OTHER SIDE: ΣΤΗΝ ΤΡΟΧΙΑ ΕΝΟΣ ΧΑΜΕΝΟΥ ΑΣΤΕΡΙΣΜΟΥ

Δύσκολες εποχές για πρίγκηπες, το λέω γενικά και ειδικά. Τριήμερο εν όψει, αλλά οι δρόμοι είναι άδειοι αν το έχετε καταλάβει, έφυγα το προηγούμενο Σαββατοκύριακο και δεν κυκλοφορούσε ψυχή στις εθνικές οδούς. Δεν πάμε καθόλου καλά μου φαίνεται... Τουλάχιστον ανοίγουμε τις μπάρες και περνάμε δωρεάν από τα διόδια (συγνώμη κύριε Υπουργέ μας)...



Δύο παιδιά-αστυνομικοί νεκροί χθες από πυρά ληστών και είναι εξαιρετικά λυπηρό το γεγονός.

Όμως, πλέον, είναι πολύ αργά για δάκρυα.

Τις προάλλες, βγαίναμε μία παρέα τριών ατόμων από το MG, δύο, τρεις το πρωί ήταν και πέσαμε σε ένα περιπολικό με τρεις μπάτσους εντελώς προκλητικούς. Σταμάτησαν, μας την είπαν, ζήτησαν το λόγο (άνευ λόγου) - "μας έβρισε ο φίλος σου" μου είπαν για τον Θεοδόση, πάλι καλά που δεν έλεγαν πως τους κοίταξε και στραβά. Και περίμεναν, μετά, πως και πως να πούμε μία λέξη παραπάνω για να μας αρχίσουν τα περαιτέρω. Δεν τους κάναμε τη χάρη. Έμειναν αυτοί απέναντι, έξω από το περιπολικό τους, μείναμε κι εμείς στο πεζοδρόμιο να αλληλοκοιταζόμαστε. Ποιος θα έκανε την πρώτη κίνηση. Εμείς δεν ήμασταν φυσικά ηλίθιοι να... παρεκτραπούμε, αυτοί περίμεναν πως και πως το κάτι παραπάνω. Πέρασε ένα τέταρτο, μισή ώρα, τρία τέταρτα. Πήγαινε τέσσερις το πρωί. Αυτοί εκεί να μας περιμένουν, εμείς απέναντι να τους κοιτάμε - ούτε βαλσαμωμένους να τους είχαν. Φυσικά δεν μπορούσαμε να πάρουμε και τα αυτοκίνητά μας για προφανείς λόγους. Φύγαμε με ταξί, τους αφήσαμε εκεί. Εντάξει όμως, το επόμενο απόγευμα που πέρασα από Μαβίλη δεν τους βρήκα, είχαν φύγει (οι μάγκες)...











Έχω αρχίσει και αναρωτιέμαι (από χθες βράδυ) μήπως αυτός, ο δεύτερος κύκλος του Other Side, πρέπει να oλοκληρωθεί κάπου εδώ. Σοβαρά το λέω. Ήμουν και σε bad mood τις τελευταίες ημέρες, τι να κάνω... Μήπως μοιάζει απαραίτητο ένα διάλειμμα ορισμένων μηνών ώστε να επανέλθει αργότερα δριμύτερο; Αφήστε με να το σκεφτώ και θα σας πω... Εκτός κι αν μεταφερθεί στο Billboard Greece. Θα σας πω την επόμενη εβδομάδα. Θα είναι ημέρες περισυλλογής οι επόμενες.







Δεν θέλω να το κάνω μονοθεματικό το σημερινό Other Side αλλά όταν βγάζουν καινούργιο δίσκο οι Radiohead, υπάρχει μεγάλο θέμα. Αλλά ακόμα και στην περίπτωση των Radiohead οι indie φίλοι μου (δεν λέω ονόματα, δεν λέω ονόματα, μην επιμένετε) εκφράζουν αντιρρήσεις. Όχι για το αν είναι καλό το άλμπουμ, αλλά για το αν ενδιαφέρονται για το ίδιο το άλμπουμ. "Σιγά μην το ακούσω" μου έλεγε ένας κολλητός (δείξε μου το φίλο σου να σου πω ποιός είσαι), "σιγά μην ακούσω Radiohead"... Μάλιστα, είναι και αυτό μία άποψη. Ελιτίστικη, το ξέρω, τα έχουμε πει πολλές φορές, μην τα επαναλάβω ξανά, καταντάει βαρετό...




