Φοβάστε τα σκαθάρια; Ναι σαφώς πρόκειται περί ενός ξεχωριστού εντόμου που ειδικά οι δαγκάνες τους προξενούν την περιέργεια, από τη στιγμή μάλιστα που πρόκειται για ένα ευμέγεθες πλάσμα. Αλλά όχι επειδή είδατε ένα σκαθάρι κύριε Καπουτζίδη να το σκεπάσετε με αφρό ξυρίσματος. Και μην μου πείτε ότι δε σας έδωσαν το σενάριο της διαφήμισης πριν υπογράψετε. Κύριε Καπουτζιδη η φάρσα και η κουλαμάρα έχουν τα όρια τους. Δε μιλά κάποιος υστερικός υπερασπιστής των ζώων (αλλά της αξιοπρέπειας τους ως όντα) αλλά κάποιος που έχει παιδί και δε θέλει να μαθαίνει το τέκνο του ότι άμα δε μας αρέσει η φύση την εξουδετερώνουμε και μάλιστα με τόσο εξευτελιστικό τρόπο. Τις αστικές νευρώσεις του κάθε μετροσέξουαλ ας τις κρατήσουμε μακριά από την καθαρή οπτική μας για το τι σημαίνει φύση. Αν εσείς δε θέλετε να κάνετε παιδιά και να τους διδάξετε ότι η φύση δεν είναι εχθρός (σας παραπέμπω παρεμπιπτόντως στο θαυμάσιο φετινό βιβλίο του Ιωσήφ Μποτετζάγια "Η Ιδέα της Φύσης" από τις εκδόσεις Κριτική) μην ευθύνεστε τουλάχιστον για τα λάθος παραδείγματα. Όλοι έχουμε ευθύνη για το πως μεγαλώνουν τα παιδιά αυτής της κοινωνίας...Αν οι φίλοι και οπαδοί σας βρήκαν χαριτωμενιά τον τρόπο που τινάζεστε στη θέα ενός σκαθαριού (ήμαρτον Κύριε!) βρίσκεστε μάλλον σε λάθος δρόμο...ΝΑι ξέρω κύριε Καπουτζίδη, είστε επιτυχημένος.... 
Είναι απορίας άξιο πως δεν είχα επισκεφθεί μέχρι στιγμής το δισκάδικο του κυρίου Φερτάκη στην Κυψέλη. Επιμένω μέσα μου ότι έχει ονομάσει Sonic Boom το μαγαζί του λόγω αναφοράς τον χαρισματικό ηγέτη των Spacemen 3 (ή στον ήχο που ποιεί ένα αεροπλάνο τη στιγμή που πάει το φράγμα του ήχου) αλλά οποιαδήποτε εξήγηση μου κάνει, ειλικρινώς. Ειδικότερα από τη στιγμή που μιλάμε για αρχετυπικό δισκάδικο. Με τον πρόθυμο δηλαδή ιδιοκτήτη που είναι έτοιμος να καταλάβει την εμμονή του πελάτη του είτε αυτή αφορά τους Pro Pain είτε τους Journey. Όταν του ζήτησα να με κρατάει updated για τυχόν cd single των Screaming Trees που θα πέφτουν στα χέρια του κατά περιόδους ( η αλήθεια είναι ότι μου λείπουν 2-3 και μερικά θέλω να τα έχω τριπλά, μη ρωτάτε παραπάνω...) είχα σε λιγότερο από 3 μέρες μήνυμα στο mailbox μου με σχετικό περιεχόμενο. Και όταν πήγα για να αγοράσω το American Idiot που ήθελε ο υιός μου με δική του πρωτοβουλία είχε κάνει αμπαλάζ και μάλιστα απόλυτα ευφάνταστο με μια αεροφωτογραφία ενός (καναδικού αν δεν κάνω λάθος) rock festival. Αν αυτό δε λέγεται η απόλυτη σύζευξη επαγγελματισμού και ανθρωπιάς διορθώστε με....Χώρια που βρήκα ένα θαυμάσιο dvd με εμφανίσεις του Ντέμη Ρούσσου της δεκαετίας του 70 σε ευρωπαϊκά τηλεοπτικά κανάλια (απόλυτη εξειδίκευση ονομάζεται αυτό). Για να μην πω για την ολοκάθαρη βινυλιακή έκδοση του "Οδηγώ και σε Σκέπτομαι" του αοιδού Αντύπα που ανέσυρα από το χώρο της βυνιλιακής μεριάς του Sonic Boom. 
