LANEGAN & CAMΡBELL: ΜΙΑ ΕΤΣΙ ΚΙ ΕΤΣΙ ΣΥΝΑΥΛΙΑ

Αν η Isobel Campbell και ο Mark Lanegan έπαιζαν χθες σε έναν μικρότερο χώρο, πιο ζεστό, με τραπέζια και καρέκλες, σε ένα καπνισμένο τζαζ μπαρ λόγου χάριν, θα ήταν πολύ πιο ωραίοι. Είναι τόσο down tempo τα live τους, ανεξαρτήτως αν σου αρέσουν ή όχι, που χάνονται (χάνεσαι κι εσύ μετά) στα μεγάλα club.

Το κλίμα στο Gagarin ήταν υποτονικό χθες βράδυ. Πολύ εσωστρεφές. Και συναισθηματικό. Όλα αυτά προσμετρούνται και στα θετικά και στα αρνητικά όμως. Αν με εννοείτε, τι εννοώ. Προσωπικά θέλω περισσότερες κιθάρες, μεγαλύτερη ένταση. Στις λίγες φάσεις που κυριάρχησε ο θόρυβος χθες, το ενδιαφέρον του κόσμου αυξήθηκε κατακόρυφα. Με τη φωνή του Lanegan να παραμένει κορυφαία.

Τη συναυλία άνοιξε η δική μας Tango With Lions. Δεν ήταν διόλου άσχημη η μικρή, θέλει όμως αρκετή δουλειά ακόμα. Σαν να αφήνει κάτι στη μέση μου μοιάζει μερικές φορές   

Να μην το ξεχάσω: Είχε αρκετό κόσμο χθες στο Gagarin. Σχεδόν γέμισε το club. Μερικές συναυλίες πηγαίνουν (από μόνες τους) καλά...