Ποτέ δεν ήμουν φανατικός οπαδός των Radiohead. Όχι ότι δεν μου άρεσαν, αλλά δεν (θα) τους έβαζα ποτέ μέσα στη λίστα με τους αγαπημένους μου καλλιτέχνες. Ούτε καν στο αγαπημένο μου Top 100. Oπότε δεν έχω κανένα πάθος, ούτε και προκατάληψη από την άλλη μεριά. Οπότε και μπορώ να κρίνω πιο αντικειμενικά. Μου φάνηκε εξαιρετικά μέτριο το The King Of Limbs. Προσπάθησα να βρω σημεία που να αξίζουν αλλά δεν τα κατάφερα. Ανούσιο, όχι κακό, και χωρίς ιδιαίτερες εξάρσεις. Το γεγονός ότι όλοι στέκονται στη μικρή του διάρκεια περιμένοντας μία συνέχεια, αποτυπώνει ανάγλυφα την αξία του. Αν δεν ήταν οι Radiohead ελάχιστα θα ασχολούμασταν με το συγκεκριμένο cd. Θα πέρναγε απαρατήρητο, αυτή είναι η αλήθεια. 


Ιδού ορισμένα από τα mail σας για το άλμπουμ των Radiohead. Το cd των Cold War Kids το κερδίζει ο Αλ.Αλ. ας επικοινωνήσει μαζί μου να δούμε πως θα γίνει να του στείλω το άλμπουμ.

Teo
Δημήτρη καλησπέρα και καλορίζικος στο τετράδιο.
Το καινούριο των Radiohead μου φανηκε ελαφρώς αδιάφορο.Πέρα από 2-3 καλές στιγμές το υπόλοιπο δεν μου είπε κάτι. Σε φάση να νομίζω ότι είναι κάποια συλλογή από b-sides κτλ ή ένα ακόμα σόλο άλμπουμ του Τομ... Σκέφτομαι μήπως ανακοινώσουν ότι το "κανονικό" καινούριο άλμπουμ θα κυκλοφορήσει μια άλλη προσεχή ημερομηνία..

Αλ. Αλ.
Καλημέρα. Ότι θα ακουστούν διάφορες μακακίες και μπούρδες για τους Radiohead ούτε λόγος να γίνεται. Σε μια χώρα που τα πάντα είναι διάλογος καφενέ και τηλεοπτικού παράθυρου γιατί κάποιος να περιμένει κάτι σοβαρό για αυτό το θέμα.
Οι Έλληνες fan όσο και αν υπάρχει μία γενική εντύπωση (μεταξύ μας και όχι παραέξω) πως είμαστε "υψηλού επιπέδου κοινό και δεν τσιμπάμε" ισχύει ακριβώς το ανάποδο. Κατά εκατοντάδες έφευγαν από τους R.E.M. στο Παναθηναϊκό Στάδιο μετά το Loosing my religion (Λογική σουξέ τρίτης κατηγορίας σκυλάδικου). Και εκεί πες, πάει στο διάβολο, "τζάμπα" -τι ωραία εκφορά, έ;- ήταν. Στους U2 που έφευγαν μετά το With or without you σαν λεπροί έχοντας πληρώσει κοντά στα 100 ευρώ; Go figure. Οπότε. Γιατί να έχω απαίτηση από έναν τέτοιο κόσμο να ακούσει 10-20 φορές το King of και να προσπαθήσει να καταλάβει τι στην ευχή προσπαθεί να κάνει ένα από τα μεγαλύτερα συγκροτήματα του πλανήτη σήμερα;
Έχει κύριε μέσα Creep; -Όχι. Έστω, ένα Paranoid Android; -Όχι. Τουλάχιστον ένα Pyramid Song; - Ούτε.
Μάλιστα. Καταγγέλει τον Bush ή μιλάει για καψούρα; -Όχι.
Έχει indie "ευαισθησίες" -Σε καμία περίπτωση.
Άρα, δεν μας αφορά. Πάμε για άλλα.
Πάνε αυτοί για άλλα, πάνε και οι Radiohead για ακόμα πιο άλλα στον  πιο τολμηρό δίσκο που έκαναν ποτέ, έναν δίσκο που δεν τους ενδιαφέρει αν και πως παίζεται live, πως θα ταιριάξει στα setlist με τα άλλα και αν θα ακουστεί από ραδιόφωνα. Και όμως! Αν δώσεις ευκαιρία στον δίσκο και τον ακούσεις προσεκτικά και όχι σαχλαμαρίζοντας ο δίσκος και μελωδία έχει (Codex) και ένταση (Lotus Flower) ακόμη και...κιθάρες-μάλλον (Little by little). Δίσκος που όσο τον ακούς τόσο πιο πολύ ανοίγεται. Τα περί πειραματισμών κ.λ.π. είναι τρίχες. Ο δίσκος δεν είναι εύκολος αλλά απροσπέλαστος σε καμία περίπτωση. Απλά θέλει ακροατές που έχουν κάποια στοιχειώδη παιδεία και φυσικά αγάπη για τη μουσική. Σίγουρα στους 10 του 2011.

