- Δεν έχω αποφασίσει αν ακούω καθημερινά -και με τέτοια μανία μάλιστα - την εκπομπή του Citizen/Γιαννακίδη στον Βήμα 99.5, γιατί πραγματικά μου αρέσει τόσο ώστε να την ακούω με μανία ή γιατί μου προσφέρει μια κάποια αγαλλίαση το να ακούω κάποιον Παοκτσή να αναφέρεται, έστω και έμμεσα, σε καθημερινή και prime time μάλιστα βάση στον ΠΑΟΚ εντός Λεκανοπεδίου. Είναι σαν να αισθάνεσαι ότι κάπου υπάρχει μια αδελφή ψυχή ρε παιδί μου, μέσα σε έναν κόσμο γεμάτο γαβροβάζελους και μερικούς από τους άλλους...
- Πάντως κάθε καλή συνήθεια, έχει και τις αρνητικές της συνέπειες. Όπως το ότι μερικές φορές συντονίζομαι από πιο νωρίς και αναγκάζομαι να ακούω τον Γιάννη Πολίτη να τα... βάζει με την κάθε εξουσία. Μα πως τον αφήνει το σύστημα και συνεχίζει, ενώ είναι... τόσο ενοχλητικός ; Τέλος πάντων. Κάπως έτσι όμως πήρε το αυτί μου το Dont Stop The World (την κομματάρα από το νέο δίσκο των Belle & Sebastian, μπορεί και το καλύτερο τους εδώ και δέκα χρόνια!), εν μέσω συνέντευξης υποψήφιου περιφερειάρχη Σγουρού. Το προηγούμενο βράδυ γυρνούσαμε τη βελόνα στο πικάπ ανά τρία λεπτά για να το ακούμε ξανά και ξανά και το πρωί μας προέκυψε ως προεκλογικό παραφερνάλιο. Το σφύριξα στον Κανελλόπουλο και το έβαλε και στο κεντρικό banner του site το σχόλιο, χωρίς βέβαια να αποκαλύψει τις πηγές του. Από οπαδούς μειονοτικών ομάδων τι περιμένεις...
- Ελπίζω να μην είχατε την ατυχία να το ακούσετε κι εσείς. Είναι πραγματικά απίστευτο, το πως αφαιρείται άμεσα όλη η μαγεία από ένα κομμάτι που λίγες ώρες πριν έμοιαζε να του περισσεύει από παντού. Η ορθή και όμορφη pop είναι τελικά ασύμβατη με τον ορθόδοξο και άσχημα στημένο πολιτικό λόγο (σώπα, θα μου πεις, δεν το ξέραμε...). Μήπως είναι καλύτερα δηλαδή που ο ΣΚΑΪ εξοβέλισε την μουσική από το πρόγραμμα του; Λέμε τώρα..- Παίξε κανά Λόττο θα μου πεις και πάλι, αν θεωρείς ότι έχεις μαντικές ικανότητες, αλλά κι εγώ θα σου πω με στοιχεία ότι το είχα προβλέψει το πρόβλημα που θα είχε πρώτος από όλους ο Γιάννης Ξανθούλης με την παύση πληρωμών προς την ΑΕΠΙ. Παρότι υπήρχαν αρκετές εκπομπές στο σταθμό που στήριζαν τη δυναμική τους στο συνδυασμό λόγου και μουσικής (Γκίζα, Ελληνοφρένεια...), στην εκπομπή του Ξανθούλη και παρά το ακέραιο και το καινοτόμο του λόγου του, που ποτέ δεν ξέπεσε σε μανιέρες και ηλίθια αστεία- η μουσική κατείχε σαφώς ΤΟΝ πρωταγωνιστικό ρόλο. Έδινε το στίγμα του Ξανθούλη για σχολιασμό της επικαιρότητας μέσα από αναδρομές σε άλλες εποχές και σε καλύτερες επικαιρότητες. Έντυνε τον συγγραφικό του λόγο περισσότερο σαν ένα original score παρά σαν μία συλλογή τραγουδιών σε ρόλο πρόχειρου soundtrack. Και τελικά η απουσία της μαθαίνουμε ότι υπήρξε η (εκ των βασικών) αιτία για να παύσει η εκπομπή μετά από είκοσι χρόνια.