Ανεβαίνουμε στο λεωφορείο της γραμμής με τον υιό μου για να επισκεφθούμε τους γονέους στο κλασσικό ελληνικό τραπέζι της Κυριακής και διάφορα άλλα τέτοια φερέλπιδα. Βρίσκουμε θέση στα μετόπισθεν και σε αυτά τα κολπέττα που βάζουν ως συνδαιτυμόνες ενός αόρατου τραπεζιού τους επιβάτες απέναντι ανά δυο. Στις δυο απέναντι θέσεις λοιπόν κάθονται 2 κυρίες αφρικανικής σαφώς προέλευσης με τας παραδοσιακάς στολάς τους, με θαυμάσιες και αρμονικές συζεύξεις του μπλε τουρκουάζ και του πράσινου παρεμπιπτόντως. Βλέπω την ώρα που κάνουμε την κίνηση να κάτσουμε ότι μαζεύουν τα πόδα τους για να βοηθήσουν τη βόλεψη μας και τους κάνω μία απλή (και συνοδευόμενη από ένα απλό και ανθρώπινο χαμόγελο) χειρονομία ότι είμαστε μια χαρά και δε χρειάζεται διόλου να ξεβολευφτούν. Για το επόμενο χρονικό διάστημα των 5 λεπτών αυτή είναι και η μοναδική ανταλλαγή λεκτικών ή κινησιολογικών πληροφοριών με τις 2 κυρίες. Ξάφνου η μία εκ των 2 σκύβοντας μπροστά και υπονοώντας με κίνηση του κεφαλιού της τον υιό μου αρθρώνει μία φράση που απλά καταλαβαίνω την αρχή της "the boy...". Μέχρι να καταφέρω να αποκωδικοποιήσω τα λεγόμενα της έχει βγάλει μία συσκευασμένη γκοφρέτα από μία απλή τσάντα του σούπερ μάρκετ που κουβαλά και την προσφέρει στο μικρό. Μένω έκθαμβος και το ευχαριστώ του μικρού μου όπως και το ανάλογο δικό μου δε φτάνουν. Είναι από τις στιγμές που αισθάνεσαι περήφανος που είσαι άνθρωπος και ζεις ανάμεσα σε ανθρώπους...Είναι από τις στιγμές που νιώθεις ότι κάποια ξεχασμένη ελπίδα μπορεί να αναζωπυρωθεί...Είθε...
Υ. Γ. (τελείως ασχετιάν με τα παραπάνω) Δεν ξέρω ποιος υπογράφει τα δελτία τύπου για το Block 33 στη Θεσσαλονίκη αλλά όπως και να το κάνουμε οι καθόλα συμπαθείς Xaxakes (και ο ηγήτορας τους ο κοφτερονούς ονόματι Γιάννης Νάστας) δε συγκαταλέγονται στις δυνάμεις της avant garde όπως μεγαλόπνοα ταμπελιάζει το email που προσεδαφίστηκε στο inbox μου για να διαφημίσει την εν συμπρωτεύουσα (την ποια;) συναυλία της μπάντας. Πανέξυπνη glam pop με πινελιές από μια καμπαρετζίδικη φιλοσοφία πάνω στο rock n roll ναι αλλά από εκεί και πάρα όπως είπε και ένας σκωπτικός συνεργάτης (ο δημοσιογράφος κύριος Σπύρος Γεράρδης) "Αυτό δεν είναι υπερβολική εκτίμηση αλλά λάθος πληροφορία". Σε λίγο θα διαβάσουμε ότι η Πέγκυ Ζήνα είναι η βασίλισσα των fados (επειδή έχει μελωδικές τάσεις) και ότι οι My Wet Calvin κάνουν concrete music (επειδή στον τελευταίο τους δίσκο πέρασαν μερικά ηχοπεδία κάτω από τον συνήθη ήχο τους).... @ Photo οι Whitesnake στην πολύ καλή περίοδο τους (1980) γελάνε διότι μόλις χαρακτηρίστηκαν από δελτίο τύπου ως μπάντα acid folk (επειδή απηχούν εκφάνσεις του αγγλικού pub rock)