Δονάτος
Καλησπέρα Δημήτρη και καλή τύχη στο otherside στη νέα στέγη του
Όσον αφορά το king of limbs αν και δεν είμαι φανατικός των Radiohead - ειδικά από κάποια φάση και μετά οι μουσικοί μου δρόμοι με απομάκρυναν πολύ από την δισκογραφία τους - ομολογώ πως μου αρέσει πολύ και σχεδόν με εντυπωσιάζει.
Παρότι είναι σαφώς μικρό (μόλις 8 τραγούδια σύνολο 37,5 λεπτά μουσικής), και στα πρώτα ακούσματα μπερδεμένο και χωρίς καμία συνοχή, μετά από την τέταρτη-πέμπτη ακρόαση γίνεται σχεδόν εθιστικό. Απλά δε σταμάτάω να το ακούω.
Νομίζω πως σε αντίθεση με το in rainbows, στο kings of limbs οι radiohead καταφέρνουν να κάνουν αυτό που θέλουν. Δηλαδή:
1. να απογοητεύσουν τους γλυκανάλατους οπαδούς τους που απλά μαγεύονται από τη μελαγχολία τους (ok computer) αγνοώντας όλα τα υπόλοιπα στοιχεία της μουσικής τους και
2. να ολοκληρώσουν με επιτυχία την ερευνητική εργασία που έκαναν τόσα χρόνια μέσω των προηγούμενων άλμπουμ τους
Σίγουρα, με το νέο τους δισκάκι οι radiohead δε θα κερδίσουν πολλούς νέους οπαδούς, αλλά στο κάτω κάτω της γραφής δεν είναι αυτό το νόημα του να γράφεις μουσική.
Το θέμα είναι πως το άλμπουμ είναι σαφές πως είναι αποτέλεσμα μπόλικης δουλειάς και σου δίνει την εντύπωση πως το συγκρότημα γουστάρει πολύ τη μουσική που παίζει. Κάτι που δε μπορώ να πω πως φαίνεται σε προηγούμενα άλμπουμ τους.
Και επειδή μερικοί θα πούνε "όλο βλακείες βγάζουν οι radiohead μετά το ok computer. γιατί δε βγάζουν κάτι ανάλογο καλό να γουστάρουμε;" θα τους παραπέμψω στα λεγόμενα του frontman των tool ο οποίος όταν βγήκε το lateralus και "κατηγορήθηκε" επειδή απομακρύνθηκε μουσικά από το προηγούμενο άλμπουμ το "aenima" απάντησε απλούστατα: "όποιος θέλει να ακούσει από τους tool ένα άλμπουμ σαν το aenima ας πάει στο δισκοπωλείο και ας το αγοράσει άλλη μία φορά".
Φυσικά όλα τα παραπάνω είναι καθαρά προσωπική άποψη και έχουν προκύψει από τις πρώτες 4-5 μέρες ακρόασης.