- Σχεδόν κλείνει ο κύκλος των ραδιοφωνικών χρονογραφημάτων με αυτό τον τρόπο. Κάποια ελάχιστα έχουν μείνει στο Τρίτο Πρόγραμμα, αλλά έχω την αίσθηση ότι στροβιλίζονται γύρω από τα ίδια θέμματα και τις ίδιες εμμονές. Ο Τζούμας θα μπουρούσες να πεις ότι κάνει ένα διαφορετικού ύφους και στόχων καθημερινό χρονογράφημα, αλλά είναι τόσο καθημερινό που μάλλον δεν τηρούνται πλέον οι κατάλληλες αποστάσεις από γεγονότα και καταστάσεις. Όπως και να έχει πάντως η καθημερινότητα του Τζούμα είναι πολύ καλύτερη από εκείνη κάποιων άλλων πρωινών ραδιοφωνικών τύπων, που υποτίθεται κινούνται και αυτοί στις παρυφές της καλλιτεχνικής και πνευματικής σκέψης και δημιουργίας...- Δια τούτο (και αν βάλω στην άκρη λόγους βιοπορισμού ή έστω εισροής εισοδημάτων, που τους θεωρώ θεμιτούς για οτιδήποτε αποφασίσει να κάνει ο καθένας), πάντοτε απορούσα τι στο καλό ήθελε και έμπλεξε ο Χρήστος Χωμενίδης με τα πίττουρα της πρωινής αθηναϊκής ραδιοφωνικής ζώνης, των ουρλιαχτών και της υπερβολής, των προβλημάτων του πολίτη και της προβληματικής του πεζοδρομίου. Θεωρώ λοιπόν προς τιμήν της συγγραφικής του τιμής το ότι δεν είναι καθόλου μα καθόλου- καλός σε αυτό το είδος ραδιοφώνου. Δυστυχώς όμως αντί να μένει στο ότι απλά δεν είναι καλός, αρκετές φορές προσπαθεί να μιμηθεί τους πρωτεργάτες της πρωινής ζώνης. Και εκεί είναι ακόμη χειρότερος...
- Δύο φορές (τουλάχιστον) συνέβη αυτό στην εβδομάδα που τελειώνει. Και οι δύο στο πλαίσιο των επίκαιρων συνεντεύξεων με υποψήφιους περιφερειάρχες και δημάρχους. Και οι δύο με υποψήφιους από τη Θεσσαλονίκη.
- Η πρώτη με τον Παναγιώτη Ψωμιάδη. Το ότι θα κατάφερνε κάποιος να με προδιαθέσει θετικά υπέρ του Ψωμιάδη, ούτε που θα το φανταζόμουν. Η ερασιτεχνικά επιθετική όμως δημοσιογραφία του Χωμενίδη το πέτυχε. Ρωτάει ο Χωμενίδης τον Ψωμιάδη πως σχολιάζει το ότι ο Γιάννης Μπουτάρης χωρίζει την Θεσσαλονίκη σε δύο στρατόπεδα, σε αυτή των Ψωμιάδη- Παπαγεωργόπουλου και στην... άλλη Θεσσαλονίκη. Ο Ψωμιάδης (που σιγά μη μασήσει με κάτι τέτοια) συνδυάζοντας εύλογα την επαγγελματική (και όχι τυχόν κάποια άλλη) ιδιότητα του Μπουτάρη ως οινοποιού με την τάση που όλοι ενίοτε έχουμε του να βάζουμε ταμπέλες στους ανθρώπους, απαντάει μάλλον μετριοπαθώς για τα δεδομένα του : δεν θα σχολιάσω την επιμονή του κ. Μπουτάρη να βάζει ταμπέλες στους ανθρώπους όπως στα κρασιά.
