Του Ηλία Σελιμά
Κάποιες φορές ένα τραγούδι δεν έρχεται για να σου θυμίσει κάτι που ήδη γνωρίζεις. Έρχεται για να σου δείξει κάτι που ίσως είχες ξεχάσει. Να σε κάνει να κοιτάξεις λίγο διαφορετικά γύρω σου και, κυρίως, να ακούσεις πίσω από τις λέξεις. Το «Σπουργίτι» των Magic De Spell είναι ένα τέτοιο τραγούδι.
Μετά από 45 χρόνια αδιάλειπτης παρουσίας στην ελληνική rock σκηνή, οι Magic De Spell δεν επιστρέφουν με ένα τραγούδι που προσπαθεί να αποδείξει ότι το συγκρότημα παραμένει ίδιο. Επιστρέφουν με ένα τραγούδι που δείχνει ότι έχει κάτι ακόμη να πει.
Το «Σπουργίτι» είναι μια αλληγορία. Ένα μικρό πλάσμα απέναντι σε κάτι πολύ μεγαλύτερο και πιο απειλητικό. Ένα τραγούδι για τον φόβο, αλλά κυρίως για το τι συμβαίνει όταν ο φόβος παύει να είναι ατομική υπόθεση και μετατρέπεται σε αφορμή για να αναζητήσουμε ο ένας τον άλλον. Η ιδέα της συλλογικότητας βρίσκεται στον πυρήνα του τραγουδιού.
Και εδώ βρίσκεται ίσως η μεγαλύτερη δύναμή του.
Οι Magic De Spell δεν επιλέγουν να φωνάξουν από την πρώτη νότα. Αφήνουν την ιστορία να χτιστεί. Το rock στοιχείο συναντά το τσέλο και το λαούτο, δημιουργώντας ένα ηχητικό περιβάλλον που δεν είναι η προφανής επιλογή για ένα συγκρότημα με τόσο έντονο rock αποτύπωμα.
Και αυτή ακριβώς η επιλογή κάνει το τραγούδι πιο ενδιαφέρον.
Γιατί το «Σπουργίτι» δεν χρειάζεται να γίνει δεύτερο «Σαράγεβο». Δεν προσπαθεί να ανταγωνιστεί το παρελθόν των Magic De Spell. Είναι ένα διαφορετικό τραγούδι, φτιαγμένο για μια διαφορετική εποχή. Η αλληγορία αντικαθιστά σε μεγάλο βαθμό την ευθεία καταγγελία και ο λυρισμός παίρνει τη θέση της ωμής έντασης.
Ιδιαίτερη αναφορά αξίζει και η συμμετοχή του Νίκου Δαπέρη, μιας μορφής με βαθιές ρίζες στην ιστορία του ελληνικού rock. Η παρουσία του συνδέει διαφορετικές γενιές της ελληνικής rock μουσικής και προσθέτει στο τραγούδι μια ενδιαφέρουσα ιστορική διάσταση.
Όμως το σημαντικότερο είναι αλλού.
Το «Σπουργίτι» δεν μιλά τελικά μόνο για ένα σπουργίτι.
Μιλά για τον άνθρωπο που φοβάται. Για εκείνον που αισθάνεται μικρός απέναντι σε κάτι μεγαλύτερο από τον ίδιο. Και για την απλή, αλλά δύσκολη στην πράξη, ιδέα ότι η αδυναμία του ενός μπορεί να γίνει δύναμη όταν συναντήσει τη δύναμη των πολλών.
Αυτό είναι που κάνει το τραγούδι να ξεπερνά τα όρια μιας ακόμη rock κυκλοφορίας.
Οι Magic De Spell, ύστερα από 45 χρόνια, δεν χρειάζεται να αποδείξουν ότι είναι ακόμη εδώ.
Αρκεί που έχουν ακόμη κάτι να πουν.
Και αυτή τη φορά το λένε μέσα από ένα μικρό «Σπουργίτι» που, όσο το ακούς, γίνεται όλο και μεγαλύτερο.
Ρωτήσαμε τόσο τον Θοδωρή Βλάχάκη (που είναι και ο στιχουργός) όσο και τους Magic De Spell να μας απαντήσoυν στε δύο τρεις ερωτήσεις και καταλάβαμε γιατί τα σπουργίτια τραγουδούν ακόμα.
Τι μπορεί να κάνει ένα μικρό σπουργίτι όταν ο φόβος μοιάζει μεγαλύτερος από το ίδιο;
Magic de Spell: «Το πρώτο βήμα είναι να αναγνωρίσεις το φόβο. Να μην τον αφήσεις να σε παραλύσει και να μη δεχτείς ποτέ, ότι επειδή ο άλλος έχει μεγαλύτερο ράμφος και γαμψά νύχια, έχει το δικαίωμα να ορίζει τη ζωή σου».
Και τι μπορεί να συμβεί όταν κάποιος δεν χρειάζεται να τον αντιμετωπίσει μόνος, αλλά με τη δύναμη του «μαζί»;
Magic de Spell: «Ο φόβος μεγαλώνει όταν τον αντιμετωπίζεις μόνος και φυσικά ένα σπουργίτι μόνο του δε μπορεί να νικήσει το γεράκι. "Εκατομμύρια σπουργίτια" όμως, θα μπορούσαν. Η αλληλεγγύη, η συλλογικότητα και η αίσθηση ότι ανήκεις κάπου, αλλάζουν ολόκληρη την εικόνα και μπορούν να μετατρέψουν την αδυναμία σε δύναμη και την απόγνωση σε ελπίδα».
Τι σκεφτόσουν όταν έγραψες αυτούς τους στίχους;
Θοδωρής (ντράμερ των Magic de Spell): «Σίγουρα δεν είμαι ο μόνος άνθρωπος που πληγώνεται από τη σύγχρονη αδυσώπητη πραγματικότητα που βιώνουμε. Σκεφτόμουν πόσο εύκολα λέξεις όπως “ειρήνη”, μπορούν να γίνουν κενές περιεχομένου όταν δεν υπάρχει δικαιοσύνη. Η οποία όμως πάλι, δε μπορεί να υπάρξει όσο οι σχέσεις των ανθρώπων χαρακτηρίζονται από βαθιά ανισότητα. Σκεφτόμουν το φόβο, τη βία, την εξουσία, αλλά και την ανάγκη μας να μη συμβιβαζόμαστε. Προσπάθησα λοιπόν να γράψω κάτι σαν αλληγορικό παραμύθι με κοινωνικές και αντιπολεμικές αιχμές, το οποίο να αντιστοιχεί σε πολλές πραγματικές καταστάσεις που ζούμε. Και η αναφορά στην Παλαιστίνη βρίσκεται εκεί για να θυμίζει, ότι πίσω από τις λέξεις και τα ευχολόγια υπάρχουν άνθρωποι, ζωές και νεκροί. Να γράψω κάτι που να μην τελειώνει με φόβο και απώλεια, αλλά με μια μια φωτεινή χαραμάδα ζωής».