Σωτήρης Στάθης
Τον τελευταίο καιρό προκειμένου να αξιολογήσω ένα καινούργιο άλμπουμ από κάποιον αναγνωρισμένο καλλιτέχνη, επιχειρώ ένα κριτικό (αν και εκ των πραγμάτων ανέφικτο) πείραμα με βάση το οποίο δοκιμάζω να κρίνω έναν δίσκο αποκλειστικά per se, αποσυσχετίζοντάς τον δηλάδη από τον καλλιτέχνη και συνακόλουθα από την εκτίμηση (ή και την αδιαφορία ενδεχομένως) με την οποία τον αντιμετωπίζω. Αν λοιπόν υποθέσω πως το The King Of Limbs ήταν ο δίσκος ενός πρωτοεμφανιζόμενου και άγνωστου σε μένα συγκροτήματος, το πιθανότερο είναι πως θα κατέληγε ανεπιστρεπτί μετά από τις αρχικές 2-3 ακροάσεις στον κάδο ανακύκλωσης (μιας και είναι απόφαση του ίδιου του συγκροτήματος να τον κυκλοφορήσει επίσημα στην ευτελή μορφή ατάκτως ερριμένων mp3's). Και αυτό γιατί, αν για τον οποιοδήποτε δίσκο που μου φαινόταν μέτριος από τις πρώτες εντυπώσεις, αφιέρωνα πολλαπλές ακροάσεις, αρκετή φιλική διάθεση και λίγο ψυχαναγκασμό προκειμένου όχι να τον εκτιμήσω διαφορετικά, αλλά απλώς να τον συνηθίσω, τότε δεν θα αναφερόμασταν σε μουσικοκριτική, αλλά σε αγαθοεργία.
Και για να συσχετίσω το The King Of Limbs με τους προκατόχους του, θα έλεγα πως οι Radiohead ακολουθώντας την πεπατημένη των Kid A, Amnesiac και Hail To The Thief προτιμούν το αφαιρετικό και εγκεφαλικό από το απτό και συναισθηματικό, διαμοιράζουν τον μουσικό τους χρόνο αδιάκριτα σε ηλεκτρονικά και κιθαριστικά/ακουστικά περάσματα, αγνοούν επιδεικτικά την έννοια της εύληπτης μελωδίας και υποβαθμίζουν αυτάρεσκα τις τυπικές συμβάσεις της ποπ σύνθεσης (βλ. κουπλέ, ρεφρέν, στιχουργία), χωρίς ωστόσο να αποτολμούν να τις ανατρέψουν. Θέλω να πω δηλαδή πως τα ρεφρέν π.χ. υπάρχουν μεν στο The Kings Of Limbs, αλλά ''σαμποταρισμένα'' από τους ίδιους τους δημιουργούς τους. Δίνουν συνεπώς την αίσθηση οι Radiohead πως αν και δεν τα έχουν καθόλου ανάγκη, εξαναγκάζονται παρόλα αυτά να τα μετέλθουν (ενδεχομένως γιατί ως ποπ συνθέτες κατά βάση, δεν γνωρίζουν πώς να λειτουργούν εκτός αυτού του μουσικού είδους - το πληκτικό Feral είναι καθόλα ενδεικτικό). Ενδιαφέρον ως ηχητικό και συνθετικό πείραμα, αδιάφορο ως μουσικό άκουσμα. Για μια ακόμη φορά νοιάζονται περισσότερο για κάποιο ακατάληπτο αισθητικό πλαίσιο παρά για το ουσιαστικό μουσικό περιεχόμενο και απογοητεύουν.
Το The King Of Limbs από τις 28 Μαρτίου και μετά, όταν και θα το αποκτήσω σε φυσική μορφή, θα βαρεθεί να κάνει παρέα με τα Kid A, Amnesiac και Hail To The Thief (και κάποιες φορές με το Pablo Honey) σε κάποια σκονισμένη μεριά της δισκοθήκης μου. Δεν θα γνωρίσει ποτέ του το The Bends, τo Ok Computer και το In Rainbows. Σε αυτούς τους δίσκους δεν τους αξίζει μία στάσιμη και στατική θέση σε μία δισκοθήκη, παρά μόνο η μόνιμη παρουσία τους στο cd player. Κάτι που για το The King Of Limbs θα συνιστούσε ανυπόφορο ατόπημα.

