Στη μετακόμιση, το περασμένο Σάββατο, γέμισε το φορτηγό. Χρειάστηκε να πάρω έναν από τους μεταφορείς στο δικό μου αυτοκίνητο. Στη διαδρομή από το παλιό στο καινούργιο σπίτι πιάσαμε κουβέντα.
Νίκος: Πώς σε λένε;
Πέταρ: Πέταρ, Πέτρος.
Νίκος: Από Βουλγαρία είσαι και εσύ;
Πέταρ: Ναι, όλο το συνεργείο.
Νίκος: Από Σόφια;
Πέταρ: Όχι, από ......... (μου λέει μια ονομασία που δεν συγκράτησα), κοντά Μαύρη Θάλασσα.
Νίκος: Και πώς τα βλέπεις τα πράγματα εδώ;
Πέταρ: Τώρα όχι καλά. προηγούμενα χρόνια ήταν καλύτερα. Καλύτερα όμως από Βουλγαρία.
Νίκος: Ναι, ε;
Πέταρ: Βουλγαρία δεν βρίσκει δουλειά. Κι όποιος βρίσκει, λεφτά δεν φτάνει για φαγητό, ρούχα, σχολείο παιδιά.
Νίκος: Επί Κομμουνισμού ήταν καλύτερα ή χειρότερα;
Πέταρ: Πιο καλά. Ήξερες ότι τελειώνεις σχολείο, μπαίνεις πανεπιστήμιο, βρίσκεις δουλειά. Μπορούσες πάρεις δάνειο εύκολα...
Νίκος: Ναι, αλλά δεν σας άρεσε.
Πέταρ: Έπρεπε προσέχεις τι λες. Δεν μπορούσες μιλήσεις ελεύθερα.
