16 Μαρτίου 2026
Της Τίνας Παππά
Για το Sinners και το Marty Supreme, εγώ θα το πω και πέστε να με φάτε. Ανεξαρτήτως του ατυχέστατου σχολίου του Chalamet για την όπερα και το μπαλέτο (σχόλια που όμως είχε ξανακάνει στο παρελθόν) και της ομολογουμένως εκνευριστικά αλαζονικής, για πολλούς, συμπεριφοράς του τα τελευταία 1-2 χρόνια, με αποκορύφωμα την άνευ προηγουμένου εκστρατεία του να κερδίσει φέτος το Oscar, η ερμηνεία του παραμένει μακράν καλύτερη από αυτή του Michael B. Jordan. Και προσωπικά προτιμώ τα βραβεία κάθε είδους να δίνονται στους καλύτερους και όχι στους συμπαθέστερους. Αλλιώς χάνουν το νόημα τους...
Αλλά τα Oscars έχουν γίνει εδώ και χρόνια politically correct, οπότε το χαστούκι στο πάλαι ποτέ αγαπημένο αγόρι του internet, ήταν παραπάνω από αναμενόμενο. Σε αυτή την περίπτωση όμως μήπως να το έδιναν σε μια πραγματικά εξαιρετική ερμηνεία; Δεν έχω δει ακόμη όλες τις οσκαρικές ταινίες, μου λείπουν 4-5 από τη λίστα, αλλά έχω ακούσει φοβερά λόγια για τον Ethan Hawke, ας πούμε. Για να μην αναφέρω φυσικά τον Di Caprio που στο One Battle After Another ήταν, για άλλη μια φορά, απίθανος.
Τέλος πάντων, κι άλλες αδικίες σημειώθηκαν χτες, χάρηκα όμως για τον αγαπημένο μου PTA, τον σημαντικότερο, για μένα, σκηνοθετη της γενιάς του, Paul Thomas Anderson, και για κάποια από τα υπόλοιπα βραβεία που πήρε το πραγματικά καλό και ενδιαφέρον Sinners (που όμως ξεκάθαρα δεν ήταν για Oscar καλύτερης ταινίας), και ακόμη περισσότερο για το Ξένης Ταινίας στο Sentimental Value.
Δεν έχω δει τα Sirat και The Secret Agent (επόμενα στη λίστα) αλλά η ταινία του Δανο-Νορβηγού Trier ήταν επάξια στην κούρσα για το Βραβείο Καλύτερης Ταινίας. Από τις πιο ουσιαστικές της χρονιάς.
Για να πούμε και τα θετικά, όμως: Σε γενικές γραμμές αυτά ήταν τα πιο ενδιαφέροντα Oscars των τελευταίων πολλών ετών, όχι ως τελετή αλλά σε επίπεδο περιεχομένου, γιατί επιτέλους πρωταγωνίστησε σε αυτά ο κινηματογράφος των δημιουργών, με 2 από τις υποψήφιες για τα μεγάλα βραβεία ταινίες να είναι γυρισμένες σε film, και με τα μεγάλα βραβεία να πηγαίνουν σε έναν αληθινό auteur. Καιρός ήταν!
Highlights: το εναρκτήριο video-sketch του παρουσιαστή της βραδιάς, Conan O'Brien, ο Jacob Elordi με τη μαμά του καθισμένη δίπλα του να επευφημεί γενναιόδωρα και χαλαρός από άγχος διάκρισης τους συντελεστές του Frankenstein, το αμήχανο αλλά γεμάτο επίγνωση γελάκι του Timothee στο αστείο του οικοδεσπότη, το νέο απόλυτο meme με τον βασιλιά του coolness Di Caprio που μας χάρισε με την παρέμβασή του ο O'Brien αλλά και το χιούμορ που έκανε ο τελευταίος για τον Ted Sarandos περί Netflix, το δίκαιο Oscar στην Jessie Buckley για τη σαρωτική της ερμηνεία στο υπέροχο Hamnet, o απών παρά τη βράβευση Sean Penn, ο αγαπημένος Javier Bardem που δεν κάθισε ούτε χτες «ήσυχος» και είπε αυτό που δεν τόλμησε να πει απερίφραστα κανένας άλλος από σκηνής για να καταχειροκροτηθεί, ο λόγος του David Borenstein (Mr. Nobody Against Putin) για την κατάσταση παράνοιας που ζει ο πλανήτης και η προτροπή του να προσέχουμε ποιους ψηφίζουμε, ο εξώστης των documentarists που έδωσε τα ρέστα του και φυσικά το tearjerker αφιέρωμα στον Rob Reiner με πρωταγωνιστή τον Billy Crystal, και στη συνέχεια σε όλους τους υπόλοιπους ανθρώπους του σινεμά που έφυγαν από τη ζωή τους τελευταίους 12 μήνες...
Και δεν μπορώ να κλείσω παρά με την παρουσία της Barbra Streisand που με λίγα μεστά λόγια θύμισε σε όλους γιατί ήταν τόσο σπουδαίος ο ένας και μοναδικός, ο υπέροχος Robert Redford. O Bob της, για τον οποίο «έσπασε» τη δέσμευση της να μην τραγουδήσει ποτέ ξανά δημοσίως, και μας χάρισε λίγες στροφές από το The Way We Were...