- Και ξαφνικά ο Χωμενίδης , που πλέον απ ότι φαίνεται πιάνει την είδηση και τον σαματά στον αέρα, αρχίζει να ορύεται (μόνος του στην κυριολεξία...) Ανακαλέστε αμέσως.... πως είναι δυνατόν να μιλάτε για κρασιά, ενώ ξέρετε ότι ο άνθρωπος είχε πρόβλημα αλκοολισμού και το παραδέχτηκε. Χυδαιολογήσατε, σας καλώ να ανακαλέσετε. Σε αυτή τη φάση ο Ψωμιάδης μάλλον απορεί που υπάρχουν πιο φθηνοί προβοκάτορες ακόμη και από αυτόν τον ίδιο... ξεκαθαρίζει ότι ο κ. Μπουτάρης συνεχίζει να είναι οινοποιός και δείχνει να μην έχει διάθεση να το τραβήξει το θέμα. Δεν το πιάσατε, μια άλλη φορά ίσως... είναι η τελευταία του φράση προς τον Χωμενίδη πριν κλείσει το τηλέφωνο με ηρεμία και κάθε άλλο παρά ειρωνικό τόνο, όπως ίσως θα νομίζετε τώρα που το διαβάζετε. Και το σκορ έγραψε ΔΗΜΑΓΩΓΙΚΗ ΔΕΞΙΑ- ΠΡΟΟΔΕΥΤΙΚΗ ΔΙΑΝΟΗΣΗ 1-0 (με αυτογκόλ).- Τα ίδια όμως και με τον Μπουτάρη δύο μέρες μετά. Αρχίζει ο ενημερωμένος και καλά πληροφορημένος πριν τη συνέντευξη Χωμενίδης την γνωστή παρλάτα προς τον Μπουτάρη, ότι και καλά τα επιτυχημένα κρασιά είναι του αδερφου του και όχι τα δικά του. Ήρεμος όπως πάντα, ο Γιάννης Μπουτάρης του εξηγεί ότι τα κρασιά του αδερφού του είναι περισσότερο προσιτά και μαζικής κατανάλωσης, ενώ τα δικά του ανώτερης ποιότητας και πιο ακριβά. Δηλαδή έχετε κρασιά τύπου μπουτίκ έχει έτοιμη τη θανατηφόρα ατάκα του ο συγγραφέας. Ε, ας το πούμε κι έτσι απαντάει ο Μπουτάρης. Α δηλαδή θέλετε να κάνετε. Μια πόλη μπουτίκ; Απευθύνεστε στην ελίτ; Στους λίγους;. Τι να πεις τώρα... Ούτε στο Δελφινάριο δεν γίνονται αυτές οι στιχομυθίες. Ψελλίζει δυο λογικά λόγια ο Γιάννης Μπουτάρης περί του ότι δεν μπορούμε να συνδέουμε πράγματα χάριν εντυπωσιασμού κλπ, αλλά τι να το κάνεις.... Ο πίνακας έγραψε και πάλι: ΠΡΟΟΔΕΥΤΙΚΗ ΑΡΙΣΤΕΡΑ-ΠΝΕΥΜΑΤΙΚΗ ΔΙΑΝΟΗΣΗ 3-0 (ακυρωμένο ματς, που κατοχυρώθηκε στον αντίπαλο, ο οποίος μηδενίστηκε). Για όλη την υπόλοιπη βδομάδα αποφάσισα να βγάλω τον Ant1 από τη μνήμη του ραδιοφώνου, για καλό και για κακό... Ποτέ δεν ξέρεις, μην τυχόν και είναι και υποσυνείδητη η ψήφος.
- Τελικά είναι άσχημο κάποιοι άνθρωποι να τρέχουν με χρονοκαθυστέρηση πίσω από την ευφυία, που κατά τα άλλα αναμφίβολα διαθέτουν. Από τον Πάγκαλο μέχρι το Χωμενίδη ισχύει αυτό. Οπότε πάμε παρακάτω. Στα δικά μας.
