Του Γιάννη Βασιλόπουλου (Διευθυντής Real 97.8).
Θυμάμαι πριν χρόνια, όταν πρωτομπήκα στην Global (Heart UK, Capital, Smooth etc), αυτό που με εντυπωσίασε περισσότερο δεν ήταν τα φουτουριστικά στούντιο, ούτε οι περσόνες που διδάσκουν με τον τρόπο που κάνουν εκπομπή έναν ολόκληρο πλανήτη. Ήταν μια ταπετσαρία στον τοίχο.
Ένα «ευαγγέλιο».
Εκείνη τη στιγμή ένιωσα πως όλα όσα πίστευα για το ραδιόφωνο επιβεβαιώνονταν. Είπα μέσα μου ένα μεγάλο «ΝΑΙ. Για αυτούς ακριβώς τους λόγους κάνουμε ραδιόφωνο».
Χρόνια πριν, ο καλός φίλος και μέντοράς μου, John Simon, μου είχε ανοίξει την πόρτα της Global. Εκεί γνώρισα σπουδαίους ανθρώπους, είδα πώς σκέφτονται, πώς χτίζουν εκπομπές και, φυσικά, την περίφημη ταπετσαρία.
Random φράσεις που σου υπενθυμίζουν καθημερινά γιατί κάνεις αυτή τη δουλειά.
«Είμαστε εδώ για εκείνους που εργάζονται τη νύχτα στα νοσοκομεία».
«Για τους επαγγελματίες οδηγούς που διασχίζουν τη χώρα».
«Για την κυρία στο απέναντι σπίτι που έμεινε μόνη με τη γάτα και το ραδιόφωνό της».
«Για εκείνους που καθαρίζουν τους δρόμους πριν ξημερώσει».
Στην πτήση της επιστροφής το μυαλό μου δούλευε ασταμάτητα. Έχτιζα ζώνες για τα Σαββατοκύριακα. Φανταζόμουν τα κυριακάτικα οικογενειακά τραπέζια, τις φωνές που ταιριάζουν τα Χριστούγεννα, το Πάσχα, τις αργίες, τα καλοκαιρινά βράδια της επιστροφής από τη θάλασσα.
Γιατί το ραδιόφωνο δεν είναι μόνο Δευτέρα έως Παρασκευή.
Ζω και επιχειρώ σε μια χώρα όπου, πολλές φορές, κάνουμε ραδιόφωνο à la carte.
Τι σημαίνει αυτό;
Κάνουμε ραδιόφωνο όταν μας μετρούν οι εταιρείες ερευνών.
Eυτυχώς έχω την ευλογία τα μέσα που έχω υπηρετήσει ή υπηρετώ, είτε ως γενικός διευθυντής είτε ως ιδιοκτήτης, να αντιστέκονται σε αυτή τη λογική και να κάνουν ραδιόφωνο 365 ημέρες τον χρόνο.
Και όμως, σε μια χώρα όπου το Σαββατοκύριακο αντιστοιχεί σχεδόν στα 2/7 της εβδομαδιαίας ακρόασης, εξακολουθούμε να το αντιμετωπίζουμε σαν... διάλειμμα.
Και μετά έρχεται ο Αύγουστος. Μια μητροπολιτική πόλη που συνεχίζει να ζει, να δουλεύει και να εξυπηρετεί εκατομμύρια επισκέπτες αφήνεται χωρίς παρέα…Γιατροί, Νοσηλευτές, οι άνθρωποι στα διόδια, η εστίαση, οι εργαζόμενοι στις βάρδιες.
Χιλιάδες άνθρωποι που δεν έχουν την πολυτέλεια των διακοπών, αλλά και χιλιάδες άλλοι που έχουν ήδη επιστρέψει από τις διακοπές του Ιουλίου, βρίσκουν απέναντί τους ένα playlist που κάποιος άφησε τον Ιούλιο, έκλεισε την πόρτα και έφυγε.
Γιατί;
Επειδή «τον Αύγουστο πέφτει η ακρόαση»; Ή επειδή δεν γράφουν οι έρευνες;
Και ύστερα...
Η ίδια αυτή απουσία βαφτίζεται «νέα σεζόν».
Υπερπαραγωγές / Teasers / Outdoor / TVC / Social media
Λες και επιστρέφει η «Οδύσσεια».
Σαν να λέμε στους ακροατές μας:
«Τον Αύγουστο θεωρήσαμε φυσιολογικό να ακούτε μια κονσέρβα τραγουδιών. Από 1η Σεπτεμβρίου, όμως, επιστρέψαμε για εσάς».
Δεν μπορώ να το καταλάβω.
Μια ολόκληρη βιομηχανία -και, απ' όσο γνωρίζω, παγκόσμια πρωτοτυπία- κατεβάζει ρολά για εβδομάδες και μετά διαφημίζει με υπερηφάνεια ότι... επέστρεψε.
Τελικά γιατί κάνουμε ραδιόφωνο;
Για ποιους κάνουμε ραδιόφωνο;
Για τους ακροατές μας ή για τα νούμερα;
Θα ευχηθώ με τη σειρά μου «καλή σεζόν» στα ραδιόφωνα της χώρας και θα ονειρευτώ, μια μπάντα με εκπομπές 24/7 365.
Υ.Γ. Θυμάμαι από πιτσιρικάς να τσακώνομαι με τους τότε διευθυντές που δεν ήθελαν εκπομπές τα Σαββατοκύριακα, τις αργίες ή τον Αύγουστο. Πάντα ήμουν ο ρομαντικός, ή ο τρελός του χωριού.
(σ.σ. Ο Μάκαρος με είχε απολύσει καμιά δεκαριά φορές στα 16 μου γι' αυτό ακριβώς το θράσος. Και, μεταξύ μας, του χρωστάω μεγάλο μέρος της τελειομανίας μου)