Νίκος  
Δημήτρη καλησπέρα,
Ζήτησες τη γνώμη μας για το King of the Limbs, οπότε είπα να σου στείλω μια γνώμη κι εγώ. Όχι δισκοκριτική φυσικά. Απλά μια γνώμη. Την ακόλουθη: Τα τελευταία χρόνια ο Thom Yorke κάνει παρέα με νέα παιδάκια και αντιγράφει ή καλύτερα εμπνέεται και μετά τελειοποιεί τις μουσικές τους, μαζί με τους σταθερούς και διαχρονικούς του φίλους. Και εξηγούμαι. Τα παιδιά από την Οξφόρδη ξεκινήσανε να παίζουν τη γνωστή και χιλιοαναλυμένη βρετανική pop των 90s. Βγάζουν το Creep στο Pablo Honey και σου λένε δε θέλουμε να  καταλήξουμε The Las που θα παίζουν τα ραδιόφωνα μέχρι να πεθάνουνε και τα δισέγγονά τους το There she goes και από δω πάνε κι άλλοι. Και εκεί βγάζουν τη δισκάρα The Bends. Έναν από τους καλύτερους δίσκους της συγκεκριμένης σκηνής.  16 χρόνια μετά κι οι Coldplay ακόμα προσπαθούν και δεν καταφέρνουν να φτιάξουν ισάξιο δίσκο. Αλλά για τους Radiohead δεν ήταν αρκετό.  Οπότε έρχονται μετά από δύο χρόνια και βγάζουν τον καλύτερο δίσκο της δεκαετίας και της σκηνής. Και όποιος άλλος μπορεί ας γράψει Paranoid Android.
  Μετά αρχίζουν να συναναστρέφονται με άλλους μουσικούς και να πειραματίζονται. Τα τέλη της δεκαετίας των 90s βρίσκει το Yorke να κάνει παρέα με τους U.N.K.L.E. και ιδίως τον DJ Shadow, χαρίζοντάς μας μεταξύ άλλων το εκπληκτικό Rabit in your Headlight. Μία εισαγωγή για αυτό που θα ακολουθήσει: KidA! Πολύ καλός δίσκος, με το αριστουργηματικό Idioteque. Αλλά το ολοκληρωμένο αριστούργημα θα έρθει ένα χρόνο αργότερα: Amnesiac. O καλύτερος δίσκος electronica που μπορούσαμε να έχουμε!
  Αφού κατακτάνε και αυτή την κορυφή τα παλικάρια συνεχίζουν να πειραματίζονται: πολιτικοποιούνται κάπως με το Hail to the Thief, πατώντας και στις δύο βάρκες του παρελθόντος τους (2+2=5 & Myxomatosis) και παράλληλα συνεχίζουν τις εξερευνήσεις τους. Ο Johnny Greenwood με τα soundtrack, με αποκορύφωμα το There will be blood όπου καταφέρνει να μετατρέψει μία μέτρια ταινία, όπως η προκείμενη σε πάρα πολύ καλή με τη μουσική επένδυσή του, έχοντας συντονιστεί απόλυτα με την καλλιτεχνική ματιά του σκηνοθέτη, καταφέρνει να γεμίσει συναισθήματα την κάθε εικόνα. Από την άλλη ο Yorke βγάζει το Eraser καταθέτοντας τις οικολογικές ανησυχίες του και ταυτόχρονα τα απομεινάρια των ηλεκτρονικών πειραματισμών του. Ακολουθεί το εκπληκτικό In Rainbows, όπου γίνεται όχι απλά κατάθεση, αλλά επίδειξη της μουσικής αρτιότητάς και ιδιοφυίας τους. Αρκεί κανείς να αναλογιστεί πως στο λιγότερο καθαριστικό δίσκο τους καταφέρνει να ξεχωρίσει το εκπληκτικό παίξιμο του Ed OBrien! Ενορχήστρωση, παραγωγή, μελωδικότητα, ήχος είναι όλα στο ανώτατο επίπεδο.
