Το καλό στη συγκεκριμένη περίπτωση είναι ότι όχι μόνο δεν υπάρχει παρόμοια διάθεση αλλά αντιθέτως είναι από τα πλέον φιλόξενα σπίτια που έχω γνωρίσει στη ζωή μου. Σε κάποια στιγμή (λοιπόν) ως άνθρωπος επισκέφθηκα το μέρος όπου ακόμα και ο βασιλιάς πάει μόνος του, μπλα, μπλα, μπλα και εκεί…
*Περιπλανιέμαι σε κόσμους φανταστικούς και χώρες εξωτικές, αναζητώντας τον εαυτό του μέσα απ’ όσα τον σημάδεψαν και τον έκαναν για πάντα να αλλάξει εικόνες που είχε στο νου του. Καταλήγει και ακολουθεί και εκείνος τα βήματα του Adre φτάνοντας στην Ιθάκη όπου συναντά όσους του στάθηκαν στις δύσκολες στιγμές. Θέλοντας να δείξει την ευγνωμοσύνη του, θα δημιουργήσει με μοναδικότητα και αυθορμητισμό το νέο συλλεκτικό άρωμα της σειράς Aslanis for men, “P.Gerald”.
Stan Chris
«Τι είναι τούτο ρε?» αναφωνείτε αγαπητοί αναγνώστες. Και σας το αποκαλύπτω> Το παραπάνω σημείωμα είναι στην πλάτη του shower gel που βγάζει η εταιρεία Aslanis (του γνωστού μόδιστρου) και μάλιστα είναι η special edition (εε??!!). Δηλαδή αυτές τις διθυραμβολογίες του «εγώ» πασπαλισμένες με κοελικές βιταμίνες πτωμαΐνης και new age περιττωματολογίες (εκ των περιττωμάτων, όχι απλώς από το «περιττό») είπε ο διαφημιστής, ο μόδιστρος, ο εργοστασιάρχης (ή όποιος άλλος διάολος) ότι θα ανεβάσουν το πρεστίζ της σαρκικής μπουγάδας?Και εξέρχομαι από το toilet και συνεχίζω τη συζήτηση μετά του ξαδέλφου περί ανέμων, Τσαλουχίδη, μοτοσικλετών και ξαφνικά…
*Πάνω από τον ώμο του ξαδέλφου μου αφιονίζεται επί της οθόνης και εκ του καναλιού Star σειρά ονομαζόμενη Gossip Girl, που ομολογώ ότι το όνομα της κάπου έχει σκάψει ένα λαγούμι στη μνήμη μου αλλά είναι σαν αυτά που βλέπεις στους κήπους εγκαταλελειμμένα από τους ίδιους του (αγροτικούς επαναλαμβάνω) αρουραίους που τα δημιούργησαν. Ο συνδυασμός Beverly Hills και Τόλμης & Γοητείας είναι κάτι παραπάνω από προφανής με τα γνωστά soft lens (πσσσσσσς!!!) να αναδεικνύουν ως νέα Αλίκη (μία είναι η Αλίκη) τον κάθε πρωταγωνιστή είτε είναι
gossip girl είτε είναι gossip boy. Βέβαια, στην οθόνη και στο επεισόδιο που λαθραίως (σε επίπεδο προσοχής των λόγων του ξαδέλφου μου) παρακολουθώ έχει κατσικωθεί ζευγάρι του δικού μου ηλικιακού φορμά (τουτέστιν βάλε τουλάχιστον 3 κεράκια μετά τα 40) που προσπαθεί να τα (ξανα)βρει και να κάνει (όπως οι ίδιοι αναφέρουν) το μεγάλο βήμα (βλέπε να παντρευτούν). Και ποιο είναι αυτό το παρελθοντικό στοιχείο που πετάει (τηλεφωνικώς) ο καυλίγκουρας (εκ της «καύλας» και του [περήφανου]«κούγκαρ» ένεκα Αμερικής) για να πείσει την αμερικάνα μαινάδα που θέλει να του πετάξει (νοητά) μία lemon pie (ως συνέχιση της εκ της προγιαγιάς της παράδοσης) για να εξευμενιστεί η εσωτερική της νεύρωση? «Θυμάσαι τη συναυλία των Sonic Youth Ατλάντα?». Παρατάω το φραπέ και θέλω να χειροκροτήσω όρθιος αυτή την υπέροχη αφομοίωση των πάντων που επιχειρούν οι αμερικανοί σεναριογράφοι αλλά και τη διεισδυτικότητα της νεοϋρκέζικης μπάντας, αλλά εγκαταλείπω την ιδέα εξαιτίας της σαστιμάρας που θα προκαλέσει κάτι τέτοιο. Ειδικότερα στη θεία μου που εκείνη την ώρα φτιάχνει λαχανοντολμάδες στην κουζίνα… ….Update 24 ώρες μετά> Μαθαίνω μέσω ανάρτησης (εκνευρισμένης αν όχι οργισμένης) στο facebook ότι παίζει και η ίδια η Kim Gordon στο σήριαλ…Ήμαρτον κύριε, ξέχνα τα σημειολογικά που έγραψα παραπάνω, ένα απλό πορτοφόλι γέμιζε, ήταν πιο σκληρή η εξήγηση…
(Και)Έξω όμως από σπίτι του ξαδέλφου ελλοχεύουν οξύμωρα σχήματα αλλά θαυμάσιες στιγμές και προσωπικότητες, όπως τα κάτωθι..