- Ο Χάρης Συμβουλίδης εδώ και ένα-δυο χρόνια (από τότε που ανέλαβε αρχισυντάκτης) κάνει μια καλή προσπάθεια στο Avopolis.gr για να επαναφέρει όλο το φάσμα της ελληνικής δισκογραφίας στο πρίσμα της δισκοκριτικής, όπως συνέβαινε κάποτε με το Ποπ Ροκ ή τον ΗΧΟ , της χρυσής περιόδου, όπως συνηθίζουμε να λέμε πλέον. Να ασχοληθεί δηλαδή όχι μόνο με τα ανεξάρτητα, τα ροκ, τα ηλεκτρονικά ή έστω τα έντεχνα, αλλά και με τα είδη εκείνα που φαινομενικά μόνο- δεν αντέχουν κριτικής. Θυμάμαι ότι είχαμε συμφωνήσει να συμμετέχω κι εγώ, αλλά για κάποιο λόγο ακυρώθηκε η συμφωνία (χωρίς ειλικρινά να θυμάμαι το λόγο..., μάλλον εγώ φταίω). - Η προσπάθεια άλλες φορές βγαίνει, άλλες φορές όχι. Είναι δύσκολο να βρεθούν αυτοί που θα καταφέρουν να αντιμετωπίσουν ας πούμε τον νέο δίσκο της Παπαρίζου κρατώντας τις ισορροπίες ανάμεσα στο να το ρίξουν σώνει και καλά στην σοβαρή κριτική και στο να το ρίξουν με τη μία στην ειρωνία και τη χλεύη. Συνήθως κάπου στη μέση βρίσκεται η λύση. Και αν θες να χλευάσεις κάτι με ουσιαστικό τρόπο, πρέπει κατ αρχήν να το αντιμετωπίσεις σοβάρα (ακόμη και για τον Ψωμιάδη ισχύει αυτό, δεν θυμάστε και το Κάζο του Π. Παναγιωτόπουλου με τον Λεβέντη και τις πίτσες;)
- Στο πλαίσιο αυτής της προσπάθειας λοιπόν, έγραψε ο Χάρης Συμβουλίδης μία εξαιρετική κριτική για το τελευταίο άλμπουμ του Γιώργου Μαζωνάκη. Πέραν των όσων ορθά επισημαίνει για την όποια αξία και απαξία του δίσκου, καταλήγει σε κάποια πολύ ενδιαφέροντα συμπεράσματα, σχετικά με την πορεία που καλώς ή κακώς, το θέλουμε ή δεν το θέλουμε, έχει πάρει αυτό που ονομάζουμε λαϊκό τραγούδι στη χώρα μας τα τελευταία δέκα-δεκαπέντε χρόνια. Συμπεράσματα που μπορεί να είναι άβολα ή δυσάρεστα, όποιος δεν θέλει να τα δει όμως, μάλλον παραβλέπει την πραγματικότητα, που θα συμφωνήσω μετά από σχετική σκέψη- είναι όντως έτσι όπως την περιγράφει ο Χάρης. Εκ του αντιστρόφου άλλωστε, προσθέτω σε όσα θα διαβάσετε παρακάτω, ότι μεγάλο μέρος του ελληνικού λαϊκού τραγουδιού ήταν πάντοτε εκφυλισμένο και αισθητικά χαμηλό, όσο και αν ο χρόνος που πέρασε ήθελε τους πάντες να παρουσιάζονται τελικά ως δήθεν σπουδαίοι συνθέτες, που έγραψαν ιστορία και λοιπές σαχλάμαρες.
- Αντιγράφω λοιπόν λέξη προς λέξη και εύχομαι καλή ψήφο, είτε υπέρ, είτε κατά του μνημονίου. Αν δηλαδή είστε από αυτούς που πιστέυετε ότι υπάρχει έστω και ένα εκ των αποκαλούμενων κοινοβουλευτικών κομμάτων, που είναι ΠΡΑΓΜΑΤΙΚΑ κατά του μνημονιου και όχι λόγω συνθηκών....
- ...Έχω όμως αφήσει, πάλι, μια εκκρεμότητα. Αυτή τη φορά σε όσα δήλωσα για τον δίσκο. Ότι δηλαδή είναι λαϊκός. Πώς είναι λαϊκός, θα μου πει ίσως κάποιος, όταν τόσοι ήχοι και ρυθμοί μαζί με τη λογική ενός μέρους της παραγωγής είναι Δυτικά; Είναι λαϊκό, κοινώς, το μπάσταρδο λαϊκοπόπ υβρίδιο; Μάλιστα, είναι. Μπορεί να ταλαιπώρησε τα αυτιά μας με το χάος, την ημιμάθειά του και τον ξεδιάντροπο εμπορικό του προσανατολισμό, όμως στάθηκε το τελευταίο κεφάλαιο του λαϊκού τραγουδιού αυτής της χώρας ό,τι κι αν σημαίνει κάτι τέτοιο. Και ο Γιώργος Μαζωνάκης (και συνολικά στην πορεία του και στο Τα Ίσια Ανάποδα) αποτελεί την καλύτερη υπεράσπιση για ό,τι ισχυρίζομαι.
(ολόκληρη η παρουσίαση του δίσκου εδώ)