   Και φτάνουμε στα τέλη του 2009. Ο Yorke κάνει κάποια live στην Καλιφόρνια με τον Flea των Peppers και λοιπούς φίλους και γνωστούς. Εκεί όμως στην Καλιφόρνια αρχίζει να κάνει παρέα και με έναν ιδιαίτερα ταλαντούχο 28χρόνο: τον Flying Lotus. Έναν γόνο της οικογένειας Coltraine που ασχολείται (και το κάνει πολύ καλά!) με την undergraound πειραματική ηλεκτρονική hip-hop. Ε, για καθένα που έχει ακούσει τις μουσικές αυτού του τυπάκου, αντιλαμβάνεται ότι το King of the Limbs είναι ένας δίσκος του Flying Lotus, παιγμένος από τους Radiohead! Και οι τελευταίοι δεν το κρύβουν άλλωστε. Όποιος/α διάβαζε τακτικά στο blog τους (dead air space) το office chart τους (ποιές μουσικές ακούνε κατά περιόδους δηλαδή) θα έβλεπαν την τακτική παρουσία του Flying Lotus σε αυτά. Το ότι είναι ένας δίσκος κάποιου στυλ «X» βέβαια παιγμένος από τους Radiohead συνεπάγεται φυσικά και κάποιες αλλαγές. Συγκεκριμένα, ακόμα και σε αυτόν το δίσκο καταφέρνεις να αντιληφθείς το μεγαλείο του ρυθμικού κομματιού των Radiohead, του πραγματικά εκπληκτικού Philip Selway και του Collin Greenwood.
   Συμπερασματικά, γιατί το κείμενο έχει αρχίσει να μεγαλώνει επικίνδυνα, δε βγαίνει από το μυαλό μου ότι το King of the Limbs είναι το part 1, το εισαγωγικό μέρος, ενός αριστουργήματος που θα ακολουθήσει. Η διάρκειά του άλλωστε, των μόνο 8 τραγουδιών και 37 λεπτών, σε συνδυασμό με την πολιτική «Δευτέρα σας το λέμε, Παρασκευή το έχετε» αυτήν την αίσθηση αφήνει. Άλλωστε, μέχρι στιγμής με ότι έχουν καταπιαστεί, πρώτα το τελειοποιήσανε και μετά προσχωρήσαν προς νέες μουσικές αναζητήσεις. Θα πρέπει άλλωστε να τους αναγνωριστεί πως, είναι η μπάντα που παίζει το soundtack της μουσικής ωρίμανσης των σημερινών 30άρηδων. Από τo (brit)pop/(grunge)rock και γενικά τις ηλεκτρικές κιθάρες των 90s, στον ηλεκτρονικό κόσμο (με jazz στοιχεία, όμως all over) του ξεκινήματος της τρέχουσας χιλιετίας, στον ακόμα ποιό ηλεκτρονικό και πειραματικό ήχο του αύριο. Με τη διαφορά, όμως, πως σε αντίθεση με πολλούς άλλους καλλιτέχνες που και αυτοί επέλεξαν να πειραματιστούν μουσικά και να μην αρμέγουν απλά την αγελάδα της μετεφηβικής τους επιτυχίας (όποιος/α ενθουσιαστεί με τους Beady Eye παρακαλείται να συνειδητοποιήσει ότι υπάρχουν πολύ καλύτερα λειτουργικά προγράμματα από τα Windows 98 και όχι απαραιτήτως της Microsoft) εκείνοι με ό,τι καταπιάστηκαν το τελειοποίησαν. Αφουγκραζόμενοι πάντα το μουσικό αύριο και προσφέροντάς το σε συσκευασία δώρου σήμερα.
Με εκτίμηση,                                                                                                        
Υ.Γ.: Μη με υπολογίζεις για το cd των Cold War Kids. To έχω ήδη κατεβάσει. Απλά τη γνώμη μου ήθελα να μοιραστώ, μιας και δεν έχω διαβάσει πουθενά ακόμα αναφορά για τον Flying Lotus σε κριτικές του δίσκου και είπα να στο στείλω.