*O Carlos Santana δεν ήταν ποτέ του γούστου μου αλλά όπως και να το κάνεις μια μικρή υπόκλιση του κάνεις από τη στιγμή που και τον προσωπικό του ήχο έχει διασφαλίσει κοντά δυο χιλιετηρίδες ήδη αλλά και έκανε το κόλπο του όπως ήθελε. Αλλά το τελευταίο μάλλον το έχει απολέσει ως στοιχείο της υπόκλισης μας μια και όπως και να το δεις ο δίσκος που μόλις έβγαλε μάλλον ισούται με το ναδίρ του, κυρίως σε επίπεδο προσωπικότητας. Τσεκάρετε το Guitar Heaven- The Greatest Guitar Classics of All Time και δε μπορεί παρά να συμφωνήσετε. Παρεκτός και κινείστε πια με μπαστουνάκι ή με π…*Από τη θαυμάσια συνέντευξη του Robert Plant στο Q TV και εκτός της κατεδάφισης που επεφύλαξε στο status των Black Sabbath κρατάμε 2 λεπτομέρειες: Το θαυμάσιο λευκό ζευγάρι παπουτσιών του αειθαλή performer και το αντισηπτικό ζελέ που είχε κοντά του. Κάποια νεύρωση υποχονδριακής φύσης να φανταστούμε περί του δευτέρου?
*Εν μέσω βησιγοτθικής βροχής φτάνω τη Δευτέρα το μεσημέρι στον Ιανό για να παραστώ (πσσσσσσσσς!!!!) στην παρουσίαση του δίσκου του Θανάση Μωραϊτη «Εικόνες για τη θλίψη των ξανθών κοριτσιών και της Ελένης» από την EMI Classics. Αν και θα ήθελα να μιλήσω γι αυτόν τον λαϊκό (χωρίς τον ωχαδελφισμό) μπον βιβέρ (χωρίς τον εστετισμό) και το δίσκο του, θα στοχεύσω αλλού και υπόσχομαι να επιστρέψω άλλη στιγμή. Ένας από τους ομιλητές ήταν ο κύριος Αλέξανδρος Μυράτ, πασίγνωστος από τη δουλειά του με την Καμεράτα, η ορχήστρα που μετενσάρκωσε στον παρόντα δίσκο τις παρτιτούρες του Θανάση Μωραϊτη. Ομολογώ ότι μέχρι εκείνη τη στιγμή είχα απολαύσει μόνο τη μπαγκέτα του. Αυτή τη φορά απήλαυσα και το λόγο του. Ζεστός και χειμαρρώδης αλλά όχι της εύκολης συγκίνησης και σίγουρα όχι βερμπαλιστής. Εύστοχος, κύριος, οξύνους, απλά άφησε τους πάντες άφωνους με μόλις 8,5 λεπτά ομιλίας. Μακριά από δακρύβρεχτες ρομαντικούρες, έξωθεν του όποιου αστικού απομονωτισμού και σνομπισμού, ο άνθρωπος αυτός θεωρώ ότι η σχέση του με τις νότες (κυριολεκτικά) τον έχει καταστήσει διανοητή και σχολιαστή μεγατόνων. Η συμπαγής χειραψία του αργότερα μου επιβεβαίωσε στο έπακρο τα παραπάνω…
