Του Δημήτρη Κανελλόπουλου
Τρεις ώρες κράτησε χθες η Οδύσσεια του Κρίστοφερ Νόλαν στο (ευτυχώς, δροσερό) Ελληνίς στους Αμπελόκηπους. Μπήκαμε στις 9 και βγήκαμε μετά τις 12 (ευτυχώς, χωρίς διάλειμμα). Η Οδύσσεια είναι άλλωστε, το επικό ποίημα του Ομήρου, πώς να παρουσιαστεί σε λιγότερες ώρες; Ακόμα και αυτό το τσαλαβούτημα που έγινε στην ταινία, θέλει το χρόνο του.
Αν δεν ήταν η Οδύσσεια που γνωρίζουμε όλοι μας, θα γελάγαμε με αυτό που βλέπουμε. Σκέφτομαι τους ξένους θεατές που η συντριπτική τους πλειοψηφία θα έχει ακούσει στα απ' έξω απ' έξω περί Ομήρου, τι θα παθαίνουν βλέποντας τον Πολύφημο με το ένα μάτι (Κινγκ Κονγκ της ταινίας), την Κίρκη που τους έκανε γουρούνια (Λάνθιμος, κατσίκες) και την Σκύλλα (Γκοτζίλα) να ρουφάει τους ναυτικούς από το καράβι.
Αναρωτιέμαι επίσης τι θα καταλαβαίνουν από τον Δούρειο Ίππο και τους λωτούς που φέρνουν τη λήθη. Όχι και πολλά νομίζω. Όλα δοσμένα εντυπωσιακά εννοείται αλλά εντελώς επιφανειακά. Καμία εμβάθυνση στους χαρακτήρες, όλοι χάρτινοι, μόνο ο Άργος φάνηκε της προκοπής, ειδικά όταν γύρισε ο Οδυσσέας, αρκούσε ένα γρήγορο κούνημα της ουράς. Στο τέλος δε, στη μάχη στο παλάτι στην Ιθάκη με τους μνηστήρες, ο Ματ Ντέιμον ως Οδυσσέας τους σκότωσε όλους.
Σκεφτείτε ότι δεν ακούσαμε καν το τραγούδι που έλεγαν οι Σειρήνες. Τον έδεσαν στο κατάρτι τον Οδυσσέα, έβαλαν κερί στα αυτιά τους οι ναυτικοί, αλλά δυστυχώς οι θεατές βρεθήκαμε στη πλευρά εκείνων με τα... κεριά και όχι του Οδυσσέα. Χάθηκε η ευκαιρία να ακούσουμε κι εμείς τις Σειρήνες και το λέω σοβαρά, θα μπορούσε να αποτελεί highlight του φιλμ.
Τομ Χόλαντ (Τηλέμαχος), Αν Χάθαγουεϊ (Πηνελόπη), Ζεντέγια (Αθηνά), Λουπίτα Νιόνγκο (Ελένη), Ρόμπερτ Πάτινσον (Αντίνοος) και Σαρλίζ Θερόν (Καλυψώ). Πανδαισία από σταρ, σαν σπονδυλωτή ταινία που όλοι παίρνουν τους ρόλους τους. Μέχρι και τον Travis Scott βλέπουμε, αυτόν τον σπουδαίο ράπερ, να λέει στην αρχή της ταινίας σε ένα συμπόσιο, «ένας πόλεμος, ένας άνδρας, ένα τέχνασμα, ένα τέχνασμα για να πέσουν τα τείχη της Τροίας». Τον διάλεξε λέει ο Νόλαν, ως «μια παρομοίωση ανάμεσα στην αρχαία προφορική ποίηση (ραψωδία) και τη σύγχρονη ραπ μουσική». Αν δεν το πιάσατε, συγγνώμη αλλά δεν σας φταίω εγώ.
Η μουσική πάντως είναι κάτι το απίστευτο, ένα δίωρο σάουντρακ που το υπογράφει ο Ludwig Göransson ο οποίος μαζεύει τα Όσκαρ, ένα-ένα. Και δικαίως. Στο τραγούδι της ταινίας «When I'm Home» συμμετέχουν ο Travis Scott και ο James Blake. Μουσική και τραγούδι είναι σούπερ.
Προσπαθώ να καταλάβω γιατί κάποιον να τον ενοχλεί που η Ωραία Ελένη είναι μαύρη αλλά να μην τον ενοχλεί που δεν μιλάει γρι ελληνικά; Δηλαδή μαγαριζόμαστε ως πολιτισμός από το μαύρο αλλά όχι από τα αγγλικά;
Φυσικά και θα (πάτε να) την δείτε την ταινία, δεν γίνεται αλλιώς. Δεν θα βαρεθείτε λόγω του έπους που μαθαίνουμε από παιδιά ακόμα. Ειδάλλως...
