Του Νίκου Παπαδογιάννη (Newsletter, Documento)
Στα social media όπου τρώει η μάνα το παιδί και το παιδί τη μάνα, πρόσωπο του εφιαλτικού τριήμερο δεν ήταν ο πρωθυπουργός που μετέτρεψε τη φράση «καμένη γη» από μεταφορά σε κυριολεξία, ούτε ο περιφερειάρχης Αττικής που αγνοείται εδώ και μέρες και δεν αναφέρεται καν, σε βαθμό που να πιστεύει κανείς ότι είναι φανταστικό πρόσωπο. Πρόσωπα των ημερών δεν είναι καν οι πέντε πυροσβέστες που έπεσαν στον βωμό του καθήκοντος και στο όνομα της χώρας που καταπίνει τα παιδιά της και τα παιδιά των άλλων χωρών.
Όχι. Πρόσωπο των ημερών είναι μία νεαρή ρεπόρτερ από το Open, η οποία στιγματίστηκε περίπου ως κοινή εγκληματίας, επειδή την έπιασε «στον αέρα» νευρικό γέλιο 2-3 δευτερολέπτων τη στιγμή που έκανε ρεπορτάζ για τις πυρκαγιές. Δύο βήματα από τις φλόγες, μετά από ατελείωτες ώρες αγωνίας με τους καπνούς στα μάτια. Αλλά σε ζωντανή μετάδοση. Θέλει να το δοκιμάσει κάποιος για να δει τη γλύκα; Ως άνθρωπος της τηλεόρασης, σας διαβεβαιώνω ότι δεν θα αναγνωρίζετε τον εαυτό σας.
Για ένα στιγμιαίο γέλιο που ήταν εμφανώς αντίδραση αμηχανίας τύπου trauma response ή –το πιθανότερο- προϊόν κάποιου εξωτερικού ερεθίσματος και πάντως σε συνθήκες ακραίου στρες, η καλή δημοσιογράφος Mαρία Σιαμπάνου στοχοποιήθηκε από τιποτένιους και λιγότερο τιποτένιους λογαριασμούς στο Instagram ή στο Facebook, ακροδεξιούς συνήθως, και παραδόθηκε βορά στις ορέξεις των ψυχανώμαλων. Των ίδιων, που σε μερικές Κυριακές θα σπεύσουν ομαδικά να ξαναψηφίσουν έναν που γελάει στις κηδείες και στα μνημόσυνα.
Συγχωρήστε μου την οργή, αλλά τα σχόλια που δημοσιεύτηκαν από συμπολίτες μας ενάντια στην κοπέλα είναι αδιανόητα. Πήγα να γράψω ότι ξεπερνούν κάθε προηγούμενο και κάθε επόμενο, αλλά το έσβησα μεμιάς, διότι το βαρέλι έχει πολλαπλούς πάτους και ο ακοίμητος αυτός λαός τους σκαλίζει καθημερινά. Και τι δεν της έσουραν της –ικανότατης στη δουλειά της- συναδέλφου, που σε άλλο βίντεο εμφανίζεται να βοηθάει απελπισμένους ανθρώπους σε φλεγόμενο σπίτι.
Τα γράφουν μάλιστα με τις ονοματάρες τους, οι περισσότεροι… ιεροεξεταστές. Ντράπηκα, ανακατεύτηκα και κυρίως τρόμαξα. Πώς να συνεννοηθείς με αυτούς τους ανθρώπους εκεί έξω; Πώς αντέχουν να κρύβουν μέσα τους τόσο μίσος και τέτοια χυδαιότητα; Δεν δηλητηριάζονται όποτε δαγκώνουν τη γλώσσα τους; Με αυτό το στόμα θα κοινωνήσουν;
Μη ξεχνάτε, μιλάμε για τον λαό που αφήνει τα σκυλιά του να καούν αβοήθητα. Που καίει ο ίδιος τα δάση του για να χτίσει αυθαίρετα και χορεύει τσάμικα μπροστά στις φλόγες. Που δέρνει τις γυναίκες και τα παιδιά του για σπορ. Που καμώνεται τον καλό χριστιανό, αλλά εύχεται καλό βυθό σε πρόσφυγες και μετανάστες. Που θέλει να κάψει τη Μαρία Σιαμπάνου, αλλά δίνει συγχωροχάρτι στους Λιγνάδηδες και στους Μίχους.
Μα ναι, για όλες τις συμφορές φταίει μία ρεπόρτερ που, μέσα στον χαλασμό της πυρκαγιάς, γέλασε αντανακλαστικά με κάτι που της είπαν μέσα από τα ακουστικά. Διότι εμάς τους αλάθητους δεν μας έχει πιάσει ποτέ νευρικό γέλιο στην κηδεία δικoύ μας ανθρώπου ή μπροστά σε κάποια καταστροφή. Είμαστε ρομπότ εμείς και αποκλείεται να γελάσουμε μηχανικά αν κάποιος μας ψιθυρίσει μία χοντράδα τη λάθος στιγμή.
Τι περιμένετε, εκεί στο κανάλι του… Τσετσένου; Απολύστε την, την πόρνη! Πρέπει κάποιος να πληρώσει τα νευράκια μας, που θέλουμε να πάμε διακοπές και δεν έχουμε φράγκο στην τσέπη και που ο βίος μας είναι αβίωτος. Χώρια που μας έκαψαν το αυθαίρετο οι Τουρκαλάδες και οι Παλαιστίνιοι εμπρηστές.
