακροατής ενός ροκ σταθμού έχει απαιτήσεις (και καλά κάνει) γιατί θέλει να μάθει ροκ ιστορίες και θρυλικά rock n roll trivia, θέλει να σε ακούσει να τιμάς ή να καταβαραθρώνεις έναν ροκ ήρωα με έξυπνο και τεκμηριωμένο λόγο, όπως, επίσης, θέλει να πληροφορηθεί (με μη τηλεοπτικά κλισέ) από σένα, να ακούσει την άποψή σου (αν έχεις) κωδικοποιημένα και, στην τελική, να μην του τα πολυζαλίσεις.
Ποιο είναι το πιο σύνηθες παράπονο που ακούς στην εκπομπή σου;Δεν ακούω καθόλου παράπονα. Συνήθως μου τηλεφωνούν για «παραγγελιές», αλλά περισσότερο λαμβάνω τηλεφωνήματα που επιχειρηματολογούν άλλοτε υπέρ, άλλοτε κατά μιας διφορούμενης ατάκας-συλλογισμού μου, αφού είτε για τον ΓΑΠ μιλάω, είτε για τον Κιθ Ρίτσαρντς, πάντα μου αρέσει να αφήνω στο τέλος κάτι μετέωρο και fan (με «γυριστή») να πλανιέται. Και ο καθένας τα συμπεράσματά του.
Ποια είναι η αγαπημένη σου ροκ δεκαετία;
Τέλη δεκαετίας του 80 αρχές δεκαετίας του 90. Μεγάλωσα με «Madchester» μουσικές. Alternative rock, psychedelic rock και γερές δόσεις από dance: Inspiral Carpets, Stone Roses, Happy Mondays, James, Charlatans, A Guy Called Gerald, The Farm, Soup Dragons, Blur, κ.λπ. Όταν δε βγήκε το «24 Hour Party People» το είδα στο βίντεο τρεις φορές σε ένα Σαββατοκύριακο!
Τι θεωρείς ότι λείπει από το ραδιόφωνο σήμερα;Κοινό μυστικό, ο κόσμος το χει τούμπανο κι εμείς κρυφό καμάρι, ότι στο αθηναϊκό ραδιόφωνο λείπει έντονα το ευφάνταστο mix & match, είτε παίζεις ξένο ρεπερτόριο, είτε ελληνικό, είτε παίζεις ποπ, είτε μπουζουκο-dance, είτε καρσιλαμάδες, είτε καθαρόαιμη ροκ. Παλιότερα, το 1992, τότε που πρωτοέκανα ραδιόφωνο, στα 17 μου, στο Βόλο, αποκαλούσαμε «κονσέρβα» τις ετοιματζίδικες κασέτες(!) με μουσικές που φτιάχναμε για να παίζει μεταμεσονύκτια ο σταθμός στα μουγκά. Πλέον, η «κονσέρβα» έχει χάσει τα εισαγωγικά της. Είναι εντελώς ΚΟΝΣΕΡΒΑ. Δηλαδή, έχει πάντα το ίδιο πράγμα ως περιεχόμενο. Αρακά και κρέας; Αρακά και κρέας. Ντολμαδάκια; Ντολμαδάκια. Εναλλαγή 3 νέα ξένα, 1 παλιό ελληνικό; Εναλλαγή 3 νέα ξένα, 1 παλιό ελληνικό, κονσερβοειδώς, μέχρι νεοτέρας, χωρίς παρεκκλίσεις, με παρωπίδες, με το σταυρό στο χέρι και με θρησκευτική ευλάβεια το κονσεπτικό «ευαγγέλιο». Πόσο φασόν... Παρ όλα αυτά, για να προχωρήσουμε στο παρασύνθημα και να αυτο-γειωθούμε, το (κλαδικό) στοίχημα στην (όχι και τόσο) νέα τάξη πραγμάτων του playlist είναι βασικά - πόσο μάγκας, γνώστης και δημιουργικός αποδεικνύεται τελικά ο music director του κάθε σταθμού, αφού σχεδόν όλο το αθηναϊκό ραδιόφωνο «πιστεύει εις ένα playlist, πατέρα παντοκράτορα» (στον Red πάλι, μάλλον είμαστε «άθεοι»!). Και εκεί φαίνεται τελικά και πόσα απίδια πιάνει ο σάκος, όσον αφορά το μενταλιτέ και τον ήχο του κάθε ραδιοφώνου (αλλά και τις μετρήσεις του). Δηλαδή, πόσο οι καταβολές του, του δίνουν αβάντα να σολάρει στο «γλυπτό» που λέγεται «μουσική ταυτότητα ενός ραδιοφωνικού σταθμού» και να κάνει τη μούρη κρέας στον ανταγωνιστή, ακόμα κι αν είναι ενίοτε - ξώφαλτσος και «αλεξιπτωτιστής» στο πόστο. Όμως, αν έχει τη σπιρτάδα και την ευελιξία να μπορεί να «πασαλείψει» την ανεπάρκειά του με έξυπνες τεχνικές, δημιουργικό σκονάκι και καθοδόν κάνει και λίγο «διάβασμα» και εξελιχτεί, μπορεί να δώσει on air ό,τι χρειάζεται το ραδιόφωνο στο οποίο φτιάχνει playlist. Κανένας μας δεν γεννήθηκε ούτε John Peel, ούτε Γιάννης Πετρίδης. Ούτε καν οι ίδιοι.
Τον ακούτε καθημερινά, 20:00 - 22:00
